شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: استان فارس
ساعت: 13:04 منتشر شده در مورخ: 1395/06/21 شناسه خبر: 892067

روایتی جذاب از سیره شهید آیت الله مدنی

روایتی جذاب از سیره شهید آیت الله مدنی
آیت الله شهید مدنی از انقلابیون برجسته و اساتید بزرگ اخلاق بود که رژیم شاهنشاهی برای در امان ماندن از تاثیرات ایشان بر جامعه دائم وی را تبعید می‌کرد و در تنگنا قرار می‌داد اما تبعید ایشان به نورآباد ممسنی و ارتباط با انقلابیون کازرونی تاثیر زیادی بر حرکت‌های انقلابی در منطقه داشت.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا  به نقل از کازرون خبر محمود فیروزی متولد شیراز است. او در فاصله سال های 54 و 55 که آیت الله شهید مدنی در شهرستان نورآباد ممسنی تبعید بودند، توفیق خدمت ایشان را داشت.

پس از پایان تبعید شهید مدنی در نورآباد و آغاز تبعید شهید مدنی به کنگان، فیروزی در کنار سایر مردم انقلابی کازرون در نورآباد ممسنی به فعالیت های انقلابی مشغول بود.

پس از پیروزی انقلاب، وارد سپاه شد و مدتی به عنوان قائم مقام سپاه نورآباد و سپس به عنوان فرمانده سپاه این شهرستان خدمت کرد.

وی توانست در مدت حضورش در سپاه توطئه های ضد انقلاب را خنثی نماید. در دوران دفاع مقدس با حضور در جبهه های نبرد به دفاع از کیان جمهوری اسلامی پرداخت.

فیروزی سپس در مناسب مختلفی در سپاه پاسداران به خدمت مشغول شد تا نهایتا در مسئولیت بنیاد مسکن پاسداران فارس بازنشسته شد.

به مناسبت 20شهریور ماه مصادف با سی ودومین سالگرد شهادت دومین شهید محراب، آیت الله سید اسداله مدنی به سراغ محمود فیروزی رفتیم تا در مورد شهید مدنی از ایشان پرس وجو کنیم.

محمود فیروزی_ شهید آیت الله مدنی

آنچه در زیر می‌آید روایتی است که محمود فیروزی در گفت و گو با خبرنگار کازرون خبر  بیان کرده است.

فعالیت های انقلابی در خانواده ما با حضور برادر شهیدم مهدی فیروزی که شباهت بسیاری از نظر اندام و چهره به من داشت به طوری که حتی در خانه هم ما را با هم اشتباه می گرفتند، وارد فاز جدیدی شده بود.

نه من بلکه بقیه خانواده هم از چگونگی فعالیت های مهدی خبر نداشتیم، فقط این را می‌دانستم که او تحت تعقیب است و به همین دلیل بارها نیروهای ساواک و شهربانی من را به جای او تعقیب می کردند.

این مسئله باعث شده بود تا فضا برای من که در حال فعالیت هایی در جهت انقلاب بودم، به اصطلاح آن زمان قرمز شود، همین امر باعث شد تا به دنبال شهر دیگری برای سکونت بیفتم تا هم راحت تر زندگی کنم و هم راحت تر بتوانم به فعالیت‌های انقلابی خود بپردازم.

بعدها از خود مهدی شنیدم که فعالیت مهدی به این صورت بوده است که نیروها را شناسایی می‌کرده و پس از شناسایی در یک دوره کوتاه خود به شناخت و تربیت اولیه آن نیروها می پرداخت.

بعد از آن که نیروها آماده می شدند هم از نظر تربیتی و هم از نظر اعتمادی که به آن ها پیدا می‌کرد جهت ادامه آموزش آن‌ها را به لبنان می‌برد و تحویل شهید چمران می داد؛ در واقع شهید چمران در داخل ایران یک ساز و کار خاص خود را ادامه می‌داد و در حالی که در ایران حضور فیزیکی نداشت اما به شکل معنوی در جهت پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی یک جریان خاصی را در داخل کشور دنبال می کرد. پشت پرده این نیرو سازی امام موسی صدر و شهید چمران بودند.

آن زمان خانه ما به صورتی بود که چندین خانواده که همه  از اقوام نزدیک بودند در آن زندگی می‌کردند؛ یکی از کسانی که در خانه، زندگی می‌کرد سردار اسدی بود، سردار اسدی پس از انقلاب به عضویت سپاه درآمد و خیلی زود به فرماندهی تیپ المهدی رسید و در دوران دفاع مقدس فرمانده ارشد و مشهور استان فارس بود که در بسیاری از عملیات‌ها حضور فعال داشت. وی هم اکنون از برداران ارشد سپاه به شمار می آید.

اسدی چند سال از من بزرگتر بود، دوستی و ارتباط ماهم از درون خانه پدری شروع شد، کم کم ارتباط ما با هم در خصوص فعالیت‌های انقلابی شکل گرفت،  ارتباط انقلابی بین من، اسدی و  پسر خاله ام پیوند محکم تری خورد و از آن جا که ما به صورت آزاد فعالیت می کردیم و کارمان ساخت بمب و چنین چیزهایی بود و به دلیل ارتباط خانوادگی با شهید مهدی فیروزی(شهید مهدی فیروزی پس از پیروزی انقلاب به عضویت سپاه در آمد و مدتی بعد توسط منافقین ترور شد) موقعیت ما در شیراز قرمز بود.

شهید آیت الله مدنی

با هم قرار گذاشتیم تا از شیراز به یکی از شهرستان‌های دیگر مهاجرت کنیم تا در آن شهرستان هم به فعالیت‌های انقلابی خود بپردازیم، هم راحت تر بتوانیم زندگی کنیم.

چند شهرستان را بین خودمان انتخاب کردیم و هر کدام به شهری رفتیم تا با سنجش آن شهرستان نهایتا یکی از شهرها را به عنوان محل سکونت برگزینیم. در این میان سهم من نورآباد ممسنی شد و قرار این بود که 3 روز در شهر بمانیم و موقعیت آن شهر را برای فعالیت‌هایمان بسنجیم.

اوایل تابستان 54 بود که وارد نورآباد شدم، یک روز بعد با شهید حاج موسی رضازاده(از شهدای جهاد سازندگی و از اهالی کازرون مقیم ممسنی) آشنا شدم و از همان روز دوستی ما با هم شکل گرفت. دوستی ای که سالیان سال ادامه پیدا کرد. یک دوست خوب. در همان سفر متوجه حضور تعدادی از اهالی کازرون و فعالیت‌های آن‌ها در جهت مبارزه با بهائیت و اسقرار گفتمان اسلامی شدم. حاج محمد معنویان،حاج حسین مختاری و...

پس از پایان سفر هر سه به شیراز برگشتیم و بعد از بررسی‌هایی که انجام دادیم نورآباد ممسنی را برای سکونت برگزیدیم. همان روز برای اقامه نماز به مسجد محل رفتیم پس از پایان نماز به ذهنم آمد که خوب است از امام جماعت مسجد به نام حاج آقا دانشمند یک استخاره‌ای هم بگیرم. بعد از گرفتن استخاره حاج آقا دانشمند این گونه به من گفت: در این سفر عطاهای فراموش نشدنی برایتان وجود دارد. این شد که برای رفتن به نورآباد مصمم تر شدیم.

24 یا 25 تیر 54 روزی بود که وارد نورآباد ممسنی شدیم. حالا باید برای ادامه زندگی تحت پوششی  فعالیت‌های خودمان را شروع می کردیم. من به دلیل این که پدرم خیاط بود شغل خیاطی را برگزیدم و یکی از کازرونی‌ها مغازه خودش را به من داد تا آن را به مغازه خیاطی تبدیل کنم.

حالا دیگربا حاج موسی و برادرش حاج احمد رضازاده و سایر کازرونی‌های مقیم نورآباد ممسنی و برخی از اهالی این دیار دوست شده بودیم و فعالیت‌های خودمان را با آن‌ها به صورت هماهنگ آغاز کرده بودیم.

اواخر شهریور یا اوایل مهر بود. در مغازه‌ام مشغول بودم که یکی از همین کازرونی‌ها سراسیمه هم وارد مغازه شد و گفت که نیروهای شهربانی یک روحانی سید پیرمردی را آورده و در مسجد رها کرده و رفته‌اند. گمانم این سید تبعیدی است.

من هم مغازه را رها کردم و به مسجد رفتم. سید پیرمرد در حال نماز بود در مسجد تنهای تنها بود. بعد از این که نمازش تمام شد، جلو رفتم و بعد از سلام و احوالپرسی ضمن معرفی خود از ایشان خواستم تا خودش را معرفی کند.

وی خودش را معرفی کرد: «من سید اسداله مدنی هستم. آذر شهری. بیرون شهر بودم که ماموران با حکم تبعید به سراغم آمدند و حتی نگذاشتند عبا و عمامه‌ام را بردارم. یک نفر را فرستادم تا عبا و عمامه ام را بیاورد و من الان حتی یک دست لباس اضافه هم همراه نیاورده‌ام. آیا شما خیاطی می‌شناسید؟»

گفتم: «بله حاج آقا خودم خیاطم». سریع رفتم و مترم را برداشتم و برگشتم مسجد. قد و قامتش را متر کردم و همان شب برایشان شلوار و لباسی دوختم و این سر آغاز دو سال خدمت من به ایشان شد. طوری که در طول دو سال خیاطی تنها بهانه‌ای بود برای سکونت در نورآباد و تقریبا تمام روز در خدمت ایشان بودم.

در طول این دو سال پنج نفر بودیم که مرید ایشان شدیم. من، اسدی، مرحوم حاج احمد رضازاده و شهید حاج موسی رضازاده و حاج اکبر جمشیدی. ما پنج نفر تقریبا در تمام طول روز در خدمت ایشان بودیم و این افتخاری بود برایمان. شب اول آقا را به هتل حاج کرامت بردیم و فردا برایش خانه گرفتیم. تا روز دوم علی رغم این که نورآباد مسجد داشت اما جماعتی در آن اقامه نمی شد و افراد به صورت فرادی نماز می‌خواندند که این افراد هم عموما از اهالی کازرون بودند. اذان ظهر روز دوم تبعید آقا، اولین نماز جماعت در مسجد به امامت حضرت آقا برگزار شد و مسجد مسجد شد.

روز سوم تبعید، از حضرتش خواستیم تا کلاس تفسیر برایمان بگذارد و ایشان قبول کرد. روز سوم کلاس‌های تفسیر را با حضور 10 الی 15 نفری مثل من،اسدی،حاج موسی و... در همان مسجد برپا شد. این کلاس ها 2 ماه به شکل آزاد و بدون هیچ دردسری ادامه داشت تا این که معاونت سیاسی فرمانداری که حکم همان ساواک را داشت با همکاری شهربانی این کلاس‌ها را تعطیل کرد ولی این کلاس‌ها را به شکل محرمانه و غیر رسمی به مدت 6 ماه ادامه دادیم.

شهید آیت الله مدنی

کم کم آقا اسداله شناخته می‌شد و محبوبیتش در منطقه افزایش یافت. اوضاع تا آن جا پیش رفت که هر روز برایشان مهمان می آمد. این مهمانان بیشتر از کازرون بودند. آذر شهری‌ها. غذاها و چیزهایی که برایشان می‌آوردند استفاده نمی کرد همان جا می گذاشت تا مورد استفاده مهمانان قرار گیرد و از این رو هیچ گاه سفره شان خالی نبود.

یک روز چون همیشه دمپختکی درست کردیم به اندازه 5 نفرمان. حضرت آقا، من، اسدی، حاج موسی و حاج احمد. قابلمه کوچکی بود. رفته بودیم نماز ظهر را در مسجد جامع اقامه کنیم. میانه دو نماز ظهر و عصر بود که یک اتوبوس و مینی بوس از اهالی آذر شهر برای زیارت آقا وارد شدند. بعد از نماز عصر بود که تازه یادمان آمد که غذا برای 5 نفر است.

حاج احمد قبل از بقیه متوجه شد و دستپاچه با صدای آهسته دیگران را در جریان گذاشت. مانده بودیم که چکار کنیم داشتیم پچ پچ می‌کردیم که آقا متوجه شدند خیلی آرام به ما گفتند دست به غذا نزنید بلند شد و جلوتر از ما به خانه وارد شد.

گفت: سفره را بیاندازید آستین هایش را بالا زد و بشقابی در دست گرفت برای هر فرد با آن بشقاب غذا کشید غذا به همه رسید و همگی سیر شدند  این یکی از کرامات آقا بود که خود به چشم خویش نظاره گرش بودیم.

مهدی نیز هرگاه برمی گشت اگر ده روز می آمد، 8 روزش را به نورآباد می‌آمد و همه اش به صورت خصوصی با آقا گرم صحبت می‌شد وقتی از او می پرسیدم که چه می‌گویید می‌گفت: لازم نیست که شما بدانید.

دلایل تبعید آیت اله مدنی شاید به گونه‌ای همان دلایلی بود که ما به نورآباد آمدیم. هر دو اجباری. اما یکی به زور یکی به اختیار. از دلایل تبعید ایشان از نظر من این بود که رژیم نمی‌خواست اخلاق اسلامی در جامعه باشد به همین دلیل در یک بازده زمانی تمام علمای اخلاق اسلامی یا در زندان بودند یا در تبعید. همان زمان وقتی به امام گفتند که دیگر هیچ عالم اخلاقی در جامعه وجود ندارد ایشان گفتند: «آقا اسداله مدنی هستند. همین مدنی برای تمام ایران کفایت می کند.»

یکی دیگر از ویژگی‌های شهید مدنی این بود که به سه زبان فارسی، عربی و ترکی تسلط کامل داشت و به خوبی سخنرانی می‌کرد. این نیز برای رژیم خیلی خطرناک بود به خصوص شجاعت و شهامتی که داشت و در آن سال‌های خفقان شاهنشاهی خیلی راحت و با شجاعت خاص خود نام امام را می‌آورد. از نظر اخلاقی و حیا آن قدر مقید بود که یک بار یادم می‌آید که می‌خواست نام سگ را بیاورد چندین بار از جمع حاضر عذر خواهی می‌کرد.

هرچه بیشتر از حضور آقا در نورآباد می‌گذشت بیشتر شناخته می‌شد و این باعث آن می‌گردید تا بیشتر هم از سوی رژیم تحت فشار قرار گیرد. این فشارها تا آن جا پیش رفت که کم کم به حصر خانگی ایشان منجر شد. تا آن جا که حتی ما چند نفر هم که از اصحاب خاص ایشان به شمار می‌رفتیم دیگر نمی توانستیم به راحتی ایشان را دیدار کنیم و گاه در آخرهای شب از طریق دیوار خانه وارد منزل ایشان می‌شدیم.

ایشان شجاعت را بسیار می‌ستود. یک بار یادم می‌آید با حضرتش به کنار رودخانه رفته بودیم. نشسته بودیم و مشغول صحبت کردن بودیم که یک موتوری بی مهابا به رودخانه زد تا از رودخانه عبور کند در وسط رودخانه موتورش خاموش شد.

آقا بلند شد و کنار رودخانه ایستاد و شروع کرد به دعا کردن برای آن فرد. موتوری ربع ساعتی تلاش کرد تا با موتور از رودخانه عبور کرد بعد از این که از رودخانه غبور کرد شروع کرد به احسنت احسنت گفتن و بعدش این جمله را گفت که خداوند افراد شجاع و با شهامت را دوست دارد این موتوری با شجاعت و شهامت به رودخانه زد و از آن عبور کرد.

حضرت آقا بیماری ریوی داشت که بسیار او را آزار می داد اما او بسیار صبور بود. درطول مدت تبعیدش در نورآباد چندین بار برای بیماری‌اش به شیراز سفر کرد و یک بار هم چند روزی در بیمارستان نمازی بستری شد بعضی وقتها این بیماری آن چنان شدت می‌گرفت که ما نگران جان آقا می‌شدیم و آقا همیشه به ما می‌گفت: «دعا کنید تا در بستر بیماری نمیرم» و خودش هم بسیار این دعا را می‌کرد.

یک شب، من و آقا تنها بودیم اسدی به شیراز رفته بود و حاج موسی و حاج احمد هم به کازرون رفته بودند و منِ تنها بودم. حال آقا آن چنان بد شده بود که دائم از هوش می‌رفت من هم نگران بالای سر ایشان نشسته بودم و با حالی عجیب هر کاری از دستم بر می‌آمد انجام می دادم.

آقا به هوش آمد و گفت تو هنوز اینجایی؟ گفتم: «آقا نمی‌شود که شما را در این حال رها کنم. گفت برو. گفتم: آقا! من هستم.حداقل کاری که ممکن است از دست من براید این است که لازم شود یک لیوان آب به دستتان بدهم.

آقا دوباره از هوش رفت دوباره به هوش آمد و گفت تو که هنوز اینجایی. برو. گفتم: آقا نمی‌شود نگرانم. آقا لبخندی زد و با قاطعیت خاص خود گفت: برو ملائکه این جا هستند پس نگران نباش بلندشو برو و به هر زوری بود من بلند شدم و از خانه بیرون آمدم. تا صبح از نگرانی خوابم نبرد. صبح برای نماز به طرف مسجد رفتم که دیدم حاج آقا در صف نانوایی ایستاده و نان خریده است. به من گفت: فیروزی پنیر بگیربیا صبحانه بخوریم. انگار نه انگار که دیشب حالشان آنقدر خراب بود. بعد از حدود 2 سال تبعید در نورآباد حاج آقا به کنگان تبعید شد. بعد از کنگان نیز به گنبد کاوس تبعید شد.

شهید آیت الله مدنی

سال 56 وقتی در گنبد تبعید بود خیلی دلم تنگ بود برای زیارت آقا امام رضا(ع) راهی مشهد شدم. عاشورا بود. وقتی وارد حرم شدم دیدم مسئولان استان با تبلیغ از مسیحیت یک حالت خاص را برای آن شب در نظر گرفته بودند که بوی مسیحیت از آن استشمام می‌شد خیلی دلم بیشتر گرفت. به خانه برگشتم و گریه کردم و فردای آن روز راه افتادم به سوی گنبد کاووس.

وقتی وارد گنبد شدم به دلیل مسائل امنیتی نمی‌توانستم از هر کسی نشان آقا را بگیرم. به همین دلیل وارد مسجد شدم شروع کردم نماز خواندن تا کسی مورد اعتماد را بیابم و از او درباره حاج آقا بپرسم بعد از مدتی شاید حدود یکی دو ساعت یک نفر وارد مسجد شد که گمان کردم مورد اعتماد باشد دل را به دریا زدم و جلو رفتم نمازش که تمام شد از او  درباره حاج آقا پرسیدم آن فرد خیلی ترسید.

خودم را معرفی کردم و گفتم که در دو سال تبعید آقا در نورآباد در خدمت ایشان بوده ام آن فرد وقتی به من اعتماد کرد گفت: پشت سر من بیا من جلو درب خانه آقا کمی مکث می‌کنم و رد می‌شوم پشت سرش راه افتادم تا این که جلوی درب خانه‌ای ایستاد. مکثی کرد و رد شد.

من هم درب آن را کوبیدم و حاج آقا خودش درب را گشود تا حاج آقا را دیدم از شوق دیدار دوباره خود را در آغوش حاج اقا رها کردم و زدم زیر گریه. حاج آقا هم خیلی خوشحال شد که بعد از مدت‌ها دوباره من را می‌بیند.

با پیروزی انقلاب به عنوان مسئول اطلاعات سپاه نورآباد وارد سپاه شدم حاج آقا برایم پیام داد که به فیروزی بگویید هرکاری داری رها کن و به نماز جمعه برس، من هم همچنان که در سپاه بودم در تاسیس و ادامه کار نماز جمعه نورآباد و هر کاری که در این زمینه از دستم بر می‌آمد انجام می‌دادم. حاج آقا نیز مانند امام معتقد بود که اگر انقلاب فقط همین دستاورد یعنی نماز جمعه را داشت کفایت می‌کند.

منبع: کازرون خبر

https://www.dana.ir/892067
ارسال نظر
نظرات