نقدی بر دهه فجر و رویکرد بَنریسم!/ ما در حسرت جشن انقلابیم هنوز

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، اکنون که چند روزی بیش تا 38 امین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی باقی نمانده است، باز هم وظیفه‌‌مداران  کاغذی مشغول نصب بنرها و چراغ هایی مقابل ادارات و سازمان‌‌های آجری و بی‌‌روح خود هستند و روزانه صدها بار رحمت می‌‌خوانند بر روح پدر کسی که ابتکار بنر را با تمام سود و زیان‌‌هایش به خرج داد تا امروز ما زحمت اندکی فکر و عمل خلاقانه را به خود ندهیم و به تعبیر دیگر سر درلاک بنرهایمان فرو ببریم.

البته اهمیت فضاسازی و آذین‌‌بندی سطح شهر برای کسی پوشیده نیست اما حال که دشمنان نظام و انقلاب اسلامی از هر فرصتی برای براندازی و توطئه چینی استفاده می‌کنند قطعا رویکر بنریسم، طرفی در این میان نخواهد بست؛ بلکه برای بهره مندی از تریبون دهه فجر، جهت تثبیت اهداف و آرمان‌‌های انقلاب اسلامی باید رویکردی نوآورانه و خلاقانه‌‌ای مطرح شود تا به موجب آن هم شور و هم شعور لازم در بین مردم ایجاد شود وگرنه نصب بنرهای متعدد چه نتیجه‌‌ای جز کراهت برای شهر و فرار از تکلیف برای مسئولین خواهد داشت؟!

برای مثال برگزاری جشن بزرگ انقلاب که بواقع بتوان نام جشن برآن نهاد، همواره آرزویی دست نیافتنی برای مردم این شهر است و هر دهه فجری که از سر می گذرد شور مردمی بی‌‌آنکه مدیریت شود، همچنان پنهان می‌‌ماند؛ چرا که دایره‌‌ای گسترده‌‌تر از این نداریم که روز 22 بهمن ساعتی را در مسیری حرکت کنیم، شعارهایی سر بدهیم و نرسیده به جایگاه بازگردیم! ما این روند را جشن نام نهاده‌‌ایم در حالی که نه یک روز، بلکه فرصتی 10 روزه برای ایجاد شور و نشاط پیروزی در بین مردم داریم.

مثال دیگر عملکرد صدا و سیمای ملی است که هر ساله در این ایام سرگرم جشنواره‌‌های فجر است و این ایام را تحت الشعاع جشنواره‌‌ای بی‌‌مسمّا قرار می دهد و آنگاه انتظار داریم نسل جوان ما، آگاه به حقایق انقلاب و پایبند به آرمان ها باشند. اما این نسل، ناآگاه به اصول انقلاب و دلزده از نگاه رخوت‌‌بار مدیرانی هستند که حتی وقتی هم گامی فراتر نهاده و همایشی برای خود ترتیب می‌‌دهند، در واقع تریبونی نه برای انقلاب، بلکه برای خود می‌‌سازند و صدها مثال دیگر ...

امید است در روزهای پیش رو بتوانیم تجربه‌‌ای شورانگیز از جشن انقلاب و برنامه‌‌های نو را شاهد باشیم هرچند که ایده‌های نو، تفکر و ذهنی نو می‌‌طلبد و این تفکر نه در کهنسالان و میانسالان کرسی نشین، بلکه در جوانانی است که قریب به اتفاق، نامشان در جرگه ی بیکاران ثبت است.