اعتراف اپوزیسیون به شکست پروژه تحریم انتخابات

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از انقلاب نیوز،البته در سال های اخیر طیفی از ضد انقلاب به این نتیجه رسیده اند که دیگر این حربه کارساز نیست چرا که یک پژوهش جامعِ تطبیقی در مؤسسه‌ی بروکینگز، در واشنگتن، ۱۷۱ مورد تحریمِ انتخاباتی در کشورهای گوناگون نظیر تحریم انتخابات سال ۱۹۹۴ اتیوپی توسط مخالفان، ۱۹۹۷ مالی توسط مخالفان، ۲۰۰۳ آذربایجان توسط مخالفان الهام علی اف، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ ونزوئلا توسط مخالفان، ۲۰۰۵ عراق توسط گروههای سنی، ۲۰۰۵ زیمباوه توسط مخالفان، ۲۰۰۹ افغانستان توسط عبدالله عبدالله در دور دوم با کرزای، ۲۰۰۹ غنا توسط مخالفان، ۲۰۱۲ مصر توسط مخالفان اخوان المسلمین و در ایران شوراها در سال ۱۳۸۰و ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ را مورد مطالعه قرار داده است نشان می دهد که سیاستِ تحریمِ انتخابات تقریبا در همه‌ی موارد شکست خورده و تنها سه پیامدِ منفی به همراه آورده است:

الف) قدرتمند‌تر شدنِ حزب حاکم با کسبِ اکثریتِ بسیار بالا در غیابِ احزابِ تحریم‌کننده. ب) به حاشیه رانده شدنِ حزب تحریم‌کننده و رهبرانِ آن.  ج) فراهم کردن امکان تغییر در ساز و کارهای انتخاباتی مانند تغییرِ قانونِ اساسی که نیازمندِ اکثریتِ بالاست و تنها در غیاب احزاب مخالف قابلِ دست‌یابی است.

از این رهگذر در سال‌های اخیر به‌خصوص در انتخابات‌هایی که بعد از سال ۸۸ در ایران به وقوع پیوسته است طیف‌های بسیاری از اپوزیسیون در حال ترغیب بیشتر مردم به شرکت در انتخابات مشغولند چراکه این افراد و حامیان خارجی‌شان دریافته‌اند که درصورتی‌که حامیانشان در ایران با تبلیغات مسموم رسانه‌های فارسی‌زبان در انتخابات شرکت نکنند آنگاه این مخالفان غرب هستند که در ایران قدرت را به‌دست می‌گیرند ولی اگر شمار زیادی از مردم یعنی بالای ۷۰ درصد در انتخابات شرکت کنند حداقل یک سوم از کرسی‌ها در انتخابات‌هایی مثل مجلس و شوراها برای حامیان غرب اختیار خواهد شد.
این جناح‌های ضدانقلاب همواره اعتقاددارند باید انتخابات در ایران همیشه تحریم شود و تا وقتی‌که نظام اسلامی پابرجا است باید انتخابات در ایران در بایکوت بماند و از رأی سلبی مردم استفاده نمود و مشروعیت این نظام را زیر سؤال برد.

اما هم چون انتخابات قبلی مجلس شورای اسلامی که اکثر گروه‌های ضدانقلاب به شرکت در انتخابات مردم را تشویق می‌کردند در روزهای اخیر هم مشوق‌های رسانه‌ای ضدانقلاب بیشتر شده و تشویق به عدم تحریم در رسانه‌هایشان دیده می‌شود.

اکبر گنجی از اعضای اتاق فکر خارج نشین فتنه سبز در مقاله‌ای با همین مضمون در رادیو فردا می‌نویسد که همان‌گونه که می دانیم، حداقل ۵۰/۶۶ درصد واجدین حق رأی و حداکثر ۸۵ درصد واجدین حق رأی در انتخابات ریاست جمهوری در طول ۳۸ سال انقلاب شرکت کرده‌اند. مشارکت بالای ۵۰ درصدی مردم نشان می‌دهد که تحریم کنندگان انتخابات تأثیر چندانی در مشارکت مردم نداشته‌اند. برای این‌که درصد ثابتی از مردم حتی در آزادترین کشورها در انتخابات شرکت نمی‌کنند. آن درصد ثابت را مخالفان یک رژیم نمی‌توانند به نام خود ثبت کنند.

گنجی با استناد به انتخابات آمریکا می‌گوید در ایران که نظام آن از نظر کشورهای غربی دموکراتیک نیست در تمامی انتخابات‌ها حداقل شرکت‌کنندگان از حداکثر شرکت‌کنندگان در انتخابات آمریکا بیشتر است.

وی هم‌چنین در رد نظر کسانی که خود را مرجع مردم می‌دانند و در خارج کشور هستند می‌نویسد که” افراد و گروه‌های مقیم خارج از کشور، باوجود تمامی رسانه‌هایی که از آن‌ها استفاده کرده و می‌کنند و همه مطالباتشان را با صدها شاهد و قرینه در آن‌ها عرضه می‌دارند  فاقد مرجعیت شخصیت‌ها و افراد داخل کشور هستند. یعنی هیچ یک دارای پایگاه اجتماعی شخصیت‌هایی چون مهندس میرحسین موسوی، مهدی کروبی، سید محمد خاتمی، بیت آیت‌الله منتظری، و…نیستند. وقتی این‌ها مردم را به شرکت در انتخابات فرابخوانند، تحریم انتخابات توسط همه مخالفان مقیم خارج فاقد تأثیر خواهد شد.”

همه این تحلیل‌ها از طرف کسانی که خود را مرجع فکری مردم و حامیان جنبش سبز می‌دانند نشان دهنده این است که تحریم انتخابات مثل تمام تحریم‌ها در ایران و در قبال ملت ایران به دربسته خورده است و در آینده هم خواهیم دید که ضد انقلاب در قبال دیگر تحریم‌ها مثل تحریم‌های اقتصادی دست خود را بالا برده و مجبور خواهد شد دست از چنین تحریم‌هایی نیز بردارد.

انتهای پیام/