به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اکنون که در دوران آخرالزمان آن عصر انتظار به سر می‌بریم و چشم به ظهور حضرت ولیّ‌عصر عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف دوخته‌ایم، یکی از دغدغه‌های مهم منتظران این است که آیا در زمان ظهور در شمار یاران آن حضرت خواهند بود یا خیر. این نگرانی پرسشی اساسی را پیش می‌آورد که برای تمرین ولایتمداری و آمادگی برای ظهور، در دوران غیبت چه باید کرد.
انسان چگونه می‌تواند از امروز خود را برای همراهی با امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف آماده سازد.
سؤال
گاهی با خودمان فکر میکنیم که در زمان ظهور، آیا جزو یاران امام خواهیم بود یا خیر؟نگرانیم که مبادا در آن روزگار، راه اشتباه را پیش بگیریم و از مسیر ولایت خارج شویم.
حال سؤال این است: برای تمرین ولایتمداری و آمادگی برای ظهور، الان باید چه کارهایی انجام دهیم؟
اینکه آیا انسان می‌تواند در زمان ظهور در زمره یاران امام قرار گیرد یا خیر ، این نگرانی وجود دارد که مبادا انسان در آن زمان نتواند در مسیر ولایت قرار گیرد و با امام همراهی کند.
این نگرانی جدی و قابل اعتناست؛ زیرا انسان تا زمانی که آمادگی لازم را در خود ایجاد نکرده باشد، نمی‌تواند در مسیری گام بردارد. صرف آرزو کردن کافی نیست. بسیاری آرزوهای فراوان دارند، اما هیچ‌گاه به آن‌ها دست نمی‌یابند. آرزو باید به آرمان تبدیل شود؛ یعنی از یک خواسته ذهنی به هدفی بلند، غایی و مقدس ارتقا یابد. با این حال، حتی آرمان‌گرایی نیز به‌تنهایی کفایت نمی‌کند.
تنها آرمان داشتن، انسان را به مقصد نمی‌رساند؛ بلکه باید واقع‌نگر نیز بود. در مسیر تحقق این آرمان، حرکت عملی ضرورت دارد. انسان باید استعداد لازم و زمینه مناسب را برای تحقق این هدف در خود ایجاد کند.
هر یک از ما، اگر بخواهیم از یاران امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف باشیم، باید خود را به آن حضرت نزدیک کنیم. ایشان تجسم بندگی حقیقی خدای متعال و مظهر دینداری راستین‌اند؛ همان‌گونه که همه انبیا، اولیا و امامان، پدران و اجداد بزرگوار آن حضرت، چنین بوده‌اند. از همین رو در زیارت‌نامه‌ها می‌خوانیم:
«أَشهَدُ أَنَّکَ قَد أَقَمتَ الصَّلاةَ وَآتَیتَ الزَّکاةَ وَأَمَرتَ بِالمَعرُوفِ وَنَهَیتَ عَنِ المُنکَرِ».
این تعابیر بیانگر آن است که ایشان بندگان واقعی و دین‌داران حقیقی بوده‌اند؛ بنابراین، ما تنها زمانی می‌توانیم در زمره یاران آن حضرت قرار بگیریم که حقیقتاً دین‌دار باشیم، چرا که صرف آرزو، این هدف را محقق نخواهد کرد.
اگر بخواهم از یاران آن حضرت باشم و ملازمِ رکاب ایشان گردم، باید خود را به ساحت ایشان نزدیک و هم‌رنگ سازم؛ وگرنه به صرف ادعا و آرزو، حقیقتی محقق نمی‌شود.
خدا رحمت کند آیت‌الله فاطمی‌نیا را که می‌فرمودند: اگر کسی در جنگلی گرفتار شود، کلبه‌ای هم آنجا باشد و درنده‌ای به او حمله کند، می‌تواند به آن کلبه پناه ببرد؛ اما اگر فقط در جای خود بایستد و بگوید «من ازین درنده به این کلبه پناه می‌برم» ولی حرکتی نکند و به‌سوی آن گام برندارد، آن درنده به او می‌رسد و نابودش می‌کند. تحقق آن پناه و آرمان، تنها زمانی صورت می‌پذیرد که فرد گام عملی بردارد و به‌سوی آن حرکت کند؛ در غیر این صورت، تنها با سخن گفتن، چیزی حاصل نمی‌شود.
در مثالی دیگر، اگر کودکی را تربیت نکنیم و تمرین عملی به او ندهیم؛ مثلاً حجاب یا نماز را از سنین طفولیت به او نیاموزیم و بگوییم «هنوز واجب نیست و بماند تا سن تکلیف»، چگونه می‌توان انتظار داشت که در شبِ بلوغ، یکباره فردی مقید شود؟ کسی که تا آن زمان هیچ تمرینی نداشته و با این فضا مأنوس نبوده، نمی‌تواند یک‌شبه حجاب یا نماز را به‌درستی بجا آورد.
همراهی با امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف نیز همین‌گونه است؛ ما تنها زمانی می‌توانیم با آن حضرت همراه شویم که «تمرینِ امام‌زمانی بودن» و «تمرینِ تدیّن» را از قبل داشته باشیم.
باید در حد ظرفیت خود، دینداری را تجربه کرده باشیم؛ نماز خوانده باشیم، روزه گرفته باشیم و واجبات شرعی را رعایت کرده باشیم. فراتر از مسائل بصیرتی و اجتماعی، حداقلِ همراهی، انجامِ واجبات است.
اگر کسی نماز نخواند، روزه نگیرد، حجِ واجب را (در صورت استطاعت) ادا نکند یا نسبت به پرداخت خمس و زکات بی‌تفاوت باشد، چگونه می‌تواند مدعی یاری باشد؟ بسیار اهمیت دارد که ما بسترِ مناسب برای تحقق آرمانمان را فراهم کنیم؛ در غیر این صورت، آرزوی یاریِ امام، دقیقاً همان مثالِ پناه بردن به کلبه بدون حرکت کردن است.
سرِ جای خود نشسته یا ایستاده‌ام و می‌گویم: «از این درنده به آن کلبه پناه می‌برم»، اما هیچ حرکتی به سوی آن نمی‌کنم؛ در این صورت، درنده می‌رسد و مرا نابود می‌کند. یا مانند همان مثال دیگری که عرض شد: کودکی که هیچ تمرین و آمادگی نداشته و نوجوانی که هرگز با حجاب یا نماز مأنوس نبوده است، اگر ناگهان به سن بلوغ برسد، چگونه می‌تواند یکباره حجاب را رعایت کند یا به نماز پایبند شود؟ کسی که هیچ‌گاه با این معانی انس نداشته است، به‌سادگی نمی‌تواند با آن‌ها همراهی کند.
بنابراین، به نظر می‌رسد اگر بخواهیم خود را برای ظهور آن حضرت آماده کنیم، باید در مسیر بندگی خدا و دینداری قرار بگیریم. نخست لازم است با آموزه‌های اعتقادی آشنا شویم و اعتقادات خود را تقویت کنیم؛ سپس در مسیر رعایت دین الهی، یعنی فروعات و احکام دین، تلاش عملی داشته باشیم. در پرتو این تلاش و با عمل به احکام و دستورات الهی، اصول دین در دل و جان ما استحکام می‌یابد و به باورهای عمیق قلبی تبدیل می‌شود.
آنگاه، وقتی اعتقادات به باورهای راسخ قلبی بدل شد و با انجام اعمال صالح همراه گردید، انسان می‌تواند در خود ظرفیتی ایجاد کند که در شمار یاوران امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف قرار گیرد. امید آن‌که خداوند به همه ما توفیق دهد که به‌صورت عملی در زمره یاران آن حضرت باشیم و از کسانی قرار گیریم که دل مبارک ایشان را شاد می‌کنند.
ارسال دیدگاه