حقوق نجومی؛ فاصله‌ای نجومی بین اقتصاد اموی تا اقتصاد علوی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صنعت8، از چند سال پیش با روی آمدن برخی از جرائم مالی برخی مسئولین و وابستگان مالی به آن‌ها شائبه‌ای مبنی بر رضایت و یا عدم رضایت انقلاب با این مقوله مطرح شده است.

در طول تاریخ و به خصوص صدر اسلام حکومت‌های بسیاری با روش‌های متعدد برای اداره اقتصادی مردم روی کار آمدند اما چه می‌شود که در مقابل عده‌ای از نظام‌ها فقرا ایستاده‌اند و در مقابل عده‌ای دیگر اغنیا؟

در دوران امویان که اقتباص از دوران گذشته خود بود دیوان سالاری‌های اجتماعی وجود داشت از جمله این دیوان سالاری‌ها می‌توان به تفاوت عرب و عجم، زن و مرد، صحابه پیامبر و موالیان اشاره کرد یعنی سهم برخی افراد خاص و یا همان خواص اجتماع با سایر افراد متفاوت بود به نحوی که برخی از صحابه پس از مرگشان 1000 اسب و 1000 غلام به جا گذاشتند و یا اموال آن‌ها با تبر تقسیم می‌کردند.

در مقابل این اقتصاد دیوان‌سالاری، حضرت علی (ع) با روی کار آمدن و با ذکر آن خطبه معروف (اگر بیت‌المال را کابین زنانتان هم کرده باشید، آن را بازمی‌ستانم) خط پیامبر(ص) را دوباره زنده کردند و به یاد مردم آوردند.

دو جنگ از سه جنگ ایشان جنگیدن با این مدل اقتصادی است که دیوان‌سالاری اشرافی و به بیان ساده‌تر اشرافی‌گری زیر بار تیغ عدالت اقتصادی نرفت.

در عصر حاضر یکی از مدل‌های اقتصادی که با اقتصاد اموی قابل جمع بستن است اقتصاد لیبرالی و یا اقتصاد سرمایه‌داری است.

در اقتصاد سرمایه‌داری اصالت بر سرمایه و کسب قدرت است و هرکس سر این راه بایستد محکوم به اعلان جنگ با این اقتصاد است.

انقلاب اسلامی از ابتدا تا کنون با شعار عدالت اقتصادی و اجتماعی روی کار آمده است ولی چرا عده‌ای در همین حکومت و با اسم دین در حال تغییر شعارهای انقلاب هستند.

جریان فیش‌های نجومی که دل بسیاری از مردم را آزرد یکی از گواهان این جریان است و متأسفانه برای حل شدن این جریان سازمان‌های ذی‌ربط اقدام عاجلی انجام ندادند و در آخرین اقدام فقط سقف برداشت مدیران را قانونی کردند در کشوری که حقوق کارگران با 10 تا 20 درصد رشد تصویب می‌شود چرا باید حقوق مدیران 60 درصد رشد داشته باشد.

این حرکات چیزی جز نارضایتی و متعاقبا بی‌اعتمادی مردم به مسئولین را به همراه ندارد و اگر منفعتی باشد صرفا برای مدیران است و عملا دیوان‌سالاری اموی مشهود است چراکه  اقتصاد علوی بر خدمت مدیران و عدم مال‌اندوزی آن‌ها تأکید دارد.

هر روز کار مسئولین تقریبا حقوق یک ماه کارگران است افرادی که انقلاب به بهانه آن‌ها بوده است و اگر بعد از عمری یکی از این مسئولین از دار دنیا برود آیا با این روش فعلی نمی‌تواند 1000 کنیز و غلام داشته باشد (البته با یکسان‌سازی با قدیم) و یا هزار اسب داشته باشد؟

کسی که خانه میلیاردی و حقوق و درآمد بی‌شمار دارد چطور می‌شود به فکر محرومین و مستمندان باشد و در همین تفکر است که رئیس قوه مقننه مخالفان این طرح را تهدید کند چراکه این بار منافع قشر مرفه در خطر است.

انتهای پیام/