شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: استان اصفهان
ساعت: 23:15 منتشر شده در مورخ: 1399/03/02 شناسه خبر: 1611903

5 نبردی که اسرائیل را به سمت نابودی کشاند/ همه شکست های 72 ساله رژیم صهیونیستی

5 نبردی که اسرائیل را به سمت نابودی کشاند/ همه شکست های 72 ساله رژیم صهیونیستی
ارتش رژیم صهیونیستی در سال های ابتدایی تاسیس خود به کمک تجهیزات روز غربی و سرمایه های بادآورده حاصل از نزول بانک های یهودی دست برتر را در منطقه خاورمیانه داشت و مدعی داشتن چهارمین نیروی نظامی دنیا بود، اما همین ارتش در طول سال های حیات مصنوعی خود، شکست هایی داشته است، شکست هایی که شدت آن به گونه ای بود که امروز در دانشگاه های نظامی دنیا تدریس می شود.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا،به نقل از صاحب نیوز؛ تاریخ شکل گیری کشور خودخوانده ای به نام اسرائیل که هیچ گاه به طور رسمی مورد پذیرش کشورهای آزادی خواه جهان قرار نگرفت و به عده برخی زخمی به جای مانده از تاریخ استعمار قرن 20 انگلیس زیرنفوذ یهودیان صهیونیست بر می گردد، اگرچه در تاریخ جهان به بیانیه آرتور جیمز بالفور، وزیر خارجه وقت بریتانیا، خطاب به والتر روتشیلد، سیاست‌مدار یهودی‌تبار و عضو مجلس عوام بریتانیا بر می گردد، اما تلاش برای ایجاد کشوری مستقل و جمع کردن یهودیانی که به سبب اختلافات داخلی در جهان پراکنده شده بودند به سال ها پیش از این بیانیه برمی گردد.

آغاز این مهاجرت به افزایش قدرت اقتصادی یهودیان در قرن های 16 و 17 میلادی و نفوذ در کشورهای اروپایی به ویژه انگلیس برمی گردد، نفوذی با علاقه هنری هشتم به گسترش مذهب پروتستان در اروپا که منجر به بسط قدرت اقتصادی حاصل از نزول یهوددیان در این قاره می شد و علاقه شدید ملکه الیزابت به معاشرت با یهودیان، انگلیس را به ماوای اصلی یهودیان تبدیل کرد و با گسترش نفوذ یهودیان در این کشور بسیاری از یهودیان به مناسب اصلی این کشور حتی نخست وزیری هم رسیدند.

همین نفوذ کافی بود که در طی سال های پایانی جنگ جهانی اول و با تشدید بیش از پیش دولت عثمانی به عنوان سد مهم تشکیل دولت یهودی در فلسطین، انگلیس به این منطقه حمله و تشکیل دولتی مستقل برای ایجاد منطقه ای یهودی نشین دهد و تاریخ پیروزی های صهیونیست در منطقه خاورمیانه پس از سال های دور از این نقطه از آسیا برای یهودیان فراهم شود.

نوار پیروزی های دولت اسرائیل زمانی با شکست اعراب از یهودیان به اوج خود رسید. همزمان با پایان قیمومیت انگلیس بر فلسطین و تشکیل کشوری به نام اسرائیل در سال ۱۹۴۸، ارتش‌های کشورهای عربی و گروه زیادی از چریک‌های داوطلب عرب به محدوده کشور تازه تأسیس اسرائیل از چند جبهه حمله بردند و و پس از کم تر از یک سال درگیری، جنگ با شکست اعراب به پایان رسید.

جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ نبردی بود که از ۵ ژوئن تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷ میان اسرائیل و کشورهای عربی مصر، سوریه و اردن رخ داده و با پیروزی مطلق اسرائیل به پایان رسید. این نبرد نقطه اوج بحرانی بود که از تاریخ ۱۵ مه تا ۱۲ ژوئن ۱۹۶۷ به درازا انجامید و در آن اسرائیل با شکست ارتش چند کشور عربی قسمتی از خاک آن‌ها را تصرف کرد.

اسرائیل پس از سال 1967 خود در در قدرت مطلق تصور می کرد، قدرت مطلقی که به ویژه به سبب برتری هوایی این رژیم بر دولت های عربی منطقه حاصل شده بود با ترس و پا پس کشیدن برخی از کشورهای عربی منطقه همراه بود.

اما این نوار پیروزی ها دیری نپایید و عملیاتی تحت عنوان «نبرد کرامت» ورق را برگرداند.

نبرد کرامت

رژیم صهیونیستی که خود را پیروز مطلق منطقه می دید، تصمیم به گسترش مناطق تحت نفوذ خود و نیز رهایی از حملات پی در پی شهادت طلبان فلسطینی از سمت کرانه باختری رود اردن از داخل مرزهای اردن گرفت. ارتش اسرائیل با تجاورز به خاک اردن بخش هایی از مواضع این کشور را بمباران کرد و سپس با حمله ای گسترده وارد خاک این کشور شد.

این حمله از روز 21 مارس سال 1968 از سه محور اصلی؛ “پل دامیا”، “پل سویمه” و “پل ملک حسین” و یک محور فرضی و فریبنده دیگر آغاز شد و در مقابل گردان هایی از ارتش اردن و شهادت طلبان فلسطینی به مقابله با آن پرداختند. مقابله ای که موجب توقف پیش روی نظامیان صهیونیستی و اخراج آن ها از کشور اردن همراه بود. اسرائیل با 250 نفر کشته و 450 زخمی و از دست دادن  47 دستگاه تانک، 53 دستگاه خودروی نظامی و 7 فروند جنگنده اولین شکست خود در منطقه را تجربه کرد. اهمیت  این نبرد به گونه ای بود که بعدها هیمنه این رژیم بیش از پیش متاثر از این عدم موفقیت شکسته شد.

جنگ یوم کیپوریا نبرد اکتبر سال 1973

دراثنی سال 1973 انورسادات و حافظ اسد دو رئیس جمهور کشورهای مصر و سوریه در توافقی عالی و مخفی که حتی شوروی به عنوان اصلی ترین متحد این کشورها از آن بی خبر بود، جنگی را علیه اسرائیل برنامه ریزی کردند که در روز روز کیپور که یکی از مهم ترین اعیاد یهودیان بود حمله به صحرای سینا و بلندی های جولان که در اشغال اسرائیل بود برنامه ریزی شود. در جریان روز اول این نبرد، ارتش دو کشور به موفقیت های چشم گیری دست یافتند و مصر به آسانی و بدون مقاومت صحرای سینا را فتح کرد. اما در ادامه نبرد با کمک های فوری آمریکا و تعلل شوروی در کمک به اعراب اسرائیل شروع به پیشروی کرد و حتی به حومه شهر دمشق رسید و در نهایت با خیانت انورسادات جنگ در توافق نامه ای به نام کمپ دیوید با واگذاری بخش هایی از بلندی های جولان به سوریه و صحرای سینا به مصر به پایان رسید.

این جنگ اگرچه با برتری نهایی رژیم صهیونیستی همراه بود اما چند دستاورد مهم برای منطقه داشت که بعدها در نوار شکست های اسرائیل همراه بود. اگرچه بار دیگر برتری هوایی اسرائیل بر اعراب عامل موفقیت نسبی اسرائیل بود اما موضع گیری مناسب اعراب در شروع جنگ و استفاده از عنصر غافل گیری عملا ثابت کرد اسرائیل برای همیشه در برابر اعراب دست برتر ندارد. سیستم اطلاعاتی اسرائیل ذر جریان این نبرد شکست سنگینی خورد و عملا میدان را به دو کشور مصر و سوریه باخت. در صورت عدم دخالت آمریکا اسرائیل به طور کامل نابود می شد و ایالات متحده به طور آشکارا نشان داد برای حفظ اسرائیل در منطقه حاضر است حتی روابط دیرینه خود با اعراب را در کم تر از 48 ساعت فدا کند و همین امر نشان داد که آمریکا شریک قابل اعتمادی برای کشورهای منطقه نیست

گولدا مایر نخست وزیر پیشین اسرائیل در خاطرات خود در مورد جنگ اکتبر می نویسد: نیروهای سوری وارد عمق بلندی‌های جولان شده و خسارت‌های سنگینی به ما وارد کردند.

به گفته وی سوال رنج آور در آن زمان این بود که آیا یهودی‌های ساکن سرزمین‌های اشغالی را در جریان واقعیت اوضاع بد و نامساعد نیروهای اسرائیلی قرار دهیم یا خیر؟

اما موشه دیان وزیر جنگ وقت اسرائیل نیز در این باره در خاطرات خود می نویسد: در نظر داشتم به صراحت و کاملا روشن به اسرائیلی ها اعلام کنم که نیروهای اسرائیلی برای عقب راندن نیروهای سوری توان لازم را ندارند و علاوه بر این قادر نیستند با نیروهای سوری و مصری در جبهه جولان و نیز جبهه کانال سوئز روبه رو شوند.منطقه نخواهد بود.

محاصره بیروت سال 1982

ارتش اسرائیل در ششم ژوئن 1982 به بهانه ترور سفیرش در لندن تهاجم بسیار وسیعی را از زمین، هوا و دریا به لبنان آغاز کرد و به سرعت و بدون برخورد با مقاومت چندانی تا دروازه های بیروت پیش رفت تا پس از دمشق بیروت دومین پایتخت یک کشور عربی باشد که توسط اسرائیل محاصره می شود.

در جریان این نبرد ارتش اسرائیل بیش از دوسوم نیروهای خود را وارد لبنان کرد و درعمل بسیاری از جنبش های داخلی لبنان حتی جنبش امل که پس از امام موسی صدر و شهید چمران دچار خلا رهبری انقلابی شده بود هم مقاومتی در برابر ارتش اسرائیل نکرند.

خواسته اسرائیل در ظاهر امر اخراج گروه های فلسطینی از منطقه بود اما هدف اصلی و واقعی اش تضعیف سازمان آزادی بخش فلسطین «ساف» و وادار کردن لبنان به انتخاب «بشیر جمیل» به عنوان رئیس جمهور این کشور بود تا مقدمات امضای توافقنامه صلح میان این کشور و رژیم صهیونیستی فراهم شود و لبنان عملا تحت سلطه و نفوذ این رژیم درآید.

این هدف با اشغال کامل بیروت به طور مستحکم تری محقق می شد، اما یک هسته اولیه مقاومت جوانان در این کشور ورق را به ضرر اسرائیل برگرداند.

اولین مقاومت جدی در برابر این اشغالگری در منطقه ای به نام «خلده» در جنوب بیروت  به دست جوانان شیعه صورت گرفت. این جوانان که در مصاحبه با روزنامه نگارانی که به منطقه رفته بودند خود را «پیروان امام خمینی» می نامیدند با وارد آوردن تلفات سنگین به صهیونیست ها دیگر گروه های لبنانی و فلسطینی حاضر در منطقه را به مقابله و مقاومت در برابر اسرائیل ترغیب کنند. مقاومت این گروه ها در جنوب پایتخت لبنان 42 روز ادامه داشت  و اسرائیل را از ورد به پایتخ منصرف کرد.

جنگ 33 روزه حزب الله لبنان

این جنگ که در سال 2006 صورت گرفت، به طور کلی معادلات را تغییر داد و از آن تاریخ تا به امروز دیگر رژیم صهیونیستی رنگ پیروزی را ندید.

جنبش حزب الله برای اعمال فشار علیه رژیم صهیونیستی به منظور وادار کردن آن به مبادله اسرا، تصمیم به اسارت نظامیان صهیونیستی گرفت و عملا در تاریخ 12 ژوئیه سال 2006 عملیات “وعده صادق” اجرا شد و مبارزان این جنبش با اجرای عملیاتی نظامی، 2 سرباز ارتش صهیونیستی را به اسارت گرفتند. در پی این عملیات، نظامیان صهیونیستی به نوار مرزی لبنان حمله کردند و وارد اراضی این کشور شدند، اما مبارزان حزب الله که در کمین آنها بودند، 2 دستگاه تانک را منهدم کرده و 8 نظامی این رژیم را به هلاکت رساندند.

پس از این اقدام بود که ارتش صهیونیستی حمله هوایی علیه جنوب لبنان را آغاز کرد و نقاط مختلفی از این کشور را مورد حمله قرار داد و حزب الله در واکنش به این اتفاق نقاطی از فلطین اشغالی را موشک باران کرد که یکی از این نقاط شهر حیفا بود با بالا گرفتن تنش ها حزب الله ناو جنگی «ساعر 5» را در سواحل بیروت و ناو جنگی «ساعر 4.5» و قایق «سوپر دفورا» را مورد حمله قرار دارد.  در حملات زمینی هم اسرائیل برخلاف تصور خود هیچ دستاوردی نداشت و در مقابل آمادگی کامل نیروهای حزب الله قرار گرفت و در حالی که رژیم صهیونیستی سعی در اجرای بزرگترین عملیات هلی برن تانک های مرکاوا در آخرین لحظات جنگ را داشت تا بتواند دستاوردی حد اقلی از این جنگ کسب کند، مقاومت با کمین خود آنها را غافلگیر کرد و بیش از 35 تانک صهیونیستی را تقریبا به طور کامل در یک روز منهدم کرد و عملیات «مقبره مرکاوا» را رقم زد که افتضاحی عظیم برای این تانک های تا دندان مسلح و بروز آمریکایی بود.

در جریان این نبرد جنبشی که حتی در حد یک ارتش نظامی نبود، توانست خسارت های سنگینی را به ارتشی که مدعی بود قدرتمندترین ارتش منطقه خاورمیانه است وارد کند و هیمنه اسرائیل را به طور کلی نابود کرد.

«ایهود باراک»، نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی در گفتگویی با روزنامه «تاگس اشپیگل» درباره جنگ 33 روزه با حزب الله لبنان در سال 2006 گفت: خون ریزی های ما در این جنگ بی فایده بود. ما باید در خاورمیانه آماده باشیم که قربانی بدهیم اما باید ارزش آن را داشته باشد. ما در آن زمان سیستم دفاعی گنبد آهنین را نداشتیم.

سپهبود شهید سردار سلیمانی پیرامون چگونگی پایان جنگ 33 روزه در گفت و گویی با سایت رهبر معظم انقلاب گفته بود: « آن وقت آقای حمد آل خلیفه که نخست‌وزیر قطر بود، وزیر خارجه بود. او در سازمان ملل بود و وساطت می‌کرد و می‌آمد لبنان و می‌رفت. او بعداً نقل کرد و گفت «در آن روزها آمریکایی‌ها ابداً اجازه نمی‌دادند بحث توقف جنگ مطرح بشود. من ناامید شدم؛ رفتم در خانه‌ی خودم استراحت کنم که دیدم ناگهان سفیر اسرائیل در سازمان ملل سراسیمه آمد دنبال من. با عجله و با نگرانی به من گفت که کجا هستی؟ گفتم مگر چیز جدیدی شده؟ گفت برویم سازمان ملل. آمدم دیدم این جان بولتون خبیث خیلی نگران و مضطرب دارد قدم می‌زند. هر دو به من گفتند الان باید جنگ متوقف بشود. گفتم چرا؟ گفتند اگر جنگ متوقف نشود، ارتش اسرائیل از هم می‌پاشد و متلاشی می‌شود.» لذا اسرائیلی‌ها همه‌ی شروط قبلی خودشان را نادیده گرفتند و از آن‌ها عبور کردند و مجبور شدند شروط حزب‌الله را قبول بکنند و آتش‌بس را بپذیرند و این پیروزی بسیار بزرگ برای حزب‌الله رقم خورد؛ نه‌تنها پیروزی حاصل شد بلکه این اتفاق، نقطه‌ی پایانی شد بر تصور هجوم رژیم صهیونیستی به لبنان که این تا به امروز هم ادامه پیدا کرده است؛ یعنی نه‌تنها حزب‌الله بر تصور هجوم رژیم صهیونیستی به لبنان اثرگذار شد بلکه بر تصور رژیم صهیونیستی برای هر هجومی اثرگذار شد. من عرض می‌کنم بعد از جنگ ۳۳روزه، راهبرد رژیم صهیونیستی، از استراتژی بن‌گوریون در جنگ پیش‌دستانه و هجومی، آرام‌آرام به استراتژی دفاعی تبدیل شد.»

جنگ علیه نوار غزه

رژیم صهیونیستی در اواخر سال 2008 جنگی تمام عیار برای نابودی جنبش حماس آغاز کرد که به مدت 22 روز به طول انجامید. این جنگ 27 دسامبر سال 2008 آغاز شد و تا 17 ژانویه سال 2009 ادامه داشت.

این جنگ در اسرائیل با نام عملیات سرب گداخته و در میان اعراب با نام کشتار غزه یا جنگ 22 روزه و نبرد فرقان یاد می شود. در این جنگ نابرابر، بیش از 1450 فلسطینی به شهادت رسیدند و بیش از 5 هزار نفر نیز زخمی شدند.

تکیه رژیم صهیونیستی در این جنگ صرفا بر بمباران هوایی بود و بر همین اساس بیشتر قربانیان زنان و کودکان بودند. این رژیم در این نبردها حتی از بمب های ممنوعه ای مانند فسفور سفید هم استفاده کرد و هیچ گاه تن به حملات زمینی گسترده نداد.

گروه های مقاوت فلطینی در مقابل در طول نبرد با اسرائیل شیوه های نوینی از مبارزه را در دستور کار خود قرار دادند و در طول این نبردها که شش سال ادامه داشت، توانمندی های خود به ویژه در بعد موشکی را به خوبی گسترش دادند. نتیجه این ارتقاء توانمندی ها هدف قرار گرفته شدن عمق اراضی اشغالی و شهرک های تل آویو و حیفا و نابودی تعداد زیادی از تانک ها و خودروهای نظامی دشمن بود.

همچنین استفاده از توان پهپادها در نبرد و شناسایی مواضع صهیونیست ها و انجام عملیات نفوذ مبارزان گردان های شهید عزالدین قسام، شاخه نظامی جنبش مقاومت اسلامی «حماس» به طور کلی ارتش اسرائیل را امروز به کم اثرترین و بی روحیه ترین ارتش منطقه تبدیل کرده است.

امروز بالغ بر 72 سال از اشغالگری رسمی سرزمین فلسطین به دست رژیم صهیونیستی می گذرد و علی رغم آن چه یهودیان افراطی در ایجاد سرزمینی از نیل تا فرات در سر می پروراندند تا از فلسطین و اردن و بخش هایی از مصر تا عراق و سوریه و بخش هایی از ایران را به خاک خود انضمام کنند و کشور موعود خود را تشکیل دهند، در بدترین شرایط خود از زمان تاسیس به سر می برند و این روند در شسکت های پیاپی در تشکیل کابینه و تغییر استراتژی نظامی خود از هجوم پیش دستانه به دفاع در خاک خانه به خوبی به چشم می خورد.

بررسی تاریخ 72 ساله این رژیم به خوبی نشان می دهد؛ رژیمی که روزی عثمانی را برای تسلط به فلسطین به مرد بیمار اروپا تبدیل کرده است، امروز خود نیمه مردی رو به بستر است که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان ربع قرن آینده را هم نخواهد دید.

انتهای پیام/

https://www.dana.ir/1611903
ارسال نظر
نظرات