محبت به امام حسن(ع) مانند اکسیری، مس دل را به طلا تبدیل می کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حجت الاسلام و المسلمین علیرضا آرین ،کارشناس مذهبی ومدرس حوزه علیمه قم در گفتگو اختصاصی با خبرنگار هرمز ضمن تبریک ولادت با سعادت امام حسن مجتبی (ع) اظهار کرد: آن حضرت در روز سه شنبه نیمه ماه رمضان سال دوم هجرت چشم به جهان گشودند و مدت هفت سال با جدّ بزرگوارش رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) و 30 سال با پدرش امیرالمؤمنین (علیه السلام) زندگی کردند و بعد از شهادت حضرت على (ع) به امر خداوند متعال امامت امّت را به عهده گرفتند.

مدرس حوزه علیمه قم با اشاره به برخی از مناقب آن امام همام، افزود: به اعتراف شیعه وسنی « حضرت محمد صلی الله علیه وآله وحضرت علی(ع)، حضرت فاطمه(س)، امام حسن(ع) و امام حسین (ع) » آیه شریفه تطهیر در شأن آنان نازل شده و امام حسن مجتبی(ع) کسی بودند که خداوند عالم هر رجس و پلیدی را از روح او زدود و قلبش را به طهارت مطهر فرمودند.

وی تصریح کرد: آیه شریفه مباهله امام حسن(ع) و حضرت امام حسین(ع) مراد پروردگار متعال از کلمه ابنائنا در آیه شریفه مباهله مى باشند، ایشان کسی هستند که در مباهله با نصارى ثابت شد که آبروئى در درگاه خدا دارد که اگر دست به دعا بردارد اراده او به امرى وابسته است.

آرین با بیان اینکه او چهارمین معصوم از اهل کساء است، گفت: حضرت رسول (ص)،حضرت على(ع)، حضرت فاطمه (س)، امام حسن(ع) و امام حسین (ع) را در زیر عبائى جمع نموده وفرمود: اینان اهل بیت من هستند که خداوند متعال آنان را از هر رجس وگناهى پاک نموده و او یکى از آل محمد است که در هر نماز بر آنان درود فرستاده مى شود و نماز بدون صلوات بر محمد وآل محمد (ص) قبول نمى شود.

کارشناس مذهبی  با بیان اینکه دوستى با امام حسن (ع) دوستى با خدا است، عنوان کرد: عامه وخاصه روایت کردند که حضرت رسول (ص) در حالى که امام حسن (علیه السلام) را به دوش خود گرفته بود، مى فرمود: خدایا من او را دوست دارم، پس او را دوست بدار، ودوست بدار هر کس او را دوست دارد.

وی تصریح کردن: آنچه از روایات صحیحه که محبت آن حضرت محبوب خداست، وچون روح ناپاک ممکن نیست محبوب خدا باشد روشن مى شود که محبّت آن حضرت اکسیریست که مس دل را منقلب به طلاى خالص مى کند.

آرین خاطر نشان کرد: حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) از پدر خود امام زین العابدین (علیه السلام) روایت مى دارند که: حسن بن على عابدترین اهل زمان خود بود، زاهدترین و فاضل ترین آنان بود، اگر حج مى نمود پیاده، وگاه پا برهنه مى رفت، وهر گاه مرگ را به خاطر مى آورد گریه مى نمود، واگر قبر را به یاد مى آورد مى گریست و زبانش راستگوترین و بیانش فصیح ترین آنان بود.

انتهای پیام/