شهید ورمقانی در استفاده از بیت المال بسیار حساس بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سرهنگ پاسدار ابراهیم حسینی در گفت و گو با پیشمرگ روح الله، یکی از ویژگی های بارز شهید حاج هوشنگ ورمقانی، را عدم تمایل ایشان در استفاده شخصی از بیت المال عنوان کرد و خاطره ای از این شهید بزرگوار را این گونه نقل کرد:

حدود 40 روزی می شد که در عملیات خارج از استان حضور داشتم( پیرانشهر)، حاج هوشنگ ورمقانی نیز چند روز قبل از من به منطقه اعزام شده بود و قرار بود که با هم به مرخصی برگردیم. 40 روز حضور در منطقه یک مدت زمان بسیار طولانی محسوب می شد و معمولاً نیروها ده روز ده روز به مرخصی می رفتند، اما من و شهید ورمقانی به خاطر مسئولیتی که داشتیم باید در منطقه می ماندیم.

روزی که قرار بود من و شهید ورمقانی به مرخصی برگردیم، برادر امامی فرمانده وقت تیپ بیت المقدس یک دستگاه ماشین در اخیتار ما گذاشت و گفت: با این ماشین به مرخصی می روید و بعد از اتمام مرخصی باز هم با همین ماشین به محل کار مراجعه می کنید.

به اتفاق شهید ورمقانی سوار ماشین شدیم و از منطقه خارج شدیم. حدود 15 کیلومتری از شهر دور شده بودیم و من مقدار مصافت باقی مانده تا شهرستان قروه را محاسبه می کردم که چند ساعت بعد به قروه خواهیم رسید.

در عین حال که مشغول رانندگی بودم در افکار خودم غرق بودم که حاج هوشنگ به یک باره گفت: برادر ابراهیم! اگر می شود به پایگاه برگردیم تا ماشین را در محوطه سپاه پارک کنیم و با ماشین های عبوری به شهر قروه برویم.

ابتدا فکر کردم حاج هوشنگ شوخی می کند، اما مثل اینکه حاج هوشنگ کاملاً جدی صحبت می کرد. گفتم: حاج هوشنگ! ما حدود 15 کیلومتر از موقعیت دور شده ایم و اگر بخواهیم به عقب برگردیم و با ماشین های شخصی به قروه برویم کلی معطل خواهیم شد، در ضمن ما با دستور فرمانده تیپ سوار ماشین شده ایم، اگر ماشین را به محوطه سپاه منتقل کنیم شاید ایشان ناراحت شوند.

حاج هوشنگ گفت: تعدادی از سربازانی که در این موقعیت مشغول خدمت هستند از شهرهای دور به این نقطه اعزام شده اند و هر چند ماه یک بار فرصت رفتن به مرخصی دارند، اما با این حال از ماشین دولتی برای تردد استفاده نمی کنند. همه ما به این انقلاب خدمت می کنیم و اگر ما هم از ماشین دولتی استفاده نکنیم به نظرم بهتر است. پس برگردید تا ماشین را در محوطه سپاه پارک کنیم و با ماشین های عبوری به خانه برگردیم.

حرف های حاج هوشنگ من را قانع کرد. در طول مسیر بازگشت به تفاوت های خودم و حاج هوشنگ فکر می کردم؛ من بعد از 40 روز حضور در منطقه، فقط به فکر دیدار با عزیزانم بودم و برای دیدن عزیزانم لحظه شماری می کردم، اما شهید ورمقانی رضای خداوند را اولویت برنامه ها و کارهای خود قرار داده بود.

این گونه برخوردها و طرز تفکر حاج هوشنگ من را شیفته خودش می کرد و از اینکه با انسانی با چنین تفکرات همسفر هستم بر خودم می بالیدم. ماشین را در محوطه سپاه پارک کردیم و بعد هم با ماشین های ترددی به خانه برگشتیم.

انتهای پیام/