دولت نگاه درستی نسبت به تولید ندارد / بروکراسی اداری بزرگترین مانع در مقابل تولید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صدای سراب, شاید این روزها اولین چیزی که از شترمرغ می شنویم، روغن آن باشد که تبلیغات زیادی برای فروش این محصول به ویژه در درمان بیماری های پوستی می شود.

شاید این روزها اولین چیزی که از شترمرغ می‌شنویم، روغن آن باشد که تبلیغات زیادی برای فروش این محصول به‌ویژه در درمان بیماری‌های پوستی می‌شود.

شترمرغ از راسته پرندگان است که به دلیل جثه بزرگ و شباهتی که به شتر دارد به این نام خوانده می‌شود، رنگ طبیعی شترمرغ ماده قهوه‌ای کم‌رنگ و شترمرغ نر مشکی پررنگ با شاه‌پرهای سفید است.

منشاء پیدایش شترمرغ آفریقاست که در اوایل قرن بیستم به دیگر نقاط جهان انتقال‌یافته است.

با پیشرفت فنّاوری، بهره‌برداری از مزایای شترمرغ بسیار افزایش‌یافته و شترمرغ را تبدیل به پرنده بسیار باارزشی ساخته است.

در ادامه با یکی از کارآفرینان موفق در عرصه پرورش شترمرغ  در شهر دوزدوزان که علم طب سنتی را با مکانیک و فعالیت اقتصاد مقاومتی آمیخته به گفتگو می پردازیم.

نوسانات جیره غذایی بزرگترین مانع تولید گوشت شترمرغ

رسول کرامتی فعال اقتصاد مقاومتی که با علیرضا سعیدی در منطقه دوزدوزان سراب به تولید گوشت شتر مرغ اشتغال دارند در گفتگو با خبرنگار ما عمده ترین مشکل در راستای تولید را نوسانات قیمت جیره غذایی در بازار عنوان کرد که از خارج از کشور وارد می شود و ۷۵ درصد این جیره را سویا و ذرت تشکیل می دهد.

کرامتی ادامه داد با برخی ابتکارات و استفاده از گیاهان بومی نظیر سبوس و پودر یونجه که خود تولید می کنیم سعی کردیم مقداری از هزینه های تولید را پایین بیاوریم.

این فعال اقتصاد مقاومتی خاطرنشان کرد: در بحث کلان مهمترین مانع برای تولید در کشور ما بروکراسی های اداری است به عنوان مثال بعد از سالها تلاش و کسب تجربه زمانی که می خواهیم زمینی را برای پرورش شترمرغ آماده سازی کنیم با بهانه های واهی که مهمترین آن تغییر کاربری زمین است مواجه می شویم.

بسیج سازندگی بیش از انتظار به تولید خدمت می کند

کرامتی در پاسخ به سوالی مبنی بر نحوه اشنایی با بسیج سازندگی اظهار داشت: بسیج سازندگی ما را شناسایی کرده و اعلام حمایت کرد و با وامهای طولانی مدت برای گسترش کار, ما را یاری کرد.

وی ادامه داد: بسیج سازندگی بیش از توان خود به تولید کنندگان کمک رسانی می کند و اگر سایر ارگانها به اندازه ده درصد بسیج حمایت می کردند مشکلی در تولید نداشتیم.

این فعال اقتصاد مقاومتی با بیان اینکه مردم مشکل نقدینگی و تولید ندارند اظهار داشت: ما مشکل مجوز و تضمین داریم و چون دولت در راستای مجوز حمایتی نمی کند ما نمی توانیم دام و طیور را بیمه کنیم فلذا با شیوع بیماری هایی نظیر آنفلوآنزا ریسک کار بالا می رود.

وی ادامه داد: واحدهای کمی به علت بروکراسی های سخت اداری مجوز دارند و جای تاسف هست که هر روز صدا وسیما در کنار چیپس و پفک اقدان به تبلیغ بیمه می کند ولی راه بیمه را برای تولید کننده هموار نمی کند.

عدم حمایت از تولید و شهرهای کوچک عامل اصلی مهاجرت به کلانشهرها

کرامتی در ادامه گفتگو با اشاره به موانع دولت در راستای تولید خاطرنشان کرد: جلوگیری از مهاجرت به کلانشهرها با شعار محقق نمی شود.

وی ادامه داد: در مثالی ساده  با مشاهده قبوض آب و برق در دوزدوزان مشاهده می کنیم برخی قبوض آب بالای یک میلیون تومان می آید و با مراجعه به اداره آب و فاضلاب جواب می شنوی که چون شما حیوانات را آب می دهید مبلغ قبض بالاست و این نگاه دولت به تولید است.

کرامتی اظهار داشت: آب چاه با سختی ۶۵۰ در دوزدوزان مصرف می شود و این در حالی است در کلانشهری مثل تهران که مصرف کننده آبی با سختی ۱۲۰ که مساله مهمی است را مصرف می کند و با قبض بالای ۶ هزار تومان صدای اعتراض بالا می رود .

این فعال اقتصادی عنوان کرد: با این دیدگاه نباید انتظار عدم مهاجرت به کلانشهرها را داشته باشیم که امروز الودگی در آنها بیداد می کند و اگر دولت می خواهد هم  مشکل تولید و هم مشکل کلانشهرها را مرتفع نماید هزینه های آب و برق و گاز را در شهرهای کوچک کم کند.

اقتصاد مقاومتی و صادراتی راهگشاست

کرامتی با بیان اهمیت اقتصاد مقاومتی که مورد تاکید مقام معظم رهبری است اظهار داشت: مقاومت بایستی پسوند همیشگی اقتصاد باشد و ما اگر می خواهیم پیشرفت کنیم باید بگوییم اقتصاد مقاومتی و صادراتی.

وی افزود: متاسفانه در کشور ما از ظرفیت های خدادادی بهره برداری نمی شود به عنوان مثال زمین های سراب تا تبریز را اگر نگاهی بیندازیم ثروتی عظیم هست که بدون استفاده رها شده است.

این فعال اقتصادی ابراز داشت: متاسفانه سیستم اموزشی کشور مبتنی بر عمل نیست و فقط اموزش ها در کشور ما تئوریک هست و به جای پرورش مغز در استای فسیل کردن مغز قدم برداشته می شود مثل جدول گانت که انگلیسی ها به هندی ها آموزش می دادند و بعد از یک قرن متوجه شدند به بیراهه می روند.

 

انتهای پیام/