به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازشاهوخبر؛ واژه «کولبری» سالیان درازیست که با زندگی مرزی نشینی و مرزنشینان عجین شده است و معمولا به افرادی گفته میشوند که برای کسب درآمد زندگی خود مجبور به حمل اجناسی بین دو طرف خط مرزی میشوند؛ بیشترکولبران در مرزهای استانهای کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی مشغول به این کار سخت و طاقت فرسا هستند و از روی ناچاری و در قبال دستمزدی ناچیز اقدام به حمل و ورود کالای خارجی از نقاط غیررسمی و بدون گمرک مینمایند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شاهوخبر,سالهاست که اجناس خارجی که طبق قانون «کالای قاچاق» محسوب میشوند بر روی پشت کولبرها و یا حمل با حیوانات بارکش از مناطق صعب العبور مرزی به داخل شهرها و روستاهای مرزی انتقال داده میشوند تا چرخ زندگی مرزدارانی بچرخد که در نبود شغل و کسب وکار بالاجبار سختی راه و تنگناهای حقوقی این رفتار هنجارشکن را طی می کنند تا با همراهی باد و باران و بوران و برف، نانی به کف آورند و زندگی خانواری را سامان دهند.
,کولبری شاید خاص مرزهای غربی ایران نباشد و در دیگر گوشه های این مرزپرگهر توسط ایرانیان مرزدار انجام پذیرد، اما به علت صعب العبور بودن بیشتر مرزهای غربی کشور و عدم وجود راه های قانونی انجام تجارت و نبود تدبیری برای سامان دادن به این شغل در استان هایی که اشتغال دورترین آرزوی دست یافتنی جوانان است، جزو خطرناک ترین کارها محسوب میشود.
,اگر به صورت میدانی به این پدیده بنگریم و از مرزهای ماکو در شمال آذربایجان غربی تا نودشه و نوسود در کرمانشاه بررسی نماییم، متوجه خواهیم شد که بیشتر کارگران کولبر را جوانان و افراد میانسال تشکیل میدهند که فقط برای امرار معاش روزانه خود روی به این شغل خطرناک آوردهاند؛ درحالی که اگر دولت با وجود این همه آمار و ارقامی که درمورد اشتغالزائی اعلام می کند، در عمل کسب وکاری راه اندازی می کرد طبعا شاهد افزایش بی رویه کولبران نبودیم و اینک شاید آن کولبرانی که در زیر بهمن مدفون شدند در گوشه ای از کارگاه یا کارخانه کسب معاش می کردند و همراه با چرخ های تولید کشور نفس می کشیدند.
,تمام این مشکلات را اگر کنار بگذاریم، مساله مهم تری که جای بحث دارد، عدم شناسائی کولبری به عنوان شغل هزاران نفر از مردمانیست که چه بخواهیم وچه نخواهیم به علت فشارهای اقتصادی موجود و نبود کسب وکار در مناطق کردنشین مجبور هستند جان را در کف نهاده و پشت خمیده خود را سکوی اجناس قاچاق نمایند؛ جامعه شناسی اقتصادی معتقد است دولت ها وظیفه دارند برای ایجاد اشتغال شهروندان تلاش نمایند- اتفاقا در قانون اساسی نیز به این مساله به عنوان اصلی مهم اشاره شده است- حال اگر دولت بنا به علت های گوناگون توان ایجاد اشتغال را ندارد، باید از فرصت ها و پتانسیل های همان مردم و در همان منطقه ای که زیست می نمایند بهره جسته و راه ایجاد شغل و کسب وکار را هموار نماید.
,اما با وجود حوادث تلخی چون جان باختن کولبران بر اثر ریزش برف و بهمن و دیگر حادثه هایی که در مرزهای غربی روزمره شده و معمولا روزمُردگی را برای کولبران به دنبال دارد، اکنون دولت تدبیر وامید با آن همه قول و قرارهایی که در طول سفرهای استانی به مردمان دیار غرب دادند، نه تنها دراین باره کلیدی تعبیه نکرده، بلکه خود مانع و قفلی برای امرار معاش مردمان این سرزمین شده و توان وجهدی به اندازه تنظیم آیین نامه ای مبنی بر سامان دادن وضعیت کولبران مرزی و استفاده از نیروی اقتصادی آنان ندارد.
,پرواضح است که بیکاری در شهرهای غربی کشور و به خصوص در استان کردستان بیداد می کند و به عنوان نمونه، وضعیت آشفته هزاران دستفروش و میوه فروش درسراسر خیابان ها و کوچه های شهر کامیاران خود وخامت اوضاع اقتصادی در میان خانواده ها را می رساند؛ دستفروشی که چند جفت جوراب به دست گرفته و از صبح تا شب ناله سر می دهد که رهگذری از وی خرید نماید، با درآمد روزانه چند هزارتومانی چگونه مخارج خانواده اش را تامین نماید و چگونه معرف فرهنگ و اقتصاد فرهنگی باشد؛ این گونه است که خیل بیکاران هیچ چاره ای ندارند که از معابر غیر قانونی و معمولا قاچاق زندگی خود را تامین کنند و در این میانه جای خالی تدبیر دولت در زندگی روزانه مردم به خوبی احساس می شود.
,شایسته است دولت ضمن اعلام تسلیت رسمی به خانواده کولبران جان باخته، با همراهی مجلس شورای اسلامی و نهادهای اقتصادی و اجتماعی طرف مشورت، راهکاری برای قانونی نمودن امر کولبری ارائه داده و یک بار برای همیشه کلید دروازه آرامش را به کاروان کولبران غرب کشور هدیه نماید.
,استاد بی بدیل سخن «بیدل دهلوی» چه زیبا بیان می دارد:
,تا جلوه بی رنگ تو بر قلب صور زد
,تمثال گرفت آینه در دست و به در زد
,همت به سواد طلبت گرد جنون داشت
,نُه چرخ ز بالیدن یک آبله سر زد
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه