نقدی بر متولیان فرهنگ و ارشاد «اسلامی!» لارستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از لادستان؛ فرهنگ به‌عنوان مهم‌ترین و بزرگ‌ترین نیاز جامعه بشری و عامل اصلی نشاط و تداوم حیات جوامع در حوزه‌های مختلف توسعه و پیشرفت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و... است. گستره فرهنگ است که می‌تواند رفتار اجتماعی را هدایت و ساخت‌وساز کند، اخلاق و معنویت را در جامعه استحکام بخشد و یا به ضعف و اضمحلال کشاند.

از آن‌جا که فرهنگ مجموعه‌ای از اخلاق، سنت‌ها و باورها است که هویت افراد جامعه بر اساس آن شکل می‌گیرد، در نتیجه ظهور و پایداری و یا سقوط و اضمحلال آن نیز نه به‌صورت دفعی و آشکار، که تدریجاً و در عین غفلت جامعه رخ می‌نماید.

لذا افرادی در جامعه به‌عنوان مسؤول، متولّی حفظ و گسترش آن هستند که می‌بایست با رصد و پایش دقیق، به نشاط و تداوم حیات جامعه کمک کنند و در صورت خلاف و انحراف، وظیفه دلسوزان جامعه است که با هوشیاری و امر به معروف و نهی از منکر به تصحیح آن مبادرت ورزند.

و اما فرهنگ شهر و جامعه ما؛ که مستخرج آن جان به حلقوم رسیده، چیزی جز غوطه‌ور کردن خاموش اجتماع به سنت استدراج نمی‌توان دید. از قبح‌شکنی‌هایی که به گفته و نظر برخی از این متولیان، ساده بوده و مشکلی نداشته و یا اصلاً به کسی مربوط نیست! تا ارتکاب و اشاعه مستقیم حرام که با یک تغییر نام باز هم ساده می‌شود حلال!

سؤالی که به‌وجود می‌آید این‌که آیا برای تبلیغ یک عدد «ساعت مچی» مجبور به نشان دادن دست و ساعد آرایش شده و لاک خورده نامحرم هستیم؟ و یا مگر مراجع معظم تقلید (حفظهم‌الله)، در قبال اجرای کنسرت و آوازه‌خوانی‌ها در مشهد و قم و... موضع دین را آشکارا بیان نفرموده‌اند؟ معلوم نیست این بزرگواران، می‌خواهند فرهنگ عمومی جامعه را به کدام سمت‌وسو ارشاد و راهنمایی کنند.

مردم عزیز و مسلمان لارستان که به «اولین خاستگاه حکومت اسلامی» ملقّب و مزیّن‌اند؛ مستحضرند «همان مدینه‌ای که"اولین خاستگاه و پایگاه تشکیل حکومت اسلامی" بود، بعد از اندک مدتی به مرکز بهترین موسیقی‌دانان و آوازخوانان و معروف‌ترین رقّاصان تبدیل شد؛ تا جایی که وقتی می‌خواستند در دربار یزیدیِ شام، بهترین مغنیان را خبر کنند، از مدینه آوازخوان و نوازنده می‌آوردند.» (امام خامنه‌ای، 74/10/5)

این مهم، عبرتی است که ضرورت واجب فراموش‌شده‌ی امر به معروف و نهی از منکر را برای ما بیشتر گوشزد می‌کند.

و نکته پایانی اینکه می‌توان گفت یکی از مصادیق بزرگ این فریضه الهی، امر و نهی حاکمان و مدیران جامعه است. آن‌جایی که یکی از مدیران جامعه اسلامی خطایی می‌کند، یا از آرمان‌های الهی و قانون اساسی تخطی می‌کند، زمان امر به معروف و نهی از منکر خواهد بود، همان‌گونه که تأکید و تقدیر از اشاعه معروفات نیز از این سنخ است.

به فرموده امام خامنه‌ای (حفظه‌الله)، مهم‌ترین و بزرگ‌ترین قلم امر به معروف و نهی از منکر – که وجه تمایز مؤمنان و منافقان است- عبارت از ایجاد، حفظ و گسترش انقلاب و نظام الهی است. (94/1/1)

پس معروفات عبارت از اعتلای فرهنگ، سلامت محیط اخلاقی، محیط خانوادگی، محیط اداری و...، و منکرات نیز نقطه مقابل آن یعنی ابتذال اخلاقی، اشاعه فساد و فحشا و بی‌بند و باری، تضعیف فرهنگ اسلامی و... خواهد بود. (94/1/1)

پیامبر اعظم(ص) فرمود: باید مجدّانه و مصرّانه امر به معروف و نهی از منکر کنید، وگرنه قطعاً و مسلماً عذاب خداوند همه شما را فرا خواهد گرفت. (وسایل‌الشیعه، ج16، ص135)

* محمد صابری‌زاد