به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از موج رسا, با نگاهی به سبک زندگی ایرانی اسلامی و مقایسه آن با سایر جوامع، به تفاوت عمده برخوردهای اجتماعی برمی خوریم. در جامعه ایران بیشتر از جوامع دیگر شاهد برخوردهای گرم و محترمانه در سطح جامعه هستیم، مردم ایران مردم دار تر، مهمان نوازتر و مهربان تر به نظر می آیند و مدارا کردن در بین آنها رواج دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, موج رسا,با کمی دقت و مطالعه و تحقیق می توان به این نتیجه رسید که آن عاملی که مردم ایران را مردم دار و اهل مدارا کرده کرده و در خیلی از برخوردهای اجتماعی، به استثنای ترافیک، کمتر شاهد درگیری فیزیکی، لفظی و تنش ظاهری هستیم، تعارف است!!
,در فرهنگ ایرانی، تعارف نشانه شخصیت تلقی می شود و تواضع و احترام انسان ها را به هم نشان می دهد.
,تعارف در حد معمول، به علت هماهنگی با ادب، با فرهنگ دین ما سازگاری دارد. عاملی است که بوسیله آن روابط دوستانه، فامیلی و خانوادگی، از قهر و قطع رابطه، فاصله می گیرد.
,که البته تعارف در جمع های خودمانی تر و صمیمی تر که ارتباط و رفت و آمد بیشتری با هم دارند، کم رنگ تر می شود.
,و به همین علت است که با وجود اهل مدارا بودن همین مردم، شاهد اختلافات خانوادگی و درگیری لفظی در فضای دادگاه های خانواده هستیم چرا که معمولا افراد با هرشخصی هم که تعارف داشته باشند، با اعضای خانواده خود بسیار راحت و بی تعارف هستند.
,شاید به علت صمیمت بیش از حد یا نزدیک بودن و عادی شدن، عامل تعارف به کلی از بین می رود.
,شاید اطمینان به همیشگی بودن روابط خانوادگی و اینکه آنها هرگز به راحتی ما را ترک نمی کنند، بخاطر اینکه انتخاب دیگری به غیر از ما ندارند، جای دیگری برای رفتن ندارند، به خاطر آبروی خودشان هم که شده که با ما مدارا می کنند و گله و شکایت ما را به جای نخواهند برد، باعث می شود که کاملا راحت و بی تعارف و بی ملاحظه با نزدیکان خود رفتار کنیم و حتی گاهی که باید عذرخواهی کنیم، منصرف می شویم و با خود می گوییم: چند روز که بگذرد، خودش فراموش می کند و ناخودآگاه می بخشد.
,معمولا این قانون بین آدم ها هست که از کسی که فکرش را نمی کنی، از آشنای نزدیک، از یک خودی ضربه می خوری وگرنه غریبه ها را چه کار به آزار دادن تو !!!؟!
,رابطه های خیلی نزدیک و صمیمی معمولا در معرض آسیب قرار می گیرند و رابطه با غریبه ها دوام بیشتری دارند !
,چاره سالم و محکم ماندن مهمترین رابطه انسان ها که همان ارتباطات خانوادگی است، داشتن تعارف در عین صمیمیت و محبت است!
,که حواسمان باشد با عزیزترین ها و نزدیکترین ها و آشناترین ها، چه برخوردی داریم !
,که محبتمان صمیمانه و احترام گذاشتنمان کمی مثل غریبه ها باشد! چرا که محبت منهای احترام ناقص است و رو به کاهش..
,که اتفاقا خود ِ محبت، اگر واقعی باشد و خودخواهی از آن جدا شود، تعارف و دگرخواهی از آن متولد می شود.
,آن وقت در هر رابطه ای،" راحتی تو، آرامش تو، خوشحالی تو، رضایت تو " جایگزین ِ " راحتی و آرامش و خوشحالی و رضایت من " می شود ..
,بد نیست که گاهی هم نزدیکان خود را مثل غریبه ها تحویل بگیریم و مثل یک مهمان از آن ها پذیرایی کنیم ..
,البته توجه به این نکته ضروری است که گاهی همین تعارف که عامل دوام رابطه هاست، خود باعث گسستن رابطه ها می شود به طوری که به علت رودربایستی و تعارف، ناراحتی ها و کدورتهایی که پیش می آید، ناگفته می ماند و روی هم که جمع می شود و تحمل که سخت می شود، به صورت یک باره سر باز می کند و رابطه به صورت عمیقی، تیره و تار می شود.
,بهتر است که هرشخص برای تنظیم روابطش با دیگران عامل تعارف را که یک پتانسیل مهم در تداوم روابط انسانی است، به صورت متعادل استفاده کند و در هنگام ناراحتی و دلگیرشدن به صورت مؤدبانه، با کلمات محترمانه و لحن مهربان و بدون تنش، طرف مقابلش را از ناراحتی خود آگاه کند به طوری که در هنگام ناراحتی هم در عین بیان حرف دلش با طرف مقابل تعارف داشته و هر حرفی را به زبان نیاورد.
,انتهای پیام/
,,
]
ارسال دیدگاه