شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: استان البرز
ساعت: 15:44 منتشر شده در مورخ: 1398/06/02 شناسه خبر: 1515277
نقد و بررسی سریال "بوی باران"؛
"بوی باران" با ژانر معمایی قبح طلاق عاطفیِ خانواده‎ها را شکست!/ داستان‎پردازی غیر واقعی از بی‎توجهی به جرم و جنایات در کشور
مهدیه سادات نقیبی منتقد سینما و تلویزیون گفت: ذهن داستان پرداز سریال بوی باران به شدت غیر واقعی و غیر منطقی عمل می کند زیرا هیچ دولتی نسبت به جرم و جنایاتی که یکی پس از دیگری اتفاق می افتد بی مسئولیت نیست.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از "تیتریک"؛ «مهدیه سادات نقیبی» منتقد سینما و تلویزیون در نقد سریال «بوی باران» به کارگردانی محمود معظمی در یادداشتی اختصاصی برای "تیتریک" نوشت: عروس تاریکی نام قبل بوی باران سریال پر مخاطب و جنجالی شبکه یک سیما همچنان بیش از چهل قسمت از آن در حال پخش است. روایت داستان در ابتدا بسیار جذاب و شگفت انگیز آغاز شد به طوری که مخاطب تا سه قسمت اول به وجد از ساخت این چنین فیلمی در آمد اما رفته رفته با آغاز این چنین روایت قوی و پر چالش افت شدیدی داشت به گونه ای که تکرار یک موضوع و یک کاراکتر بارها تا چند قسمتی دیده می شد و این اتفاق مخاطب را سرد کرد تا اینکه نقطه اوج فیلم فرا رسید و کارگردان به مخاطب دوباره جان داد.

سریال با روایت خوب اما پیچیده آغاز شد و هر بند از فیلمنامه دچار گره ای می شد که مخاطب به آن بیشتر کشش پیدا می کرد داستان قتل فرشته از یک سو، داستان پیدا کردن قاتل و روایت های متصل به این اتفاق از سوی دیگر.

بوی باران سریالی با ژانر معمایی-رمز آلود آمیخته شده است و بر خلاف نام فیلم هیچگونه ظرافتی در ساختار فیلم به چشم نمی خورد و تماما سرشار از پرسش و گره است.

بازیگران مطرحی ایفای نقش می کنند که بد نیست کمی به قضاوت از انتخاب بازیگران این سریال سخن بگوییم، علاوه بر بازی سرد برخی از بازیگران می توان به انتخاب بازیگران در مقابل هم اعتراض کرد چرا که هیچ سنخیتی میان انتخاب شهاب و سیاوش پدر خانواده وجود ندارد همان طور که یک منتقد و یک کارگردان باید به اصول کاری خود مطلع باشد باید به درستی انتخاب بازیگران در مقابل هم اطلاع کافی داشته باشد، این از آن جهت قابل اهمیت می باشد که فیلمی با چنین روایت های قوی و محکمی که دارد قسمتی از داستان آن میلنگد که آن هم مربوط به انتخاب بازیگران می باشد و در واقع این یکی از ضعف های کارگردان است که برای مخاطب آشکار می شود.

از دیگر ضعف های این سریال جذاب کش دار بودن روایتی است که الزامی به ادامه دار بودن جستجو در پی قاتل و مرگ همسر ترانه وجود ندارد در زندگی واقع زمانی که یک حادثه رخ می دهد نهایتا یک داستان دیگر از دل آن حادثه بیرون می آید اما به عقیده من بوی باران ذهن داستان پردازی بوی باران به شدت غیر واقعی و غیر منطقی عمل می کند زیرا هیچ دولتی نسبت به جرم و جنایاتی که یکی پس از دیگری اتفاق می افتد بی مسئولیت نیست اگر چه کارگردان این را به خوبی می داند اما تنها برای ادامه داستان دست از پایان قصه بر نمی دارد و باز از ته یک حادثه قصه دیگری می تراشد.

 

 

در کنار این انتقادات باید به نقاط مثبت سریال هم اشاره کرد از جمله تاکید اصلی به روابط میان زن و مرد به عنوان پدر و مادر در شکل گیری تربیت فرزند، طلاق عاطفی و جدایی مطلق چگونه می تواند فرزند خوب را به جامعه تحویل بدهد و دیگر نداشتن حرمت میان فرزند و پدر و مادر و نداشتن حرمت در محل خانه اشاره کرد.

اگر کارگردان قصد بر این را داشته که نشان دهد این گونه افرادی هم هستند ولی نباید به گونه ای با ساختن چنین بی حرمتی هایی خط قرمزهایی را شکست،  شهاب با مصرف مواد مخدر در خانه می خواهد بگوید بین ما حرمتی وجود ندارد و اصلا واژه ای با عنوان حرمت او نمی داند که چیست به همین منظور طبق عادات معمول در این سریال به آسیب طلاق هم اشاره ای با رگه هایی از شناخت آگاهانه شده است.

با توجه به مخاطبانی که این فیلم دارد و به دنبال کردن آن پیگیر هستند اما نباید پذیرفت که این مخاطبان از خوبی سریال به پای آن نشسته اند بلکه به دنبال حل قصه ای هستند که هنوز کارگردان نتوانسته است در قسمت 45 به آن پاسخ دهد.

 

 

در کنار این نواقص و ضعف های بوی باران، به لحاظ تکنیکی صحنه ای،  نور و تصویر دچار ضعف هایی است که به مراتب فیلم را پایین تر می آورد. خالی از لطف نماند که کارگردان با انتخاب کاراکترهای بسیاری به مخاطب اجازه خستگی نمی دهد همان طور که داستان و قصه فیلم کش دار و جذاب است باید در کنار آن تنوع شخصیت ها وجود داشته باشد.

در کل بوی باران با قتل (به ظاهر) شروع می شود و در انتها هنوز پاسخی در برگیرنده این داستانها داده نشده است و به گفته معظمی بنیان یک جامعه از خانواده آغاز می شود وقتی خانواده دچار مشکلات عاطفی و تربیتی شود آینده یک جامعه به خطر می افتد و بحران هایی را همانند بوی باران به وجود می آورد.

 

 

بر همین اساس ریشه تفکر کارگردان از خانواده آغاز شده است تا به اعتیاد و طلاق و سرانجام قتل های پی در پی رسیده است و در گوشه ای از فیلم از زبان سیاوش متوجه می شویم در گذشته خطا کار بوده است شاید سیاوش همانند شهاب بوده که حالا دو فرزندش به این روز؛ یکی معتاد و دیگری بی گناه معلول افتاده اند، در قسمتی به زندگی و نوع روابط کارگران کارخانه بازیافت زباله اشاره می کند تا حدودی همه دچار تنش  و آسیب هایی جدی از سوی خانواده شده اند که حالا وارد اجتماع شده و معضلات بزرگی را به وجود آورده اند در این میان اشاره ای به افرادی که از افغانستان وارد ایران شده اند و بدون مجوز در ایران اقامت دارند این افراد همانند زنی سالم اما شکست خورده در زندگی و با یک فرزند بیمار چگونه می تواند در ایران بماند؟

انتخاب سیاوش (رضا کیانیان) با توجه به نقش زیبا و پخته ای که دارد اما به نظر منطقی نمی آید که یک زن افغان را برای این بتواند به زندگی اش در ایران ادامه دهد و کارش را از دست ندهد به عقد خود دربیاورد و شرعا همسر قانونی او محسوب شود و هیچ میلی به او نداشته باشد شاید این افراد به اندازه انگشت شماری باشند اما طبق گفته های فوق اغراق در یک مبحث در این سریال به شدت زیاد است و این اتفاق باعث شده است اصول روایت گونه فیلم کمی به سمت مکتب های امپرسیون گرایش پیدا کند.

از طرفی حضور رویا نهالی به عنوان یک مادر دلسوز که هیچگاه نمی شود او را منفی در نظر گرفت حائز اهمیت است زیرا وی در این سریال مادر است و یک فرهیخته فرهنگی است اما آن چه او را گاهی نسبت به نقش مادر بودنش کم رنگ می کند دلسوزی نابجا برای فرزندش است که ناحقی را به جا می آورد و این مسئله ممکن است نقد از مادرانی باشد که کارگردان به قطع در زندگی اغلب مردم دیده است و روابط مادر و پسری را به خوبی ادا کرده است.

 

 

حضور احساس و تاثر بیش از حد سریال تا حدی خوب و زیبا به نظر می رسد اما زمانی که بیش از اندازه به حادثه ای پرداخته شود مخاطب را خسته می کند با این حال بوی باران سریال پر مخاطب اما نه به اندازه ی سریال های درجه یک صدا و سیما شناخته شده است و پیش برنده این سریال زنان هستند در واقع با این اوصاف می توان گفت در صد بیشتر مخاطبان بوی باران زنان هستند. بر این اساس طبق آن چه که گفته شد این مجموعه تلویزیونی تا اندازه ای موفق بوده است اما نواقصی هم داشته است که در نهایت قسمت آخر می شود به نقد کامل از آن نشست .

انتهای پیام/

http://dana.ir/1515277
ارسال نظر
نظرات