آرمان‌هایی از جنس خبرنگاری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، طول سال را با مطالبه‌ی نیازهای مردم و مشکلات جامعه سپری می‌کنیم. بی هیچ وقفه‌ای در روند کار، تعطیلات و شب و روز را برای خدمتی انتخاب کرده‌ایم از جنس ایثار و رشادت؛ مگر نه اینکه روز خبرنگار را به یاد سالروز شهادت خبرنگار شهید محمود صارمی برگزیده‌اند. این یعنی جنس کار اصحاب رسانه الفتی ناگسستنی با فرهنگ ایثار و شهادت دارد.

به تیزی قلمی که حق می‌نویسد

خبرنگار به واسطه‌ی درکی که از بی‌عدالتی‌ها، مشکلات، تبعیض‌ها و زد و بندهای غیر اخلاقی در جامعه‌ی مدیریت دارد، بیش از همه خود در رنج و محنت است و اگر زبان قلمش تند و گزنده می‌شود نه برای تسویه حساب‌های سیاسی که برای فریاد زدن مشکلات افرادی است که نه تریبونی برای حرف زدن دارند و نه سایه‌ی سنگین محرومیتشان به روی مسولی می‌افتد؛ بلکه خود می‌سوزند و زندگی را افتان و خیزان پیش می‌برند.

اگر قلم به دست می‌گیرد و برای حق می‌نویسد آماج حملاتی می‌شود که گاه برایش دشوار است که بداند از سوی مدیران و مسئولین است که اینچنین مورد نوازش قرار می‌گیرد یا از سوی همکار هم‌صنفی است که پشت رفیق خود را خالی می‌کند.

اگر به حق می‌نویسد با رفتار گزینشی مدیران مواجه می‌شود. تو گویی ارث پدری آقای پشت میز نشین را بالا کشیده است که اینچنین مورد ناملایمت‌های ایشان و دارودسته‌اش قرار می‌گیرد. اگر عیوب دولت و آن مدیر بالانشین را همچون طبیبی دلسوز واگویه می‌کند خود متهم به جانبداری از این و آن می‌گردد. در حوادث و بلایا پیشتاز است و خود را به میدان بلا می‌رساند تا با آگاهی بخشی و اطلاع رسانی به موقع امداد مردمی را به سوی آنچه نیاز است رهنمون سازد. در این راه حتی از جان خود مایه می‌گذارد و گاه حتی مزد زحمات بی منتش را با ضرب و شتم هم می‌گیرد اما نیرویی لایزال الهی او را در رسالت عظیمش استوار نگه می‌دارد.

خبرنگاری و دنیای پر رمزو راز آن

دنیای پیچیده‌ای دارد خبر و باید خبرنگار باشی تا پا به پای غصه‌های مردم اشک بریزی و با شادی‌هایشان لبخند بزنی، تمام مَرارت‌ها و تُرش رویی‌ها را به خاطر زدودن گرد محرومیت و نیاز از روی مستمندان به جان و دل بخری و جوانی و زندگی‌ات را به پای آرمان‌های آزاد اندیشی‌ات بریزی.

خبرنگار چشم بینای جامعه است و هر که در این معرکه‌ی عشق قدم می‌گذارد رسالتی بس بزرگ را با جان و دل می‌پذیرد، بی آنکه از خود و برای خود بگوید. چون کوزه‌گری که از کوزه‌ی شکسته آب می‌خورد. در این وانفسای روزگار نه پشتوانه‌ی مالی مستحکمی دارد نه پشتوانه‌ی معنوی و حمایتی و نه حتی بیمه‌ای که فردای روزگار به داد دردهای خود برسد. اما با این حال خود را مسئول آگاه سازی مردمانش می‌داند.