شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: استان کرمان
ساعت: 08:12 منتشر شده در مورخ: 1399/09/01 شناسه خبر: 1669084
وقتی معلولیت، توان‌خواه را جنگجو بار می‌آورد؛

گلبال؛ ناآشنای جذاب/ توپ زنگوله‌داری که امید را برای روشندلان به همراه می‌آورد

گلبال؛ ناآشنای جذاب/ توپ زنگوله‌داری که امید را برای روشندلان به همراه می‌آورد
دو بانوی نابینای کرمانی که اخیرا به اردوی تیم ملی گلبال دعوت شده اند بر تلاش و جنگیدن برای دست یافتن به اهداف‌شان در زندگی تأکید دارند و معتقدند که معلولیتشان موجب پیشرفت در زندگی‌شان شده است.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از راه آرمان؛ گلبال یک رشته ورزشی مختص نابینایان است. مبنا و اساس این ورزش استفاده از قدرت شنوایی در راستای جهت یابی توپ در بازی و علاوه بر آن درک صحیح از فاصله است که ورزشکار تشخیص دهد چگونه هماهنگ با توپ به منظور گرفتن یا پرتاب در یک لحظه خود را با موقعیت صحیح تطبیق دهد.

این ورزش به صورت تیمی برگزار می شود و در آن دو تیم که هر کدام دارای ۳ بازیکن اصلی و حداکثر ۳ بازیکن ذخیره هستند با یکدیگر مسابقه می‌دهند. محل مسابقه ورزشگاهی سرپوشیده و مستطیل شکل به ابعاد یک زمین والیبال است.

توپ در این بازی سنگین و زنگوله دار است تا با غلتیدن آن بازیکنان بتوانند جهت حرکت توپ را تشخیص دهند. هدف هر تیم این است که توپ را از خط دروازه حریف عبور دهد و تیم مقابل نیز سعی می‌کند جلوی این کار را بگیرد. قوانین گلبال نیز قوانینی است که به تأیید سازمان بین المللی ورزش‌های نابینایان و کم بینایان (IBSA) رسیده است.

هفته گذشته اخباری در خصوص دعوت تیم ملی گلبال جمهوری اسلامی ایران از دو بانوی نابینای کرمانی از شهرستان‌های قلعه گنج و نرماشیر منتشر شد. زینب رئیسی و سارا توکل‌نیا هر دو ۱۸ ساله در رشته ادبیات و علوم انسانی در حال تحصیل هستند.

 

آدمی باید آینده ساز زندگی خود باشد/ برای هدف در زندگی باید جنگید

زینب رئیسی بانوی نابینای قلعه‌گنجی در گفتگو با راه آرمان؛ با بیان اینکه قبل از آنکه در رشته گلبال فعالیت کنم، طناب زنی می‌کردم، گفت: علاقه خاصی به طناب زنی داشتم و در این رشته در شهرستان قلعه گنج مقام آورده بودم.

این بانوی نابینای قلعه گنجی با اشاره به اینکه ورزش گلبال را از شهریور سال ۹۶ آغاز کردم، عنوان کرد: پیش از آن از این ورزش متنفر بودم؛ چرا که از توپ می ترسیدم و این ورزش برایم جالب نبود.

وی ادامه داد: زمانی که خواهرم به مسابقات رفت و تیم آنها سوم شد، با من صحبت کرد که این ورزش خوب است و من را به انجام این ورزش ترغیب کرد؛ به تمرینات گلبال که می رفتم به این رشته علاقه‌مند شدم و از دل و جان برای آن مایه گذاشتم.

رئیسی افزود: آبان ماه همان سال به مسابقه رفتم و در آن بازی جزو بازیکنان ذخیره بودم که در آن مسابقه چهارم شدیم و پس از آن در اردیبهشت ماه سال ۹۷ به مسابقه رفتیم و من فقط در یک بازی حضور پیدا کردم و در مسابقات مرداد ماه سال ۹۸ در دو مسابقه جزو بازیکنان اصلی بودم که در این مسابقه مقام اول را کسب کردیم و برای اردوی تیم ملی انتخاب شدم.

این بانوی نابینای قلعه گنجی تأکید کرد: از ورزش گلبال یاد گرفتم که همیشه در زندگی از دیگران کمک بگیریم و همچنین به اطرافیانم کمک کنم و همواره کارها را با مشورت با دوستان و اطرافیات انجام دهیم؛ همچنین از این ورزش یاد گرفتن که برای آچه که در زندگی می خواهیم باید تلاش کنیم.

وی افزود: در ورزش گلبال برای اینکه برنده باشیم باید من و دوستانم تلاش کنیم؛ بنابراین در زندگی نیز برای هر چه که می خواهیم باید بجنگیم و تلاش کنیم.

رئیسی با تأکید بر اینکه معلولیت، محدودیت نیست، ابراز کرد: ما به هر چه که می خواهیم می توانیم دست پیدا کنیم و نابینایی نمی تواند برای من محدودیت ایجاد کند.

این بانوی نابینای قلعه گنجی بیان کرد: در شهرستان قلعه گنج امکانات زیادی برای نابینایان وجود ندارد و به تازگی با این مقوله آشنایی پیدا کرده اند؛ اما دبیر هئیت وزرش نابینایان و مدیر کل بهزیستی استان کرمان، تمام مشکلات ورزشکاران را حل می کنند.

وی اظهار کرد: هم نوعان من باید برای زندگی تلاش کنند و منتظر کسی نمانند که برایشان کاری را انجام دهند و اینگونه نگویند که ما نمی توانیم کاری را انجام دهیم و ناتوان هستیم؛ چرا که ما می توانیم و توانمند هستیم و به هر چه که می خواهیم، می توانیم دست پیدا کنیم.

رئیسی ادامه داد: از هم نوعان خود می خواهم که برای زندگی خود تلاش کنند و خودشان آینده ساز خودشان باشند؛ چرا که انسان خود باید آینده ساز زندگی خود باشد.

این بانوی نابینای قلعه گنجی خطاب به مسئولان خاطر نشان کرد: مناسب سازی برای نابینایان در سطح شهرستان انجام گیرد؛ به گونه ای که بتوانم به تنهایی رفت و آمد داشته باشم و همچنین این فرهنگ در سطح شهرستان جا بیافتد که معلولان نیز حق زندگی کردن دارند.

 

ضرورت توجه مسولان به ورزش گلبال در نرماشیر

سارا توکل نیا نیز در گفتگو با راه آرمان؛ با بیان اینکه خواهرم در رشته ورزشی گلبال فعالیت می کرد و به من نیز پیشنهاد داد که به این رشته وارد شوم، گفت: پس از پیشنهاد خواهرم به این رشته علاقمند شدم.

این بانوی نابینای نرماشیری با تأکید بر اینکه نابینایی هیچ محدودیتی را برای من ایجاد نکرده است، عنوان کرد: این معلولیت باعث شده است که در بسیاری از مراحل زندگی خود پیشرفت کنم و به موفقیت های بزرگی دست یابم.

وی ادامه داد: مشکلی که در حال حاضر با آن رو به رو هستم این است که چناچه بخواهیم برای فدراسیون فلیم هایی از تمرینات خود را ارسال کنیم، اینترنت شهرستان مشکل دارد؛ همچنین عدم در دسترس بودن باشگاه از دیگر مشکلات است.

توکل نیا بیان کرد: آنچه که برای پیشرفت ما در این رشته ورزشی نیاز است این است که به بچه ها توجه بیشتری شود به گونه ای که ما را در جامعه بشناسند و همچنین امکانات در اختیار ما قرار دهند تا در سطح اجتماع دیده شویم.

این بانوی نابینای نرماشیری اظهار کرد: زمانی که اسم گلبال را می گوییم، بسیاری از افراد آن را نمی شناسند؛ مسئولان به گونه ای به این ورزش توجه داشته باشند تا این ورزش به جامعه شناسانده شود و یا اینکه زمانی که ورزشکاران به مسابقه ای می روند، از آنان تقدیر کنند.

وی با بیان اینکه ورزش گلبال یعنی تلاش کردند و هر چه بیشتر تلاش کنیم به جاهای بالاتر می رسیم، خاطر نشان کرد: هم نوعان من اگر به ورزشی علاقمند هستند، آن را در اولویت زندگی خود قرار دهند و برای رسیدن به اهداف خود تلاش کنند؛ هر چند در زندگی مشکلاتی به وجود می آید، اما آنان تلاش کنند که به آن اهدافی که می خواهند با هر سختی دست یابند.

انتهای پیام/

https://www.dana.ir/1669084
ارسال نظر
نظرات