شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: استان قزوین
ساعت: 14:40 منتشر شده در مورخ: 1398/02/28 شناسه خبر: 1486993
مصاحبه خواندنی با موذن قزوینی؛
اذان‌های دوران انقلاب را هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم/ آرزویم اذان گفتن در حرم امام رضا(ع) است
موذن قزوینی گفت: اذان‌هایی که در روزهای منتهی به پیروزی انقلاب بود را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم؛ شب‌ها از برخی منازل صدای اذان بلند می‌شد که پدرم هم چند باری این کار را کرد.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  شاخص، اذان، بانگ دلنشین و آرامش بخشی است که با وجود اینکه در سه نوبت از شبانه روز تکرار می‌شود اما هیچگاه رنگ کهنگی و روزمرگی به خود نمی‌گیرد.

مسلمان و غیرمسلمان ندارد، هر کسی با هر نوع عقیده و تفکری وقتی نوای دلنشین اذان را می‌شنود، انگار کششی درونی او را به معنویت و کمال دعوت می‌کند و با شنیدن کلمات مقدس متن اذان گویی که تولدی دوباره پیدا می‌کند و همه این‌ها به فطرت پاک آدمی بازمی‌گردد.

در جامعه اسلامی، هر نوزادی که متولد می‌شود اولین کلامی که در گوش او نجوا می‌شود نیز اذان است و این واژه‌های مقدس که اعلان ایمان و بندگی است، با روح و جان آدمی عجین می‌شود.

از دوران صدر اسلام تا به امروز موذنان از جایگاه و مقام ویژه‌ای در جامعه برخوردار بوده‌اند، همچنین در فرهنگ ایرانیان هم اذان و موذن نیز جایگاه مقدسی دارد به گونه‌ای که بانگ اذان از خانه‌ای که نوزادی در آن متولد شده بود به صدا درمی‌آمد و یا اگر مریضی بدحال بود برای سلامتی‌اش اذان گفته می‌شد.

درواقع اذان شعار دین و مقدمه نماز است که حقیقت ایمان و وحدانیت را به گوش تمامی جهانینان به زیباترین شکل می‌رساند و در این مسیر موذنان بسیاری بودند که ماندگار شدند و امروز هم موذنان معاصری هستند که این راه را ادامه می‌دهند.

ایام پرفضیلت ماه مبارک رمضان را فرصتی مناسب دیدیم تا پای صحبت‌های یکی از پیشکسوتان حوزه قرآن و اذان شهر قزوین بنشینیم؛

اکبر حاج فتحعلی از اساتید پیشکسوت و برجسته قرآنی شهر دارالمومنین است؛ کسی که سال‌های بسیاری از عمرش را برای ترویج فرهنگ و آموزه‌های قرآن فعالیت کرده و با نوای دل‌نشین خویش آیات قرآن را قرائت می‌کند.

– خودتان را بیشتر برای مخاطبانمان معرفی کنید.

در سال ۱۳۴۴ در منطقه جنوبی شهر قزوین و در محله امامزاده حسین(ع) در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمدم. مرحوم پدرم متولی و موذن مسجد مقبره شهید ثالث در خیابان سلامگاه بود. مرحوم مادرم هم ارادتمند قرآن و اهل بیت بود و بعضی از سوره‌های قرآن را به صورت مکتب‌خانه‌ای آموخته بود.

دارای تحصیلات کارشناس ارشد علوم قرآن و حدیث هستیم و پس از خدمت سربازی هم در سازمان تامین اجتماعی مشغول به کار شدم.

 

-چطور وارد عرصه قرآنی و اذان شدید؟

از همان دوران کودکی به واسطه خانواده کم کم وارد جلسات قرآنی شدیم که از همان مسجد مقبره شهید ثالث هم آغاز شد.

-تحت تعلیم کدام اساتید بودید؟

اولین استادم مرحوم محمود رویگران از دوران ابتدایی تا اوایل دبیرستان بود؛ ایشان ابتدا سوره‌های کوچک را با من کار کردند و وقتی استعداد را در من دیدند، بنده را به سمت جلسات قران راهنمایی کرد.

بعد از انقلاب و در سال‌های ۵۹ و ۶۰ با جلسات قرآنی استاد حاج محمدکاظم نداف آشنا شدم که از اساتید پیشکسوت قزوین هستند و تا به امروز هم در خدمت این استاد بزرگوار هستیم. رشد قرآئت بنده در جلسات قرآنی ایشان بود.

-از چند سالگی قرآن و اذان را شروع کردید؟

تقریبا از ۱۰سالگی فراگرفتن قرائت روخوانی و روانخوانی قرآن در نزد مرحوم استاد رویگران را آغاز کردم؛ اولین اذان گفتن‌ها هم به همان سنین ده الگی برمی‌گردد. از آنجایی که پدرم متصدی مسجد بود همیشه در مسجد حضور داشتم و پاتوق همیشگی‌ام بود. زمانی که موذن نبود نیز اذان می‌گفتم و یا در مدرسه هم اذان می‌گفتم.

-وقتی اذان می‌گویید چه حس و حالی به شما دست می‌دهد؟

از آن جهت که اذان شعار دین است خیلی قابل تامل و اهمیت است. هر بند از اذان یک حس ویژه و معنای بزرگی دارد. نشاط ولذت معنوی که از اذان گفتن به آدم دست می‌دهد قابل وصف نیست چون هم انسان توفیق پیدا کرده که یک امر دینی را اجرا کند و از طرفی زمینه را برای انجام سایر اعمال دینی در انسان ایجاد می‌کند.

-از خاطراتی که از اذان گفتن دارید برایمان بگویید.

اذان‌هایی که در روزهای منتهی به پیروزی انقلاب بود را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم؛ علاوه بر شعار الله اکبری که در پشت بام‌ها گفته می‌شد در کنار آن شب‌ها از برخی منازل صدای اذان بلند می‌شد که پدرم هم چند باری این کار را کرد.

یکی دیگر از خاطرات بسیار به یادماندنی‌ام از اذان مربوط به اذان‌های نماز ظهر روز عاشوراست که حدود ۱۰سال است این توفیق را دارم که در ظهر روز عاشورا و برای اقامه نماز دسته‌های عزاداری در شهر قزوین اذان می‌گویم.

آخرین خاطره شیرین هم مربوط به مسابقات سازمان تامین اجتماعی در سال ۹۲ بود که رتبه اول کشوری را در اذان کسب کردم.

-از رتبه‌هایی که در مسابقات قرآنی و اذان داشتید، برایمان بگویید.

در طول سال‌های فعالیتم در مسابقات زیادی شرکت کردم که به طور کلی اشاره می‌کنم؛ در مسابقات دانش آموزی سال‌های ۵۸تا۶۰ در مسابقات قرائت قرآن در دبیرستان مجاهدین اسلام رتبه اول استانی و چهارم کشوری را کسب کردم.

در مسابقات سازمان اوقاف در قرائت قرآن در دهه ۶۰ نیز مقام‌ اول استانی را کسب و به مرحله کشوری راه یافتم.

در مسابقات سازمان تبلیغات در دهه ۷۰ در رشته قرائت قرآن نیز رتبه اول را کسب کردم.

در سال ۷۰ رتبه دوم و در سال ۷۴ رتبه اول را در مسابقات قرائت قرآن جانبازان کشور کسب کردم و در سال ۷۶ در مسابقات قرائت قرآن دانشجویان کشور مقام اول را کسب کردم.

در سال ۹۲ هم مقام اول مسابقات اذان سازمان تامین اجتماعی را کسب کردم.

-فعالیت و آموزش قرآن را چطور آغاز کردید؟ اکنون چه فعالیتی انجام می‌دهید؟

اداره جلسات قرآن و آموزش قرائت به علاقه‌مندان و یا بهتر است بگویم خادم قرآن را از سال ۶۶ که از خدمت سربازی برگشتم در مسجد مقبره شهید ثالث آغاز کردم که به مدت ۵سال ادامه داشت.

از سال ۷۰ هم در امامزاده سلطان سید محمد(ع) نیز جلسات قرآنی ماه مبارک رمضان را داشتم و از سال ۷۵ تا به امروز هم جلسات قرآنی در مسجد امام حسین(ع) را اداره می‌کنم که در طول سال شنبه شب‌ها و در ماه رمضان هم هر شب برگزار می‌شود.

در کنار این فعالیت‌ها نیز از سال ۷۵ هم جلسات قرآنی منازل شهدا تحت عنوان مجمع قاریان قرآن اهل‌البیت(ع) را داریم که هر شب جمعه در یکی از منازل شهدای شهر قزوین برگزار می‌شود و این مجمع یک کار جمعی با همکاری سایر اساتید از جمله استاد وفاپور است.

-از دوران جبهه برایمان بگویید.

دوستانم به جبهه رفتند و به ویژه برخی هم به شهادت رسیدند؛ به سپاه مراجعه کردم تا پاسدار شوم اما به خاطر پایین بودن سنم نپذیرفتند چون ۱۶سال داشتم.

حدود سال ۶۱ بود که دیگر دلم طاقت نیاورد و از آنجایی که پدرم به رحمت خدا رفته بود، از مادرم اجازه گرفتم که هر طور شده باید به جبهه بروم.

از طرف پایگاه بسیج اعلام آمادگی کردم و در پنجم بهمن سال ۶۱ به تهران اعزام شدیم و بعد از یک ماه آموزش در اسفندماه به منطقه جنوب اعزام شدیم و در لشگر۱۷ علی‌بن ابی طالب در پاسگاه زید مستقر شدیم.

ما بعد از عملیات والفجر یک به منطقه رفتیم که عملیات به پایان رسیده بود وما برای بحث پدافندی به خط مقدم اعزام شدیم.

یکی از خاطراتم که فراموش نمی‌کنم مربوط به همان جبهه است که یک روز هنگام غروب در سنگر شروع کردم به قرائت سوره ضحی به سبک عبدالباسط که موجب تعجب و لذت همسنگری‌ها شده بود.

 

-چطور جانباز شدید؟

حضورم در منطقه زیاد طول نکشید چراکه ۲۰اسفند به منطقه اعزام شدیم و در ۲۰ فروردین هم مجروح شدم.

در مسیر خط بودیم و بعد از ظهرها هم دید نیروهای بعثی نسبت به ما بیشتر می‌شد؛ ما نزدیک سنگر بودیم که یکی از خمپارها به در نزدیکی سنگر اثابت کرد و من از ناحیه سینه مجروح شدم.

اما دو سال سربازی را در منطقه غرب بودم که در قرارگاه رمضان خدمت می‌کردیم.

-به کدام یک از موذنین علاقه بیشتری دارید؟

هر کدام از اساتید ویژگی منحصر به فرد خود را دارند که روح آدمی را مجزوب می‌کند و به همه این بزرگواران ارادت خاصی دارم اما استاد طوخی و استاد حسین سعیدیان نیز از موذنینی هستند که روی بنده تاثیر بسزایی دارند.

اولین موذن مصری که اذان او بعد از انقلاب در صداوسیما پخش شد مربوط به استاد محمد طوخی است که ما را به اوایل پیروزی انقلاب اسلامی می‌اندازد و بر سبک اذان بنده هم اثر گذاشته است.

اذان ها دو حالت دارند، در بعضی اذان‎ها جنبه اعلان و تشویق برای حرکت به سمت نماز پررنگ‌تر است و در برخی از اذان‌ها هم به محتوا ومضامین اذان توجه بیشتری می‌شود و از نظر حس و حال ویژگی خاصی دارد.

-دوست دارید در حرم کدام یک از اهل بیت(ع) اذان بگویید؟

در سال‌ها حدود ۸۵ و ۸۶ به کربلا مشرف شدم و دنبال این بودم که ببینم چطور می‌شود در حرم امام حسین (ع) اذان بگویم؛ به یکی از خادمین مراجعه کردم که بنا بر برنامه‌ریزی که داشتند با این کار مخالفت شد.

روز بعد به طور اتفاقی برای نماز ظهر به حرم حضرت ابوالفضل(ع) رفتم و آنجا دیدم که بین دو نماز و برای اقامه نماز عصر مجددا اذان گفته می‌شود؛ ناخودآگاه به فردی که  مکبر بود مراجعه کردم و درخواست کردم که اگر امکان دارد بنده هم اذان بگویم که خوشبختانه موافقت شد و فردای آن روز برای اقامه نماز عصر توفیق پیدا کردم که اذان بگویم.

درواقع این لطف و کرم امام حسین(ع) و برادر بزرگوارشان حضرت ابوالفضل(ع) بود که مرا به آرزویم رساندند؛ اما یکی از آرزوهایم اذان گفتن در حرم علی ابن موسی الرضا(ع) است که تا کنون قسمت نشده و امیدوارم که بتوانم به این توفیق برسم.

-یک موذن باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد؟

اصلی‌ترین مسئله ابتدا نیت پاک و خالص است و اینکه باید به خدا توکل کرد؛ هر چه نیت پاک و الهی باشد بدون شک اذانی که گفته می‌شود ماندگار خواهد شد.

اما به لحاظ حرفه‌ای و چارچوب کار باید پشتکار داشته باشد و در کلاس اساتید حضور یابد تا بتواند یک اذان صحیح را اجرا کند و به یک پختگی لازم برسد.

-امروز وضعیت فراگرفتن اذان چگونه است؟

امیدوارم که به اذان بهای بیشتری داده شود زیرا از آنجایی که اذان از واجبات نماز نیست؛ آن طور که باید در جامعه به آن پرداخته نمی‌شود.

موذنین باید مورد تشویق قرار گیرند و در مساجد سعی شود که از موذنین خوب و اذان‌های زیبا استفاده شود چراکه تاثیر بسزایی در فضای معنوی دارد.

برای فرهنگ اذان گفتن و موذنین به ویژه در نسل جدید و جوانان باید بیشتر کار شود تا استعدادهای موجود کشف و به مسیر درست هدایت شود.

بخشی از کار هم به ما برمی‌گردد که باید جوانان را حمایت کنیم و در توسعه فرهنگ موذنی تلاش کنیم.

انتهای پیام /

http://dana.ir/1486993
ارسال نظر
نظرات