روزهای آخر در یادداشت‌های یاردیرین امام و رهبری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  راه فاروج؛ یادداشت‌های آیت‌الله هاشمی رفسنجانی از روزهای آخر و ایام رحلت امام خمینی (ره) که در کتاب ایشان چاپ‌شده است.

 ‏

‏‏9 خردادماه‏‏ ‏

‏‏در بیشتر ملاقات‌ها و مذاکرات بحث درباره حال امام و شرایط جاری و خطرها و رهبری‏‎ ‎‏بعد از امام است؛ و هیچ‌کس مایل نیست که درباره فقدان امام بیندیشد. هر وقت فرصت‏‎ ‎‏دست بدهد به بیمارستان و دفتر امام می‌روم.‏

‏‏و انصافاً حاج احمد آقا در اداره امور و مراقبت‌ها سنگ تمام می‌گذارد و تسلط بر‏‎ ‎اراده‌اش برایم آموزنده است.‏

‏‏ ‏

‏‏10 خردادماه‏

‏‏سری به منزل امام زدم، دکترها و اطرافیان راضی بودند و احمد آقا نگران بود و تأکید‏‎ ‎‏داشت بر تعجیل در انجام کار بازنگری قانون اساسی. عصر هم تلفنی حال امام را‏‎ ‎‏پرسیدم، گفتند خوب است.‏

‏‏ ‏

‏‏11 خردادماه‏

‏‏پس از جلسه با حضور آقایان خامنه‌ای و اردبیلی درباره وضع حال امام و مسئله رهبری و‏‎ ‎‏رفراندوم و انجام سریع‌تر کار بازنگری قانون اساسی مذاکره کردیم.‏

‏‏ ‏

‏‏12 خردادماه‏

‏‏به بیت امام رفتم، احمد آقا اظهار نگرانی داشت، با دکترها صحبت کردم، معالجه شیمی‌درمانی را شروع کرده بودند. قرار شد اطلاعیه‌های پزشکی به‌گونه‌ای داده شود که کمی‏‎ ‎‏نگرانی در آن دیده شود. امام را زیارت کردم، خیلی ضعیف شده‌اند. گفتند درد دارم و‏‎ ‎‏اشتها ندارم. ناراحت‌اند و صدایشان خیلی ضعیف است. قرار شد تسریع نماییم در انجام‏‎ ‎‎‏کار بازنگری قانون اساسی. به‌سختی افسرده‌ام و اضطرابم را مخفی می‌کنم. می‌سوزم.‏

‏‏ 

‏‏13 خردادماه‏

‏‏بعد از نماز سری به بیمارستان زدم و ازآنجا به مجلس رفتم، چیزی که حاکی از اطلاع‏‎ ‎‏اجانب از بد بودن حال امام باشد به چشم نمی‌خورد. دیگر نمی‌توانم اضطرابم را کتمان‏‎ ‎‏کنم مثل کسی هستم که هرلحظه نگران رسیدن خبر شومی است. مسئله مهم این است‏‎ ‎‏که به‌رغم وجود آتش‌بس در حالت جنگ به سر می‌بریم و ممکن است دشمن با استفاده‏‎ ‎‏از خلأ رهبری و فقدان مرکز تعادل و انسجام و امید مردم بار دیگر دست به حمله وسیع‏‎ ‎‏بزند. ساعت 3 بعدازظهر احمد آقا تلفنی اطلاع داد که حال امام وخیم شده و خواست‏‎ ‎‏سریعاً به جماران بروم. خود را باعجله به جماران رساندم. لحظات آخر تنفس طبیعی‏‎ ‎‏بود، امام به‌زحمت نفس می‌کشیدند. فقط یک‌بار چشم‌باز کردند و بستند. نزدیک بود‏‎ ‎‏منفجر شوم. صبرم تمام‌شده دکترها باعجله قلب را با ماساژ و شوک برقی و ریه را با‏‎ ‎‏تنفس مصنوعی به کار انداختند و تا ساعت 20/10 شب به این صورت نگاه داشتند.‏‎ ‎‏ولی دیگر مغز کار نمی‌کرد. فقط یک‌بار اطلاع دادند که تنفس طبیعی شد. ولی زود این‏‎ ‎‏وضع تمام شد. نمی‌توانم عمق رنج  و ناراحتی‌ام را توضیح بدهم. همه‌جا را سیاه‏‎ ‎می‌دیدم. در این فاصله درباره کیفیت اعلان خبر و برنامه‌های اداره کشور و انتخاب رهبر‏‎ ‎‏و... مشاوره شد. با تلفن اعضای خبرگان را احضار کردیم که تا فردا صبح خودشان را به‏‎ ‎‏تهران برسانند و قرار شد اعلان فوت را به پس‌فردا موکول کنیم؛ یعنی پس از انتخاب‏‎ ‎‏رهبر و برگشت خبرگان به شهرها با فاش شدن رحلت امام، شیون از داخل خانه و‏‎ ‎‏بیمارستان و سپس بیرون خانه بلند شد و من حضار را دعوت به صبر کردم و برنامه را‏‎ ‎‏برای آن‌ها توضیح دادم. پذیرفتند و آرام گرفتند و قرار شد به اسم دعای توسل گریه کنند.‏‎ ‎‏صبر خانم‌های بیت امام برای ما جالب بود. تا ساعت 12 شب برای تنظیم برنامه‌ها‏‎ ‎‏ماندیم. به خانه آمدم و با استفاده از قرص آرام‌بخش خوابیدم. به یاد ندارم که تاکنون‏‎ ‎‏برای خواب رفتن از آرام‌بخش استفاده کرده باشم.‏

‎‏14 خردادماه‏

‏‏بعد از نماز به مجلس رفتم، اعضای هیئت‌رئیسه خبرگان شب در دفتر من خوابیده‏‎ ‎‏بودند. درباره برنامه جلسه خبرگان مذاکره کردیم. تا صبح اعضای خبرگان از اطراف‏‎ ‎‏کشور به تهران رسیده بودند. اطلاع دادند جلسه در تالار مجلس شورای اسلامی آماده‏‎ ‎‏است. به آنجا رفتم. جلسه غیررسمی بود. من و نمایندگان خبرگان گریه زیادی کردیم.‏‎ ‎‏کمی با آن‌ها درباره رحلت امام صحبت کردم. احساس کردم که گریه و اشک برای کم شدن‏‎ ‎‏فشار روحی مفید افتاده. درگذشته معمولاً در بحران‌ها می‌توانستم آرامش و امید ایجاد‏‎ ‎‏کنم. این بار خودم آرامش ندارم. به یاد امدادهای الهی و مرور بر دو سه آیه قرآن که‏‎ ‎‏معمولاً در سختی‌ها به دادم می‌رسد، بر خودم مسلط شدم و همان نقش امیدبخشی و‏‎ ‎‏آرامش آفرینی را به‌خوبی انجام دادم. اظهارات آیت‌الله خامنه‌ای و آیت‌الله مشکینی هم‏‎ ‎‏بسیار اثربخش شد. جلسه غیررسمی بود. یک هفته مدت مسئولیت هیئت بازنگری را‏‎ ‎‏تمدید کردیم، دو سه روز دیگر تمام می‌شود. با این تمدید مشکل برطرف شد. بیانیه‌ای‏‎ ‎‏برای مجلس خبرگان در خصوص رحلت امام تهیه کردیم. حدود 30/8 جلسه آماده و‏‎ ‎‏رسمیت جلسه را اعلام کردیم. آقای مشکینی صحبت کوتاهی کردند. وصیت‌نامه امام در‏‎ ‎‏صندوق امانات در دفتر من بود. در جلسه رسمی پلمب شکسته شد و بیرون آوردیم.‏‎ ‎‏سال 61 نوشته‌شده و سال گذشته تجدیدنظر شده. آخر وصیت‌نامه نوشته‌شده بود که‏‎ ‎‏به ترتیب احمد آقا، رئیس‌جمهور، رئیس مجلس و رئیس دیوان عالی کشور و یا یکی از‏‎ ‎‏اعضای شورای نگهبان برای مردم بخوانند. احمد آقا اطلاع دادند که آمادگی ندارند و‏‎ ‎‏نوبت به رئیس‌جمهور رسید. آیت‌الله خامنه‌ای برای حضار خواندند. فضای جلسه مملو‏‎ ‎‏از اندوه و ابراز تأسف بود. حضار جلسه خبرگان، نمایندگان مجلس، دولت، شورای‏‎ ‎‏نگهبان، شورای عالی قضایی و دیگران بودند. قرائت وصیت دو ساعت و نیم طول‏‎ ‎‏کشید، نزدیک ظهر جلسه ختم شد. جلسه بعدازظهر مجلس با صحبت آیت‌الله مشکینی‏‎ ‎‏شروع شد و تا ساعت 30/7 عصر با یک تنفس ادامه یافت. صحبت‌های زیادی شد.‏‎ ‎بعضی‌ها طرفدار رهبری شورایی و بعضی‌ها طرفدار رهبر فردی بودند. توسط بعضی‌ها‏‎ ‎‏آیت‌الله خامنه‌ای و بعضی‌ها آیت‌الله گلپایگانی و برای شورا هم‌اسم‌هایی برده شد.‏‎ من‌جمله اسم آقایان موسوی اردبیلی، مشکینی، احمد آقا و آیت‌الله خامنه‌ای که من‏‎ ‎‏نپذیرفتم قبل از اجلاس ما توافق کرده بودیم که شورای رهبری با عضویت آیات‏‎ ‎‏خامنه‌ای، مشکینی و موسوی اردبیلی تشکیل شود. سرانجام آیت‌الله خامنه‌ای با اکثریت‏‎ ‎‏قاطع 60 رأی از 74 رأی اعضا انتخاب شدند و مسئله به این مهمی به این خوبی حل شد.‏

‏‏ ‏

‏‏15 خردادماه‏

‏‏متن بیانیه مجلس خبرگان در خصوص تصویب رهبری آقای خامنه‌ای را نوشتم ودادم‏‎ ‎‏برای انتشار.‏

‏‏ ‏

پایان خبر/.77