شیعه از دیدگاه امام حسن عسگری (علیه السلام)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از توفارقان،باری دوران زندگانی آن حضرت، از حساس ترین ادوار زندگی ائمه هدی می باشد که به سبب قرب زمان تولد مهدی موعود (علیه السلام) چه آزارها، مراقبت ها، سختگیری ها و تهدیدها برای آن بزرگوار به همراه داشته است؛(۱) با این حال امام (علیه السلام) دقیقه ای از فرصت پیش آمده برای اصلاح و هدایت شیعیان فروگذار نکرده است.

اگرچه تمام فرموده های و سفارش های آن حضرت در سطور اندک این نوشته قابل بیان نمی باشد امّا سعی شده است با تکیه بر فرموده های آن حضرت از کتاب تحف العقول به برخی از سفارش ها به شیعیان پرداخته شود. آنچه در این چند صفحه ی اندک از امام (علیه السلام) بازگو شده است بیان نکاتی است که جامعیت امام و ضرورت جامعه ی شیعیان را اقتضا می کرده است.

تقوا، پارسایی، امانت داری بدون لحاظ کردن شخصیت نیک یا فرد امانت سپارنده، نیک همسایگی، عیادت از بیماران، اقامه ی نماز از سفارش هایی است که امام تاکید خاصی بر آن ها دارد به خصوص عیادت از بیماران و حضور در تشییع جنازه و راستگویی از خصلت های نیکی است که به نظر می رسد چون نام اسلام و پیشوایان آن را تداعی و منعکس می کند، موجب خوشحالی و دلگرمی آن حضرت است. (۲) خواست امام (علیه السلام) همچون جدّ بزرگوارش امام صادق علیه السلام) این بوده است که مردم را به غیر زبان به مذهب خود دعوت کنند و زینت آن ها باشند و مایه ی ننگ آن ها نباشند.(۳) چنانچه می فرماید: از خدا پروا نمایید و زینت [و مایه ی سرافرازی ما] باشید نه زشتی؛ همه ی دوستی را به سوی ما بکشانید و هر زشتی را از ما دور نمایید. (۴)

شبهه آفرینی و ایجاد شک و تردید در مسیر جریان حق، سیاست ناپاک دستگاه های جور بوده است تا با دور داشتن اذهان ملت چند صباحی بدون اعتراض دنیوی خود را پیش ببرند حال اینکه این امر تا چه اندازه به مکتب عالی اسلام آسیب وارد می کرد برای این سیاست بازان ابدا اهمیتی نداشت، آنچه امام حسن عسگری (علیه السلام) به شیعیان در این شرایط می خواندپرهیز از شتابزدگی و درنگ کردن در شبهات است و حقّا که چنین کسی را آن پزرگوار پارساترین مردم می داند. (۵)

شیعیان اگر پشتیبان و یاور همدیگر باشد موجبات برکت را در جامعه مهیا خواهند کرد چرا که اتحاد مومنان زمینه ساز پیروزی و شکوفایی اسلام است لذا آن حضرت می فرماید: مؤمن برای مؤمن برکت و برای کافر حجت است. (۶)

منابع:
۱-زندگانی چهارده معصوم،حسین عمادزاده،ص۱۲۱۹
۲- تحف العقول،حسن بن علی ابن شعبه حرانی، ترجمه ی حسن زاده،ص۸۹۱
۳-اصول کافی، محمد بن یعقوب کلینی، ترجمه سیدجواد مصطفوی، ج۳،ص۱۲۳
۴- تحف العقول، حسن بن علی ابن شعبه حرانی، ترجمه حسن زاده،ص۸۹۱
۵- همان،ص ۸۹۴
۶- همان