چادر؛ صادقانه ای که باید عاشقانه انتخابش کرد نه به اجیار!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آناج، چگونگی و چرایی حجاب و عفاف را سال ها گفتند و گفتیم و شنیدیم...

که چگونه می توان مسیر زندگی را با در آویختن به شاخ و برگ شجره طیبه عفاف به مدینه فاضله به همان آرمان و ایده عالی که خدا می پسندد رساند و رسید به همان درجه عالی انسانی که آدمی برای آن آفریده شده است.

وجود انسان آنقدر ارزشمند است که خدای متعال از همان ابتدا بطن مادر را در طول 9 ماه حجاب برایش قرار می دهد برای رشد جنینی که باید از هر گونه خطری حفظ شود تا به سلامت به تجربه شیرین زندگی برسد. زندگی و دنیایی که بدون توجه به مقوله ای بنام حجاب و عفاف چیزی کم دارد وقتی از هر طرف هجمه فتنه های رنگارنگ می تواند انسان را از روح خدایی و رحمانی جدا کند و در منجلاب بی غفتی و بی حیایی بیاندازد. آنقدر که تا جایی برسد که دیگر حتی شان و مقام انسانی خویش را زیر پا بگذارد  عروسکی شود در دست ضد فرهنگی که خیال می کند فرهنگ مدرن زندگی است فرهنگی که برهنگی را ارمغان آورده و روز به روز از حیات طیبه دورتر و دورتر می کند.

اگر چه عفاف و حجاب تنها معطوف به چادر نمی شود ولی کاملترین حجاب از نظر دین چادری ست که یتواند به طور کامل بپوشاند حریم حرمت جان را...

هر کشوری را پرچمی باید، کشور وجود را پرچمی زیبنده تر از چادر نیست. صادقانه ای که باید آنقدر ارزشمند باشد تا عاشقانه انتخاب شود نه به اجبار... بهانه ای که مصونیت بیاورد نه محدودیت، هیچ ارزشمندی بی سر و پوشش نمی شود!

راستی اگر نبود جمالی که اکنون به لطف خدا دارم، هم اکنون در کدام ایستگاه، در کدام پله، در کدام جهت و عقیده بودم؟! اگر نبود حجابم در این همه فتنه و فریب، عاشقانه هایم را بکجا پناه می دادم؟!
 

از ثانیه های چادر به سر بودنم سربلندم چرا که از اینهمه تر و ترکش نگاه های بی ایمان در امانم...

سلامت و آرامش گام هایم را مدیون تربیت صادقانه ای هستم که آموختندم چادر محدودیت نیست، اگر می خواهی اوج بگیری حتی می شود همین چادر برایت پرده ای باشد برای پنجره خانه وجودت که مبادا نامحرمی، ناهل حریمت بشکند  پریشانت کند..

آری من مدیونم! مدیون خدایی که تقدیرم را مسلمانی نوشت و تصمبیم بندگی ام را به اطاعت از دینش مصمم تر کرد.. خدایی که آنقدر قکرم را بارورکرد که بفهمم خوب را از بد و زشت را از زیبا، خدایی که به دلم انداخت کفایت نگاهش را وقتی برای وجودم فقط خودش کافیست!

بگذار دنیا و اهالی اش هرآنچه می خواند بگویند، من کشور وجودم را پرچمی برافراشه ام که خدا نگهبان و حافظ آن است، پرچمی که نشانگر عزت و گرانبهایی جودی است که فقط برای خداست...