به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ یادداشت- قرآن کریم انسان ها را براساس دوست داشتن و یاری خداوند و شیطان به دو حزب؛ الله و شیطان تقسیم می کند.از نگاه دینی، این دو حزب همواره در تقابل بایکدیگر هستند.دنیای غرب، خاستگاه احزاب امروزی است. تحزب برای جابجایی قدرت در فرهنگ سیاسی، جایگاه محوری دارد. در نگاه دینی این پدیده سیاسی، سهل و ممتنع است و برای ارزیابی آن باید دید چه تاثیری بر ترکیب یا تجزیه نیروهای سیاسی جامعه دارد و این که حقیقت در بزنگاه به خطر افتادن منافع حزبی، استوار می ماند؟!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,نگاه عرفی به دین و آزادی در مکتب لیبرال دمکراسی غربی مفروض اصلی است. اما در مکتب اسلام، اصل محوری "و اعتصموا به حبل الله جمیعا و لاتفرقوا" بر وحدت در جامعه اسلامی دلالت دارد. تمامی انبیا، امامان و اولیای الهی بر دو اصل توحید و بازگشت به سوی خداوند تاکید داشته اند.انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) با رهیافت جدیدی، پا به عرصه سیاسی جهان گذاشت. دو اصل بنیادین "نه شرقی ، نه غربی ، جمهوری اسلامی" و "استقلال ، آزادی ، جمهوری اسلامی" ثمره مجاهدت های مردم بوده است.
,در دهه اول، تاسیس و انحلال حزب فراگیر جمهوری اسلامی بزرگ ترین رویداد برای حزب گرایی در ایران معاصر بشمار می رود. پس از آن دوگانه سازی های سیاسی آغاز می شود. شروع این بازی حزبی به انتخابات سومین دوره مجلس شورای اسلامی بازمی گردد که اکنون پس از گذشت سه دهه، وارد مرحله رویارویی دوقطبی تمام عیار در آشفته بازار سیاست داخلی کشورمان شده است. انقلاب اسلامی که انتظار می رفت پویایی و راه حل های مناسبی برای بشر غرق شده در ظواهر مادی داشته باشد متاسفانه به انفعال درآمده است.
,برای مثال، تحزب را یکی در داخل برای فرار از اتهامات حقوق بشری جهان غرب برمی تابد و دیگری آن را نسخه شفابخش می داند. احزاب، میراث مشترک بشریت نیستند که ما بدون توجه به آموزه های خودی و بومی سازی، فلسفه آن را دربست بپذیریم. نظام پارلمانی و نظام ریاستی از اشکال رایج حکومتی هستند که با هم تفاوت های اساسی دارند. در نظام پارلمانی، مجلس واسطه بین مردم و دولت است و انتخاب مستقیم رئیس جمهور در نظام ریاستی به انتخاب غیرمستقیم تبدیل می شود. تعداد کرسی های احزاب در قوه مقننه، تعیین کننده میزان سهم آنان در دولت است. اگر در نظام پارلمانی، تشکیلات حزبی حکومت بر احزاب متعددی متکی باشد و در انتخابات پارلمان حزب غالبی وجود نداشته باشد در آن صورت، احزاب با توجه به تعداد کرسی های کسب شده در دولت سهم دارند و دولت ائتلافی شکل می گیرد.
,حال سوال این است که در ایران پس از گذشت چهار دهه از انقلاب اسلامی و شکل گیری دوازده دولت با شعارها و کارکردهای متفاوت، روی آوری به نظام پارلمانی و کنار گذاشتن نظام ریاستی چه نتایجی دارد؟ در صورت اجماع ملی بر سر لزوم چندگانگی حوزه سیاست در ایران و وجوب نظام پارلمانی در آن و احتمال شکل گیری دولت های ائتلافی، از آن پس ساختار اداری در کشور چه وضعیتی پیدا می کند؟
]
ارسال دیدگاه