به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دانا رضوی، بهمن ماه سال گذشته، وزیران خارجه آمریکا، روسیه و «دی میستورا» نماینده سازمان ملل در مونیخ آلمان براساس توافقی، آتش‌بس در سوریه را اعلام کردند. پرسش‌های بسیاری در زمینه دلایل این توافق و ماهیت آن در ذهن اصحاب رسانه و سیاست شکل گرفت. از جمله اینکه آمریکا که به آتش‌بس تمایل نداشت، چگونه به توافق با روسیه تن داد؟ آیا روسیه و آمریکا به یک اتحاد راهبردی در قالب یک معامله بزرگ می‌اندیشند؟ آیا این دو، متحدان خود را قربانی مصالح و منافع خود خواهند کرد؟ آیا پیچ تاریخی در حال رخ دادن است و زمان تعیین سرنوشت معادلات جدید منطقه در چهارچوب نظم جدید با مرجعیت مدعیان هژمونی(روسیه و آمریکا) فرا رسیده است؟ جایگاه ایران بهمنزله بزرگ‌ترین بازیگر صحنه مبارزه با تروریسم در این توافق کجاست؟ و ...
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانا رضوی,توافق پرابهام روسیه و آمریکا در حالی به تدریج مشروعیت خود را بر دیگر بازیگران تحمیل می‌کند که جبهه مقاومت که بازیگر محوری در مدیریت میدانی بحران است، نقش اول هدایت تحولات را در پنج سال گذشته به دوش کشیده است و در اوضاع فعلی نیز نقش کلیدی در ظرفیت‌سازی برای جبهه ضد تروریست ایفا می‌کند.
,شواهد و قراین موجود حکایت از تلاش روسیه و آمریکا برای مصادره قدرت و مرجعیت در مدیریت بحران سوریه دارد. توافق این دو قدرت را نباید یک اقدام تاکتیکی برای مقطعی خاص تفسیر کرد. این دو در قالب یک توافق راهبردی در صددند که افقی متناسب با کل بازیگران منازعه تاریخی و هویتی منطقه خاورمیانه را ترسیم کنند.
,افقی که برآیند آن نظامی با ویژگی همزیستی مسالمت‌آمیز مرکب از تمامی واحدهای سیاسی فارغ از ماهیت و هویت دینی و سیاسی آنهاست که هسته اصلی آن جاسازی رژیم صهیونیستی بهمنزله عضوی از گروه جغرافیای خاورمیانه است.
,محصول دیگر توافق تقسیم معارضه و تروریست‌ها به تروریست قابل تحمل و میانه‌رو و معارضه تحمل‌ناپذیر و درخور نابودی است که مفهومی جز مشروعیت بخشیدن به بخش اصلی مخالفان مقاومت و دولت مرکزی سوریه ندارد.
,از سوی دیگر، جایگزین کردن داعش بهمنزله دشمن اصلی محور مقاومت به جای رژیم صهیونیستی و منحرف کردن افکار عمومی از مبارزه با این رژیم و معرفی ایران و حزب‌الله به عنوان مخالفان صلح و ثبات و فضای همزیستی مسالمت‌آمیز، از نتایج سیاسی و روانی هرگونه توافق در غیاب جمهوری اسلامی در جایگاه بازیگر ثابت مدیریت بحران منطقه است.
,لذا این گونه تفسیر میشود که روسیه و ایالات متحده آمریکا علی‌الرأس، تصمیم‌گیرنده نهایی برای وضعیت سوریه معرفی شده‌اند و درخواست روسیه و آمریکا از همه طرف‌های درگیر برای توقف مخاصمه و پایان دادن به عملیات تهاجمی به مواضع معارضان و موکول شدن تصمیم‌گیری درباره آینده اسد به بعد و حذف بند مربوط به ریاست‌جمهوری سوریه از مذاکرات بین‌المللی عبور از محور مقاومت است.
,از طرفی در قطعنامه 2254 شورای امنیت سازمان ملل متحد، بیانیه 2015 وین توقف حمله با هر نوع سلاح از جمله بمباران مواضع معارضان از سوی سوریه و روسیه که باید به تأیید آمریکا یا روسیه در جایگاه طرف‌های ترک مخاصمه برسد وخودداری از تسلط بر قلمرو طرف دیگر یا تلاش برای این کار در وضعیت آتش‌بس و اجازه ورود سازمان‌های بشردوستانه برای ورود به قلمرو تحت سیطره خود و اجازه ورود آزادانه و سریع برای ارسال کمک‌های بشردوستانه از بندهای این توافق بود.
,وزارت دفاع روسیه روز 11 ژانویه 2016، در بیانیه نوبهای خود درباره سوریه، از تداوم فشارهای موفق به منظور جدا کردن نیروهای معارض سوری از تروریست‌ها سخن گفت. ژنرال ایگور کوناشینکوف در نشست خبری در شهر القریتین در حومه شرقی حمص با اشاره به آزادسازی حدود 500 شهر و منطقه و ده‌ها هزار کیلومتر مربع در شش ماه گذشته گفت: تعداد مناطقی که [ منشور] آشتی ملی را امضا کرده‌اند به 60 منطقه رسیده است و مذاکرات با 20 منطقه دیگر برای متوقف کردن درگیری‌ها ادامه دارد.
,به نظر میرسد تعیین نوع ساختار و نظام آینده سوریه؛ طرح سه گزینه تجزیه، تأسی به الگوی لبنان یا الگوی فدرالیسم در مواضع شفاهی و مکتوب روسیه و آمریکا یعنی بازگشت به وضعیت ناممکن جلوه دادن ساختار سابق و تحمیل شرایطی جدید بر مردم و دولت و متحدان آن است.
,در نهایت این که با وجود هماهنگی ظاهری بین نیروهای مقاومت و روس‌ها، هر یک از این کنش‌گران به شکل مستقلی سیاستهای خود را تعقیب می‌کنند که آینده سوریه در صحنه سیاسی و میدان نبرد را با پیچیدگی‌های مضاعفی روبه‌رو خواهد کرد. هر چند که در نهایت خواست و رأی مردم است که آینده این کشور را رقم خواهد زد.
,انتهای پیام/رض
,
ارسال دیدگاه