به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سایت روستای سرسختی علیا، در روزگاران نه چندان قدیم در روز های زمستان که هوا آفتابی بود جوانها برای انجام بازی های مختلف به پشت بامها می رفتند که بسیار فرحبخش بود. چای دونگی درست می کردند و بعد از آن مشغول بازی می شدند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, روستای سرسختی علیا,یکی از این بازیها بازی «دریچه دریچه کی» بود. آن زمانها همه خانه ها دریچه داشتند برای اینکه وقتی آتش روشن می کردند، دود آتش از آن خارج بشود
,
,
, ترتیب آن بازی به این صورت بود که از افراد حاضر 3 نفر به عنوان داور که آن زمان «دادا» گفته می شد، می نشستند و در محدوده ای که پشت بامها به هم راه داشتند، دریچه یکی از خانه های آن محدوده را در گوشی انتخاب می کردند و بقیه افراد که به دو دسته مساوی تقسیم شده بودند، در دو طرف آنها صف می کشیدند
آن 3 نفر از افراد هر دو صف به نوبت یکی از این صف و یکی از آن صف سؤال می کردند «دریچه دریچه کی؟» و آنها جواب می دادند مثلاً دریچه عمو غلام.
افراد دسته ای که جواب درست داده بودند سوار افراد دسته دیگر می شدند تا برسند به دریچه عمو غلام.
وقتی می رسیدند، افراد سواره پیاده می شدند و از هر دسته یک نفر روی دریچه می رفت و حتی اگر صاحب خانه در خواب بود بیدارش می کردند و سؤال می کرد «صاحب خانه سوواره سوواره یا پیاده سوواره؟
حالا بستگی به نظر عمو غلام داشت که چه بگوید. اگر می گفت «سوواره سوواره» که دوباره در مسیر برگشت هم سواره های قبلی سوار می شدند و بر می گشتند پیش داورها، اما اگر عام غلام می گفت «پیاده سوواره» که این بار در مسیر برگشت پیاده ها سوار بر سواره های قبلی می شدند و برمی گشتند و تا عصر این بازی تکرار می شد و هر بار دریچه دیگری انتخاب می شد.
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه