روسریت را سر چوب بزن و از حجاب اعلام برائت کن!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بهجت خبر؛ منصور حمید نیا از فعالان فومنی فضای مجازی در یادداشتی با موضوع حقیقت نقشه دختران خیابان انقلاب نوشت: روسریت را سر چوب بزن و از حجاب اعلام برائت کن!

متن این یادداشت به شرح ذیل است:

هیاهو بر سر حقوق زنان هر روز بالا و بالا‌تر می‌رود، یک روز ورود زنان به استادیوم می‌شود نهایت آمال و آرزوها و یک روز حجاب اجباری و انکار حجاب و تن‌نمایی و...! ماجرا چیست؟!

انحراف افکار عمومی از موضوعات اصلی، یکی از مهمترین شگردهای عملیات روانی است و متخصصان این امر اکنون در اطراف دولت کم نیستند. تلاش برای فعال کردن گسل‌های مختلف جامعه از جمله گسل‌های جنسیتی مدتهاست در دستور کار قرار گرفته و در این بین، انگشت گذاشتن روی گروه‌هایی که اتفاقا مشکلات متعدد دارند، زمینه موفقیت بیشتری را پیش‌روی طراحان و سناریو‌نویس‌ها می‌گذارد.

اکنون بیش از 4 میلیون دانشجو مشغول تحصیلند، حدود 12 میلیون فارغ التحصیل دانشگاهی هم داریم، بر اساس آمار رسمی حدود 60 درصد دانشجویان را دختران تشکیل می‌دهند و بیش از نیمی از فارغ‌التحصیلان هم دخترند، مرکز پژوهش‌های مجلس 6 میلیون نفر را بیکار اعلام کرده و زنگ خطر را به صدا درآورده است.

همین چند سطر آمار چه چیزی را به شما می‌گوید؟!
آنالیز ساده این آمار می‌گوید دختران دانشجو و فارغ‌التحصیل زیادی وجود دارند که هیچ شغلی ندارند و هیچ فرصت شغلی هم برای آنها به این زودی‌ها متصور نیست. در موضوعات دیگر زنان و دختران چه وضعی دارند؟!

سرانه فضاهای ورزشی و تفریحی اختصاصی برای زنان و دختران ایرانی به شدت با استانداردهای حداقلی فاصله دارد و کوچکترین جهت گیری برای جبران این فاصله دیده نمی‌شود. ورزشگاه‌های اختصاصی و مناسب‌سازی شده در دستور کار دولت نیست و پارک بانوان که زنان ما بتوانند آزادانه و با لباس غیررسمی و راحت در آن قدم بزنند در فهرست‌های دولتی و شهرداری جایی ندارند!

سرانه فضاهای اختصاصی برای بانوان تهرانی یک سانتی‌متر مربع است! وضع دیگر شهرها و استان‌ها دیگر معلوم است و نیازی به اندازه‌گیری نیست! در مقابل، فلان مقام مسئول، تعطیلات را در ویلای اختصاصی در کیش می‌گذراند،آن یکی به اروپا می‌رود و آن دیگری به شمال! آنها و دخترانشان اصلا نمی‌فهمند دختران ما چه مشکلی دارند! نه غم شغل دارند نه غم تفریح و نه غم فضای تفریح و بازی! برای آنها نان گرم است و آب سرد، کار آماده و حق اوقات فراغت هم به‌راه!

این بغض فروخورده دختران معمولی جامعه از تبعیض و بی‌عدالتی مدیران و مسئولان است که برخی را نگران کرده و می‌ترسند جایی گریبانشان را بگیرد! پس باید آن را منحرف کرد! چگونه؟! اینگونه که اگر کار نداریم، سرکار گذاشتن که داریم، همه را بفرستیم سرکار!

باید برای او مهمترین مسئله بشود رفتن یا نرفتن به استادیوم! با کدام پول مهم نیست! چند درصد مهم نیست! برای چه مهم نیست! مهم این است که او را پر از بغض کنیم نسبت به گروه دیگری از جامعه خودش! به چادری‌ها، به روحانی‌ها، به نظام! به او بگوییم آن بدبختی‌ها هیچی نیست! اصلا آنها را فراموش کن، اگر تو بتوانی بروی استادیوم، انگار هم شغل داری، هم شوهر داری، هم مسکن داری، هم بچه‌ داری و... خلاصه همه چیز داری!

کارهای تکمیلی هم در این پروژه لازم است. باید به او حالی کرد که اگر تو گرهی در زندگی داری فقط به‌خاطر حجاب است!شغل نداری چون حجاب اجباری است! نان نداری چون حجاب اجباری است! ازدواج نمی‌کنی چون حجاب اجباری و در یک کلام، هر چه مشکل داری به خاطر این است که جمهوری اسلامی حجاب را اجباری کرده! پس پیش به سوی رهایی از حجاب اجباری! برو و روسریت را سر چوب بزن و از حجاب اعلام برائت کن!

آن زن قالی باف، آن زن کشاورز، آن دختر روستایی، آن دختر تحصیل کرده، آن بانوی شهری و... همه مشکلاتشان با این حل می‌شود؟! اصلا با این فقره مشکل دارند؟! یا نه، باید مشکلات تغییر کنند و تولید مسئله شود؟! این نهایت تدبیر جماعتی است که هیچ تدبیر برای هیچ‌کاری ندارد و هیچ امیدی در دلی بر‌نمی‌انگیزد!

قربانیان این ماجرا چه کسانی هستند؟! دختران و زنان ساده دلی که نمی‌دانند دارند سند بیکاری ابدی و قربانی شدن همیشگی‌شان را امضا می‌کنند! آنهایی که فکر می‌کنند در حال مبارزه هستند و منطق اصلاح‌طلبی و آزادی را پیش می‌برند!

طفلکانی که خبر از طراحی‌ها ندارند و معصومانه قربانی زراندوزی دیگران می‌شوند! آنها از خودشان نمی‌پرسند راستی! در این پروژه «نه به حجاب اجباری»! چرا دختر فلانی نیست! چرا دختر فلان وزیر و وکیل نیستند! مگر آنها نمی‌گویند حامی ما هستند؟! پس چرا هیچ بروز و ظهور عینی و عملی ندارند؟!

منصور حمیدنیا

انتهای پیام/