گهواره هایی که هنوز انقلابی های انقلاب ندیده می پرورانند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از  پاسرو؛ سی و هشت سال است که "دوازدهم بهمن" نوستالژیک ترین روز در تقویم  این میهن شهیدپرور و دلاورخیز است، روزی که مردی از جنس نور طلوع کرد و با توکل به دین اسلام بر 2500 سال حکومت ستمشاهی در حق این ملت فهمیم خاتمه داد و نظامی از "جنس دین" و در "شکل جمهوری" رقم زد.

این نهال آن روز به دست جوانانی کاشته و با خون مردانی آبیاری شد که روزگاری در "گهواره" بودند، حال مدتهاست فصل آبیاری این درخت پربار و تنومند در زمستان به دست نسل های جوان این مملکت رقم می خورد، این گهواره ها هنوز انقلابی می پرورانند و هر روز نسل های تازه یاد انقلاب را تازه تر می کنند.

این نسل هر روز با امام دوران قیام می کنند، این ها هنوز پشت نظام مبارکشان ایستاده اند و هنوز با نوای "الله اکبر" پاسخ یاوه گویان را می دهند.

امروز دوازدهم بهمن سال 95، سی و هشتمین سالگشت ورود امام(قدس سره) به میهن بود، خیلی ها در فرودگاه بین المللی گرگان به صورت نمادین به استقبال امامشان آمده بودند، خیلی هایی که نه امام را دیده بودند نه در روزهای انقلاب بودند، در دوران انقلاب سیلی  نخورده بودند اما در گهواره های این مکتب مشق انقلابی نوشتند و انقلابی بزرگ شدند، همانهایی که خون نریخته اند اما حرمت خون شهدا را درک می کنند و جان بر کف آماده خون ریختن هستند.

"محمدمهدی شریعتی فرد" نوجوان 12 ساله کلاس پنجم دبستان شریعتی فرد گرگان از احساس خوب خود در مراسم استقبال امام(ره) برایمان گفت، از آن انقلابی های انقلاب ندیده بود، همانهایی که عده ای سعی دارند به واسطه فاصله نسلی فاصله مکتبی در آنها ایجاد کنند، اما محمدمهدی مصمم تر و انقلابی تر از این حرف ها بود، آنجا که گفت حاضر نیست این انقلاب را با چیزی عوض کند و قدردان این حس امنیت می ماند.

پس از صحبت های صمیمی ما با محمدمهدی، نوای یکی از سرودهای انقلابی فضای سالن فرودگاه را پر کرد، زمزمه های پر از توجه یکی از نوجوانان نظر تعدادی از خبرنگاران را به خود جلب کرد، "امیرمحمد نوده" نوجوان 11 ساله ای بود که وقتی از وی پرسیدم چقدر این انقلاب را دوست داری گفت "خیلی زیاد" و ادامه داد: امروز روزی است که امام به کشور آمد و ظلم شاه را از بین برد من این حس آرامش را مدیون آمدن امام(ره) هستم و خیلی انقلابمان را دوست دارم.

لحن کودکانه ای داشت اما محکم سخن می گفت، از خون های هدیه شده در راه انقلاب سخن به میان آورد و گفت هر چه در توان دارم انجام می دهم تا از این انقلاب دفاع کنم، وقتی به او گفتم استقبال از امامی آمده ای که دیگر نیست جواب متقنی داد و بدون فوت وقت گفت: امروز امام من امام خامنه ای(مدظله العالی) است و برای دفاع از انقلاب در مسیر این امام(ره) قدم بر می دارم.

این جوانان هم راه را می شناختند، هم مبانی را و هم هدف و هم راهبری را؛ "امیرحسین عنایت" کلاس ششم بود، خنده هایش کنار دوستانش تداعی گر فضای امنی بود که بی ارتباط با مراسم استقبال نمادین امروز نبود، از او از میزان علاقه اش به انقلاب پرسیدم، یک "دوستش دارم" غلیظی گفت و ادامه داد: این انقلاب باعث شد در کمال آرامش من و امثال من متولد شوند.

از مفاهیمی مثل "عزت" و "استقلال" سخن گفت، "امیرحسین عنایت" این دو مفهوم را حاصل خون انقلابیون خواند و گفت که بزرگتر که بشوم همان راهی را می روم که انقلابی های پیرو امام(ره) رفتند و در نبود امام بر "سید علی خامنه ای" اقتدا می کنم و این راه قطعی من است.

این ها فرزندان نسل چهارم انقلاب اسلامی هستند همان ها که پدران نسل های انقلابی بعد از این خواهند شد و این راه تا قیام ولی عصر(عج) ادامه خواهد داشت، بی شک و ان شاءالله.

انتهای پیام/