به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مرصاداسپرت، مسعود اسماعیلی* نوشت: سخن گفتن از غلامرضا تختی شخصیتی که به اسطوره جوانمردی و گذشت شهره است کار ساده ای نیست، کسی که نامش به راستی در نزد همه مردم پس از گذشت نیم قرن از وفاتش هنوز زنده و جاوید است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرصاداسپرت,آقا تختی در پنجم شهریور 1309 در تهران دیده به جهان گشود و در سال 1324 کشتی باستانی را در حالی که تنها 15 سال سن داشت، آغاز کرد.
جهان پهلوان تختی در رقابتهای قهرمانی کشور طی سالهای 1329 تا 1338 هشت بار قهرمان کشور شد، او در سال 1951 و در مسابقات قهرمانی جهان به مدال نقره وزن 79 کیلوگرم رسید تا به همراه محمود ملاقاسمی (نقرهٔ ۵۲ کیلو)، محمدمهدی یعقوبی (برنز ۵۷ کیلو) و عبدالله مجتبوی (برنز ۷۳ کیلو)، برندگان اولین مدالهای بینالمللی تاریخ کشتی ایران باشند.
آقا تختی در المپیک 1952 هلسینکی مدال نقرهٔ خود را در ۲۲ سالگی تکرار کرد و چهار سال بعد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن در یک وزن بالاتر؛ ۸۷ کیلوگرم، بهتر ظاهر شد و به همراه امامعلی حبیبی نخستین مدالهای طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک را کسب کردند.
تختی در مسابقات قهرمانی 1959 جهان در تهران، 1961 در یوکوهاما و 1962 در تولیدو به ترتیب به دو مدال طلا و یک مدال نقره رسید و در المپیک 1960 رم هم با 5 پیروزی با ضربهٔ فنی و یک شکست با امتیاز از عصمت آتلی ترک مدال نقرهٔ وزن 87 کیلو را گرفت.
غلامرضا تختی هم چنین سه بار قهرمان کشتی پهلوانی و پهلوان اول ایران شده بود.
این ها همه بخشی از افتخارات جهان پهلوان کشتی ماست، افتخاراتی که البته آقا تختی نه به خاطر آن ها بلکه به خاطر مرام و معرفت پهلوانی که داشت نامش برای همیشه ماندگار شد.
آن زمان که زلزله بوئین زهرا، هزاران نفر را به خاک و خون کشید این جهان پهلوان تختی بود که مرام پهلوانی خود را نشان داد و به یاری آسیب دیدگان ان حادثه دردناک شتافت.
جهان پهلوان روی تشک کشتی نیز به معنای واقعی کلمه پهلوان بود، کسب مدال طلای جهان آرزوی هر ورزشکاری است، آررزویی که آقا تختی در سال 1962 ودر مسابقات جهانی آمریکا در یک قدمی آن قرار داشت.
جریان از این قرار بود که تختی و الکساندر مدود به فینال وزن 97 کیلوگرم رسیدند و در حالی که کشتی گیر حریف از ناحیه پای چپ به شدت آسیب دیده بود جهان پهل.ان هرگکز به خود اجازه نداد به ان پای مصدوم دست بزند تا در نهایت نیز نتیجه را واگذار و به مدال نقره دست یابد.
مدود روایت جالبی هم از فینال مسابقات 1962 تولیدو دارد، وی پیشتر در مصاحبهای در این خصوص گفته بود: «در تولیدو (1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقات، پای راستم به شدت ضرب خورده و روحیهام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای مصدوم با او مبارزه میکردم».
وی ادامه می دهد تا آن زمان از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبر نداشتم اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم.
او که شنیده بود پای راستم ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا من را اذیت کند. تختی تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. او با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است و بعد از این جریان، ما دو دوست صمیمی شدیم.
و اینچنین بود که غلامرضا تختی تبدیل به اسطوره تکرار نشدنی نه کشتی بلکه ورزش ایران شد و پس از گذشت 50 سال از وفاتش، نامش هنوز زنده و الگوی بسیاری از ورزشکاران است.
آقا تختی در پنجم شهریور 1309 در تهران دیده به جهان گشود و در سال 1324 کشتی باستانی را در حالی که تنها 15 سال سن داشت، آغاز کرد.
جهان پهلوان تختی در رقابتهای قهرمانی کشور طی سالهای 1329 تا 1338 هشت بار قهرمان کشور شد، او در سال 1951 و در مسابقات قهرمانی جهان به مدال نقره وزن 79 کیلوگرم رسید تا به همراه محمود ملاقاسمی (نقرهٔ ۵۲ کیلو)، محمدمهدی یعقوبی (برنز ۵۷ کیلو) و عبدالله مجتبوی (برنز ۷۳ کیلو)، برندگان اولین مدالهای بینالمللی تاریخ کشتی ایران باشند.
آقا تختی در المپیک 1952 هلسینکی مدال نقرهٔ خود را در ۲۲ سالگی تکرار کرد و چهار سال بعد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن در یک وزن بالاتر؛ ۸۷ کیلوگرم، بهتر ظاهر شد و به همراه امامعلی حبیبی نخستین مدالهای طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک را کسب کردند.
تختی در مسابقات قهرمانی 1959 جهان در تهران، 1961 در یوکوهاما و 1962 در تولیدو به ترتیب به دو مدال طلا و یک مدال نقره رسید و در المپیک 1960 رم هم با 5 پیروزی با ضربهٔ فنی و یک شکست با امتیاز از عصمت آتلی ترک مدال نقرهٔ وزن 87 کیلو را گرفت.
غلامرضا تختی هم چنین سه بار قهرمان کشتی پهلوانی و پهلوان اول ایران شده بود.
این ها همه بخشی از افتخارات جهان پهلوان کشتی ماست، افتخاراتی که البته آقا تختی نه به خاطر آن ها بلکه به خاطر مرام و معرفت پهلوانی که داشت نامش برای همیشه ماندگار شد.
آن زمان که زلزله بوئین زهرا، هزاران نفر را به خاک و خون کشید این جهان پهلوان تختی بود که مرام پهلوانی خود را نشان داد و به یاری آسیب دیدگان ان حادثه دردناک شتافت.
جهان پهلوان روی تشک کشتی نیز به معنای واقعی کلمه پهلوان بود، کسب مدال طلای جهان آرزوی هر ورزشکاری است، آررزویی که آقا تختی در سال 1962 ودر مسابقات جهانی آمریکا در یک قدمی آن قرار داشت.
جریان از این قرار بود که تختی و الکساندر مدود به فینال وزن 97 کیلوگرم رسیدند و در حالی که کشتی گیر حریف از ناحیه پای چپ به شدت آسیب دیده بود جهان پهل.ان هرگکز به خود اجازه نداد به ان پای مصدوم دست بزند تا در نهایت نیز نتیجه را واگذار و به مدال نقره دست یابد.
مدود روایت جالبی هم از فینال مسابقات 1962 تولیدو دارد، وی پیشتر در مصاحبهای در این خصوص گفته بود: «در تولیدو (1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقات، پای راستم به شدت ضرب خورده و روحیهام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای مصدوم با او مبارزه میکردم».
وی ادامه می دهد تا آن زمان از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبر نداشتم اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم.
او که شنیده بود پای راستم ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا من را اذیت کند. تختی تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. او با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است و بعد از این جریان، ما دو دوست صمیمی شدیم.
و اینچنین بود که غلامرضا تختی تبدیل به اسطوره تکرار نشدنی نه کشتی بلکه ورزش ایران شد و پس از گذشت 50 سال از وفاتش، نامش هنوز زنده و الگوی بسیاری از ورزشکاران است.
آقا تختی در پنجم شهریور 1309 در تهران دیده به جهان گشود و در سال 1324 کشتی باستانی را در حالی که تنها 15 سال سن داشت، آغاز کرد.
جهان پهلوان تختی در رقابتهای قهرمانی کشور طی سالهای 1329 تا 1338 هشت بار قهرمان کشور شد، او در سال 1951 و در مسابقات قهرمانی جهان به مدال نقره وزن 79 کیلوگرم رسید تا به همراه محمود ملاقاسمی (نقرهٔ ۵۲ کیلو)، محمدمهدی یعقوبی (برنز ۵۷ کیلو) و عبدالله مجتبوی (برنز ۷۳ کیلو)، برندگان اولین مدالهای بینالمللی تاریخ کشتی ایران باشند.
آقا تختی در المپیک 1952 هلسینکی مدال نقرهٔ خود را در ۲۲ سالگی تکرار کرد و چهار سال بعد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن در یک وزن بالاتر؛ ۸۷ کیلوگرم، بهتر ظاهر شد و به همراه امامعلی حبیبی نخستین مدالهای طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک را کسب کردند.
تختی در مسابقات قهرمانی 1959 جهان در تهران، 1961 در یوکوهاما و 1962 در تولیدو به ترتیب به دو مدال طلا و یک مدال نقره رسید و در المپیک 1960 رم هم با 5 پیروزی با ضربهٔ فنی و یک شکست با امتیاز از عصمت آتلی ترک مدال نقرهٔ وزن 87 کیلو را گرفت.
غلامرضا تختی هم چنین سه بار قهرمان کشتی پهلوانی و پهلوان اول ایران شده بود.
این ها همه بخشی از افتخارات جهان پهلوان کشتی ماست، افتخاراتی که البته آقا تختی نه به خاطر آن ها بلکه به خاطر مرام و معرفت پهلوانی که داشت نامش برای همیشه ماندگار شد.
آن زمان که زلزله بوئین زهرا، هزاران نفر را به خاک و خون کشید این جهان پهلوان تختی بود که مرام پهلوانی خود را نشان داد و به یاری آسیب دیدگان ان حادثه دردناک شتافت.
جهان پهلوان روی تشک کشتی نیز به معنای واقعی کلمه پهلوان بود، کسب مدال طلای جهان آرزوی هر ورزشکاری است، آررزویی که آقا تختی در سال 1962 ودر مسابقات جهانی آمریکا در یک قدمی آن قرار داشت.
جریان از این قرار بود که تختی و الکساندر مدود به فینال وزن 97 کیلوگرم رسیدند و در حالی که کشتی گیر حریف از ناحیه پای چپ به شدت آسیب دیده بود جهان پهل.ان هرگکز به خود اجازه نداد به ان پای مصدوم دست بزند تا در نهایت نیز نتیجه را واگذار و به مدال نقره دست یابد.
مدود روایت جالبی هم از فینال مسابقات 1962 تولیدو دارد، وی پیشتر در مصاحبهای در این خصوص گفته بود: «در تولیدو (1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقات، پای راستم به شدت ضرب خورده و روحیهام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای مصدوم با او مبارزه میکردم».
وی ادامه می دهد تا آن زمان از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبر نداشتم اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم.
او که شنیده بود پای راستم ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا من را اذیت کند. تختی تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. او با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است و بعد از این جریان، ما دو دوست صمیمی شدیم.
و اینچنین بود که غلامرضا تختی تبدیل به اسطوره تکرار نشدنی نه کشتی بلکه ورزش ایران شد و پس از گذشت 50 سال از وفاتش، نامش هنوز زنده و الگوی بسیاری از ورزشکاران است.
آقا تختی در پنجم شهریور 1309 در تهران دیده به جهان گشود و در سال 1324 کشتی باستانی را در حالی که تنها 15 سال سن داشت، آغاز کرد.
جهان پهلوان تختی در رقابتهای قهرمانی کشور طی سالهای 1329 تا 1338 هشت بار قهرمان کشور شد، او در سال 1951 و در مسابقات قهرمانی جهان به مدال نقره وزن 79 کیلوگرم رسید تا به همراه محمود ملاقاسمی (نقرهٔ ۵۲ کیلو)، محمدمهدی یعقوبی (برنز ۵۷ کیلو) و عبدالله مجتبوی (برنز ۷۳ کیلو)، برندگان اولین مدالهای بینالمللی تاریخ کشتی ایران باشند.
آقا تختی در المپیک 1952 هلسینکی مدال نقرهٔ خود را در ۲۲ سالگی تکرار کرد و چهار سال بعد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن در یک وزن بالاتر؛ ۸۷ کیلوگرم، بهتر ظاهر شد و به همراه امامعلی حبیبی نخستین مدالهای طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک را کسب کردند.
تختی در مسابقات قهرمانی 1959 جهان در تهران، 1961 در یوکوهاما و 1962 در تولیدو به ترتیب به دو مدال طلا و یک مدال نقره رسید و در المپیک 1960 رم هم با 5 پیروزی با ضربهٔ فنی و یک شکست با امتیاز از عصمت آتلی ترک مدال نقرهٔ وزن 87 کیلو را گرفت.
غلامرضا تختی هم چنین سه بار قهرمان کشتی پهلوانی و پهلوان اول ایران شده بود.
این ها همه بخشی از افتخارات جهان پهلوان کشتی ماست، افتخاراتی که البته آقا تختی نه به خاطر آن ها بلکه به خاطر مرام و معرفت پهلوانی که داشت نامش برای همیشه ماندگار شد.
آن زمان که زلزله بوئین زهرا، هزاران نفر را به خاک و خون کشید این جهان پهلوان تختی بود که مرام پهلوانی خود را نشان داد و به یاری آسیب دیدگان ان حادثه دردناک شتافت.
جهان پهلوان روی تشک کشتی نیز به معنای واقعی کلمه پهلوان بود، کسب مدال طلای جهان آرزوی هر ورزشکاری است، آررزویی که آقا تختی در سال 1962 ودر مسابقات جهانی آمریکا در یک قدمی آن قرار داشت.
جریان از این قرار بود که تختی و الکساندر مدود به فینال وزن 97 کیلوگرم رسیدند و در حالی که کشتی گیر حریف از ناحیه پای چپ به شدت آسیب دیده بود جهان پهل.ان هرگکز به خود اجازه نداد به ان پای مصدوم دست بزند تا در نهایت نیز نتیجه را واگذار و به مدال نقره دست یابد.
مدود روایت جالبی هم از فینال مسابقات 1962 تولیدو دارد، وی پیشتر در مصاحبهای در این خصوص گفته بود: «در تولیدو (1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقات، پای راستم به شدت ضرب خورده و روحیهام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای مصدوم با او مبارزه میکردم».
وی ادامه می دهد تا آن زمان از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبر نداشتم اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم.
او که شنیده بود پای راستم ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا من را اذیت کند. تختی تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. او با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است و بعد از این جریان، ما دو دوست صمیمی شدیم.
و اینچنین بود که غلامرضا تختی تبدیل به اسطوره تکرار نشدنی نه کشتی بلکه ورزش ایران شد و پس از گذشت 50 سال از وفاتش، نامش هنوز زنده و الگوی بسیاری از ورزشکاران است.
آقا تختی در پنجم شهریور 1309 در تهران دیده به جهان گشود و در سال 1324 کشتی باستانی را در حالی که تنها 15 سال سن داشت، آغاز کرد.
,جهان پهلوان تختی در رقابتهای قهرمانی کشور طی سالهای 1329 تا 1338 هشت بار قهرمان کشور شد، او در سال 1951 و در مسابقات قهرمانی جهان به مدال نقره وزن 79 کیلوگرم رسید تا به همراه محمود ملاقاسمی (نقرهٔ ۵۲ کیلو)، محمدمهدی یعقوبی (برنز ۵۷ کیلو) و عبدالله مجتبوی (برنز ۷۳ کیلو)، برندگان اولین مدالهای بینالمللی تاریخ کشتی ایران باشند.
,آقا تختی در المپیک 1952 هلسینکی مدال نقرهٔ خود را در ۲۲ سالگی تکرار کرد و چهار سال بعد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن در یک وزن بالاتر؛ ۸۷ کیلوگرم، بهتر ظاهر شد و به همراه امامعلی حبیبی نخستین مدالهای طلای تاریخ ورزش ایران در المپیک را کسب کردند.
,تختی در مسابقات قهرمانی 1959 جهان در تهران، 1961 در یوکوهاما و 1962 در تولیدو به ترتیب به دو مدال طلا و یک مدال نقره رسید و در المپیک 1960 رم هم با 5 پیروزی با ضربهٔ فنی و یک شکست با امتیاز از عصمت آتلی ترک مدال نقرهٔ وزن 87 کیلو را گرفت.
,غلامرضا تختی هم چنین سه بار قهرمان کشتی پهلوانی و پهلوان اول ایران شده بود.
,این ها همه بخشی از افتخارات جهان پهلوان کشتی ماست، افتخاراتی که البته آقا تختی نه به خاطر آن ها بلکه به خاطر مرام و معرفت پهلوانی که داشت نامش برای همیشه ماندگار شد.
,آن زمان که زلزله بوئین زهرا، هزاران نفر را به خاک و خون کشید این جهان پهلوان تختی بود که مرام پهلوانی خود را نشان داد و به یاری آسیب دیدگان ان حادثه دردناک شتافت.
,جهان پهلوان روی تشک کشتی نیز به معنای واقعی کلمه پهلوان بود، کسب مدال طلای جهان آرزوی هر ورزشکاری است، آررزویی که آقا تختی در سال 1962 ودر مسابقات جهانی آمریکا در یک قدمی آن قرار داشت.
,جریان از این قرار بود که تختی و الکساندر مدود به فینال وزن 97 کیلوگرم رسیدند و در حالی که کشتی گیر حریف از ناحیه پای چپ به شدت آسیب دیده بود جهان پهل.ان هرگکز به خود اجازه نداد به ان پای مصدوم دست بزند تا در نهایت نیز نتیجه را واگذار و به مدال نقره دست یابد.
,مدود روایت جالبی هم از فینال مسابقات 1962 تولیدو دارد، وی پیشتر در مصاحبهای در این خصوص گفته بود: «در تولیدو (1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقات، پای راستم به شدت ضرب خورده و روحیهام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای مصدوم با او مبارزه میکردم».
,وی ادامه می دهد تا آن زمان از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبر نداشتم اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم.
,او که شنیده بود پای راستم ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا من را اذیت کند. تختی تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. او با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است و بعد از این جریان، ما دو دوست صمیمی شدیم.
,و اینچنین بود که غلامرضا تختی تبدیل به اسطوره تکرار نشدنی نه کشتی بلکه ورزش ایران شد و پس از گذشت 50 سال از وفاتش، نامش هنوز زنده و الگوی بسیاری از ورزشکاران است.
,,
*خبرنگار رسانه های ورزشی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه