شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: استان کردستان
ساعت: 10:00 منتشر شده در مورخ: 1397/09/19 شناسه خبر: 1436340
برافراشتن پرچم ایران در مسابقات جهانی، بزرگترین آرزوی بانوی قهرمان مچ اندازی کشور
بانوی قهرمان مچ اندازی کُردستانی می گوید: به رغم درد زیادی که متحمل شدم و سختی های فراوانی که این رشته ورزشی دارد ولی مصمم هستم تا قهرمانی جهان ادامه بدهم و می خواهم به عنوان اولین بانوی مسلمان در رشته مچ اندازی به مقام قهرمانی جهان برسم آرزویم این است که پرچم مهینم ایران را برافراشم.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، مچ اندازی ورزشی با دو شرکت‌کننده می‌باشد که هر شرکت‌کننده دست خود را بر روی سطحی قرار داده و آن را از آرنج خم کرده به صورتی که فقط آرنج بر روی سطح باشد، و سپس کف دست را به دست حریف قلاب می‌کند. هدف، خواباندن دست حریف بر روی سطح است به ترتیبی که دست برنده بر روی دست بازنده سوار باشد البته این مسابقه به نام زور دست هم نامیده می‌شود.

 

 در سال های اخیر بانوان هم توانسته اند در این رشته ی ورزشی موفق شوندو گلبهار خسروی بانوی کُردستانی نیز از جمله بانوان موفق در این رشته ی ورزشی است که توانسته مقام های زیادی را در این راه کسب کند.

 

 

1.    لطفاً خودتان را برای مخاطبان معرفی کنید و بفرمایید از چه سالی وارد عرصه ی ورزش شدید؟

گلبهار غلام ویسی هستم، متولد 1361 صادره از سنندج، از سال 1381 ورزش را ،در رشته های بدنسازی، پاور لیفتینگ و مچ اندازی آغاز کردم، سه سال است که به عنوان مربی (دارای مدرک مربی گری درجه 3) فیتنس و بدنسازی در باشگاه نیوتن مشغول به کار هستم.

 

 

2.    ورزشکار حرفه ای بودن خودش مسیر دشواری است، ورزشکار حرفه ای آن هم در رده بانوان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

قطعا هرچیزی در دنیا سختی های خاص خودش را دارد اما من به عنوان یک ورزشکار خانم بسیار به راهی که در آن قرار گرفته ام میبالم و به نظرم هرچیزی به اراده ی خود انسان بستگی دارد چه مرد چه زن هردو می‌توانند به سطوح بالایی در هر زمینه و رشته ای که بخواهند برسند.

 


باوجود برخی از مخالفت هایی که از طرف تعدادی از اعضای خانواده وجود داشت اما با علاقه ی شدیدی که در من و عشقی که به رشته های ورزشی قدرتی داشتم، باعث شد این سختی ها برایم شیرین تر و خواستنی تر باشند.

 


در طول دوره ی ورزشی ام، حتی یک ریال کمک مالی به من نشد و تمامی هزینه های مسابقات و ایاب و ذهاب را خودم از خودم تقبل کردم، از هیچ کجا به جز خانواده ام حمایت نشدم.

 


البته ناگفته نماند که من به رشته ی کیک بوکسینگ نیز علاقه دارم ولی به علت کمبود زمان دیگر قادر به پوشش دادن و تمرین در آن رشته نیستم.

 

3.    چند مقام در چند رده ی سنی دارید؟ کدام یک از آنها برایتان ارزشمند است؟
تاکنون 9 مقام در مچ اندازی کسب کرده ام، که از این تعداد 8 مقام استانی و غرب کشور است و تنها یک مقام را در مسابقات کشوری دریافت کردم، خب طبیعتا به دلیل مشکل بودن رقابت ها در مسابقات قهرمانی کشور، مدال طلای کشوری برایم با ارزش تر است.

 


در رشته ی پاور لیفتینگ (3 آیتم) (لیفت، پرس سینه و اسکوات) توانستم مجموع رکورد 340 کیلوگرم در رده سنی بزرگسالان را ثبت کنم و طلای این رقابت هارا هم به گردن بیاویزم.

 

 

در حال حاضر هم دارای مدرک مربی گری درجه 3 پرورش اندام می باشم که حدودا 3 سال است که در باشگاه بدنسازی نیوتن مشغول به فعالیت هستم.

 

 

4.    برای بدست آوردن این رکوردها و مقام ها رژیم غذایی خاصی را دنبال کردید؟

قطعا باید از یک رژیم غذایی منظم و سالم استفاده کرد اما به جرات می توانم عنوان کنم که نود درصد تغذیه من از مواد طبیعی و تغذیه نرمال است و تنها ده درصد از مکمل هایی نظیر کراتین برای افزایش توان استفاده کرده ام. رژیم های غذایی حرفه ای مصرف کربوهیدرات و پروتئین و چربی را در قسمت های متناسب و برنامه ریزی شده تقسیم بندی می‌کند.

 

 

5.      اگر به سال 1381 برگردید و زمان به عقب بازگردد، بازهم همین مسیر ورزشی را انتخاب می‌کردید؟ همین رشته ی فعلی؟

هیچ وقت احساس پشیمانی در مورد انتخاب ها و مسیر های زندگیم نکرده ام و قطعا اگر هزاران بار نیز زمان به فرض محال به گذشته بازگردد، باز هم همین رشته و همین راه را انتخاب میکردم، چراکه بی نهایت عاشق ورزش و مسیر حرکت خود هستم.

 

 

6.    بدون پرده و تعارفات، اگر پیشنهادی برای همکاری از کشور خارجی دیگری داشته باشید، قبول میکنید؟
برای انتخابی تیم ملی به جهت شرکت در مسابقات برون مرزی کشور اکراین ،پیشنهاد های خارجی بسیاری از کشور های همسایه داشتم، با وجود اینکه نه اسپانسری دارم، نه حتی از طرف فدراسیون و یا ادارات ورزشی به من کمک مالی نشده است ،اما هرگز قصد رفتن را ندارم چرا که یکی از بزرگترین آرزو ها و هدفهایم برافراشتن پرچم میهن عزیزمان ایران در مسابقات جهانی مچ اندازی می باشد.

 

 

7.    با وجود کم لطفی هایی که صورت گرفته است، چه تقاضا و یا درد دلی با مسئولان ورزشی استان کردستان دارید؟

برای من که تنها علاقه و عشق و تلاشم ورزش است، مادیات ارزشی ندارد، اما انتظار داشتم وقتی که مقام اول مچ اندازی بانوان را در مسابقات کشوری بدست آوردم، یک نفر حتی یک نفر از مسوولان با بنده تماس می‌گرفتند و یک تبریک و تشکر خشک و خالی می‌کردند، واقعا دلگیرم ازین بابت که وقتی با مدال طلا و حکم قهرمانی کشور و افتخار آفرینی برای استان قهرمان پرور کردستان به فدراسیون مراجعه کردم مسئول مربوطه تنها یک نگاه سرد به حکم قهرمانی من انداخت و گفت : مرسی خوب است!و من از این برخورد بسیار دلگیر شدم. نه تنها کمک های مالی به ورزشکارانی چون من نمی شود بلکه حتی تقدیر و استقبال معنوی نیز نمی شود و این بسیار ناراحت کننده است.

 

 

و اما سخن پایانی شما ...؟

در انتها به عنوان یک مربی بدنسازی بانوان، از بانوان کردستانی که دارای استعدادهای بی شماری در ورزش هستند تقاضا دارم روحیه جنگنده داشته باشند و پا در عرصه ی ورزش بگذارند، هم سلامتی خود را تضمین می کنند هم نشاط و شادابی را برای خود به ارمغان می آورند. برای تمام همشهریان عزیزم به خصوص بانوان ورزشکار سنندجی از ایزد منان آرزوی سلامتی و سعادت را دارم.

 


انتهای پیام/

http://dana.ir/1436340
ارسال نظر
نظرات
اپارک داخلی