به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازشاهوخبر؛ توپوگرافی خاص منطقه کردستان و داشتن آب وهوای مناسب، شرایط خوبی برای امور کشاورزی ودامداری فراهم کرده است؛ اما بازار کشاورزی و دامداری در کردستان فقط متعلق به روستانشیان است که اکثر آنها با زندگی دوزیستی در شهر و روستا، خصوصا در فصل پاییز و زمستان و مهاجرت به شهر، نا چار برای تامین معاش خود به شغل دستفروشی در حاشیه خیابان ها، به جمع فروشندگان سرراهی افزوده می شوند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شاهوخبر,این امر به گونه ای است که شخص دستفروش هم یک زندگی دوزیستی را تجربه می کند و هم شغل دیگری که از لحاظ اقتصادی درآمد چندانی هم ندارد وصرفا به عنوان یک عادت یا یک بهانه محسوب می شود.اما اینکه چرا تعداد دستفروشان در کردستان از آمار بالایی برخوردار است این خود جای یک سوال با جوابی کاملا واضح دارد.
,درصد بالایی از آنها نیز جزو افراد تحصیل کرده می باشند و به دلیل نبودن فضای کار و شرایط اقتصادی موجود، ناچارا به شغل دست فروشی روی آورده اند و برای خود شغل ایجاد کرده اند؛ البته این کار از لحاظ درآمد اقتصادی نم یتواند جوابگوی یک زندگی خانوادگی باشد و تامین مخارج نماید؛ جدا از این بحث، ایجاد سدمعبر و چهره زشت بخشیدن به خیابان ها ی شهر را در بستر کار خود فراهم می سازند.
,البته باید به این موضوع اشاره ای هم داشته باشیم که وجودکارخانه ها و کارگاه های کار در کردستان بسیار محدود است وبه هیچ عنوان جوابگوی آمار جمعیت استان نمی باشد و بسیاری از کارمندان ادارات نیز از افراد غیربومی می باشند؛ این در حالیست که اولویت کاری در ادارات هر شهر و استان باید ابتدا به شهروندان همان محل اختصاص داده شود و فضای کار شامل جوانان تحصیل کرده باشد.
,اگر نگاهی به چهره خیابان های شهرهایی چون سنندج وکامیاران بیاندازیم، آنچه که می بینیم و مشهود و بسیار هم ناخوشایند است، وجود بیش از حد دستفروشانیست که از روی ناچاری و بیکاری در خیابان ومحل عبور عابر ایجاد اشتغال کرده اندو هیچ احساس رضایتمندی هم ندارند.
,اگربه یکایک جراحات عمیق جامعه نگرشی کوتاه داشته باشیم، قطعا در این میان، ریشه اصلی جراحت معضل را بیکاری تشکیل می دهد که باعث به وجود آمدن فقر اقتصادی و فروپاشی خانواده ها و روی آوردن جوانان به اعتیاد شده است. همه این موارد از دریچه بیکاری سرچشمه می گیرد و درهمین حال مسولان نیز جواب مناسبی برای رفع این گونه مشکلات ندارند و حتی نسبت به آن بی اعتنا هستند.
,دست فروشی در عالم اقتصاد هیچ زمانی جزو یک شغل به عنوان تامین کننده مخارج یک خانوار محسوب نمی شود، مگر اینکه جزء شغل دوم ویا منبع درآمد دومی برای شخص دست فروش باشد و جدا از این جنبه ای خاص و خوشایند از لحاظ مادی واقتصادی برای فروشنده در بر نخواهد داشت.از طرف دیگر، دستفروشان از سوی ماموران شهرداری هم مورد آزار و جمع کردن بساط دستفروشی و یا ضبط وسایل قرار می گیرند.
,شغل کاذب دستفروشی با درآمدی کم و جیبی نیمه خالی برای فروشنده رقم می خورد، اما به ناچار افراد تحصیل کرده را به سوی خود فرا می خواند و اولین وتنهاترین شغلیست که می تواند مرهمی بر درد بیکاری اقشار مختلف جامعه باشد. هر چند بعضی از دستفروشان از شغل و درآمد خود ابراز خرسندی می کنند، ولی بازهم در جامعه از جایگاه شخصی خاصی برخوردار نیستند.
,زیرا این شغل هیچ سازمانی ندارد و و ارگان دولتی خاصی از آن حمایت نکرده و نخواهد کرد وصرفا یک سری اقدامات برای جمع آوری آنها از طرف سازمان شهرداری صورت می گیرد که آن هم با نارضایتی دستفروشان روبرو می شود و البته این روند هم باز از دیدگاه انسانی منصفانه نمی باشد موجب قطع روزی دستفروشان می شود.
,اگر گوشه ای از درد دل دستفروشان را بشنویم، قطعا با اخباری ناخوش و ناراحت کننده روبرو می شویم؛ جوانی که سال ها عمر خود را صرف تحصیل درس و دانشگاه کرده، چرا باید امروزه برای تامین معاش خود وکسب درآمد به گوشه خیابان پناه ببرد؛ اگر شهرداری واقعا نگران ایجاد سدمعبر و زشت شدن چهره شهر توسط دستفروشان است، چرا تاکنون اقدامات لازم برای ایجاد فضای کار انجام نداده است.
,نویسنده: کوهستان عبدالحکیمی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه