دشمن یا ما؟ کدام به دنبال دیگری می‌دویم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  ایران روشن؛ " امروز مسئولین دستگاه دیپلماسی خود ما و همان کسانی که در این مذاکرات از اوّل تا آخر حضور داشتند، همین‌ها دارند میگویند آمریکا نقض عهد کرده است، ... این حرفی است که بنده البتّه از یک سال پیش و یک سال ونیم پیش، مرتّب تکرار کردم که به آمریکایی‌ها نمی‌شود اعتماد کرد -بعضی‌ها سختشان بود قبول کنند- امّا امروز خود مسئولین ما [میگویند]."

بیانات مقام معظم رهبری در دیدار اخیر با اقشار مختلف مردم پشت پرده‌ی نزدیک به سه سال خوش‌بینی به دشمن را به‌خوبی فاش می‌کند.

شش ماه هم از امضای برجام می‌گذرد و دستاوردش همان "تقریباً هیچ" است. چیزی که مردم ندیده‌اند گشایش است درحالی‌که "برجام اصلاً برای برداشتن تحریم‌ها بود؛ برای اینکه تحریم‌های ظالمانه برداشته بشود. مگر غیرازاین است؟"

مگر نبود وعده‌هایی که می‌گفت با برجام تمام تحریم‌های مرتبط با هسته‌ای یکجا برداشته می‌شود، که نشد، اما هیچ‌وقت نگفتند کارشکنی‌ها را چه خواهند کرد؟ آیا کارشکنی‌ها و به‌نوعی بدعهدی‌های شیطان بزرگ نیز برداشته می‌شود، یا حداقل تضمینی برای برداشته شدن آن است؟ پس اگر تضمینی نبود، باید همان را گفت که وزیر محترم خارجه گفت:" ما هم آدم‌های بیکاری نبودیم که دو سال برای توافقی زحمت بکشیم که می‌خواستیم آن را بشکنیم."

تمام این‌ها در حالی است که ایران با خوش‌بینی تمام، به همه‌ی تعهدات خود کامل و بدون نقص عمل کرده است. یا بهتر بگوییم بعضی‌ها " از این غفلت می‌کنند که ما ناگزیر باید به همه‌ی تعهّدهای خود عمل کنیم ] امّا] طرف مقابل با طُرق مختلف، با شیوه‌های مختلف، با خدعه، با تقلّب سرباز میزند و به تعهّدهایی که کرده است عمل نمی‌کند. این چیزی است که ما امروز در مقابل چشم خودمان داریم می‌بینیم؛ یعنی خسارت محض."

تمام این اتفاقات در حالی افتاده است که ما با این رفتارها، خود را در مسیری قرار داده‌ایم که مجبوریم برای دیدن نتایج برجام، دنبال دشمن راه بیفتیم، چراکه تمام تعهدات خود را انجام داده‌ایم و چیزی نمی‌بینیم. اما یادمان رفته که" در مشکلاتی که با آمریکا و امثال آمریکا داریم، با مذاکره حل نمی‌شود؛ ما یک‌راهی باید خودمان انتخاب بکنیم، آن راهمان را برویم؛ بگذارید دشمن دنبال شما بدود."

اما اکنون شرایطی شده که ما به دنبال دشمن می‌دویم و شش ماه بعد از اجرایی شدن برجام و حدود یک سال پس از امضای توافق، باید جلسه تشکیل دهیم و ببینیم که گره‌ی کار کجاست؟ بماند که دراین‌بین حدود سه سال این موضوع را به موضوع اول کشور تبدیل کرده‌ایم و تمام توجهات را به آن معطوف کرده‌ایم.

یاد آن زمانی می‌افتیم که در مذاکرات دولت قبلی نامه‌ای از جانب دکتر جلیلی خطاب به اشتون در حدفاصل مذاکرات استانبول 1 در آذرماه 89 و استانبول 2 در فروردین 91 نوشته‌شده که در این نامه تأکید شده است، التزام به «بسته پیشنهادی سال 88 و نامه‌های 18 اردیبهشت  و 15 شهریور 90 ایران» می‌تواند به همکاری‌های سازنده و رو به جلویی منتج شود.

یادمان نمی‌رود که تأکید به آن موارد درواقع تأکید به مواضع ایران در گفتگوهای استانبول 1  بود که طی آن ایران از 1+5 خواست تا برای ادامه گفتگوها حق غنی‌سازی ایران به رسمیت شناخته شود و همچنین قطعنامه‌ها و تحریم‌های گذشته لغو شود، زیرا تحریم و فشار در تعارض با برگزاری مذاکره برای همکاری خواهد بود.

حالا درک این موضوع آسان است که اگر چنین دشمنی را به دنبال خود بدوانیم بهتر است یا اینکه ما به دنبال او بدویم.