مظلومیت «ادبیات فارسی» از کوتاهی ماست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شهرضانیوز؛ 27 شهریور فرصتی برای توجه دوباره به زبان و ادبیات فارسی است، ادبیاتی که آمیختگی آن با تعابیر قرآنی و مضامین روایی اهل بیت(ع) آن را به زبانی مقدس تبدیل کرده است.

ایرانیان پس از ورود آیین نجات بخش اسلام با زیرکی تمام که برگرفته از پشتوانه تمدنی آنان بود، زبان و فرهنگ اصیل خود را حفظ کردند و با آمیختن تعابیر و معانی قرآنی با آن، فرهنگ بزرگی را ایجاد کردند که اکنون از آن به عنوان «تمدن ایرانی اسلامی» یاد می‌کنیم.

هرچند بسیاری افراد در طول تاریخ تلاش کردند که بین دو رکن ایرانی بودن و اسلامی بودن این تمدن بزرگ جدایی افکنند، اما به دلیل ساختار منسجم این تمدن، نیت آنان ناکام ماند.

بهروز نصر، کارشناس ادبیات فارسی در گفت و گو با خبرنگار شهرضانیوز اظهار کرد: نقش زبان و ادبیات در همه اقوام و کشورها یکسان است، زبان به عنوان بخشی از تمدن و هویت فرهنگی بوده و جداکردن آن از ساختار اجتماعی غیر ممکن است.

وی تصریح کرد: هیچ یک از تمدن‌های گذشته نابود نشده‌اند مگر زمانی که زبان آنها به دلایل مختلف از بین رفته است، در قرآن مجید وقتی خداوند به سیر در آفاق فرمان می‌دهد برای آن است که ما را با حکمت‌های نابودی اقوام گذشته آشنا کند.

این کارشناس ادبیات فارسی اضافه کرد: وقتی در قرآن کریم می‌خوانیم که خداوند اقوام گذشته را به دلیل آنکه کفر ورزیدند نابود کرد و از طرف دیگر وقتی به محتوای زبان فارسی مراجع می‌کنیم که سراسر ابیات شاعران و سخنان نویسندگان بزرگ آن، از تعالیم قرآنی سرچشمه گرفته، به عظمت کاری که پدران ما انجام داده‌اند پی‌بریم.

نصر تأکید کرد: پدردان ما در گذشته تعالیم الهی و خدایی را در زبان ما جای داده‌اند تا هیچ وقت از ما جدا نشود و به این ترتیب ما به سرنوشت اقوامی که مورد غضب خداوند قرار گرفتند، دچار نشویم.

بنابراین زبان پارسی به عنوان ذخیره‌ای ارزشمند از تعالیم الهی در اختیار ما قرار دارد، به همین دلیل است که جدا کردن سعدی، حافظ و مولوی از فرهنگ اصیل ایرانی – اسلامی، غیر ممکن است زیرا سخنان این بزرگان با اعتقادات راستین مردم پارسی زبان، پیوند خورده است.

اما زبان فارسی، این صندوقچه ارزشمند از معارف والای الهی و انسانی در میان ما فارسی زبانان بسیار بیگانه است، بی توجه ما به این زبان زیاد و البته ثمرات این بی توجهی نیز به همان اندازه ناگوار است.

محمدرضا حسینی، استاد دانشگاه و پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی نیز بیان کرد: متأسفانه هرچه زمان می‌گذرد بی توجهی به زبان فارسی بیشتر می‌شود.

وی اذعان کرد: در جامعه کنونی شمار افرادی که با زندگینامه شاعران و نویسندگان بزرگ پارسی‌گو آشنایی داشته باشند بسیار کم شده است، دانش آموزان به درس ادبیات فارسی توجه زیادی ندارند و بیکاری گسترده فارغ التحصیلان این رشته، علاقه‌ای برای تحصیل در آن باقی نگذاشته است.

این مدرس دانشگاه تأکید کرد: والدین دانش آموزان ایرانی، فرزندان خود را از سنین کودکی در آکادمی‌های زبان انگلیسی ثبت نام می‌کنند بدون توجه به اینکه اگر فرزندان ما زبان فارسی را خوب یاد بگیرند در فراگیری سایر زبانها نیز توانمند می‌شوند.

حسینی ادامه داد: سودای دکتر شدن و مهندس شدن دیگر مجالی برای فرهیخته شدن باقی نگذاشته است، همه دوست دارند در اندک زمانی وارد دانشگاه شوند بدون آنکه بدانند قبل از نشستن بر کرسی طبابت یا مهندسی یا تدریس یا هر کار دیگر باید دانش و سواد کافی داشته باشند و تنها راه کسب این دانش برای ما فارسی زبانان آشنایی کامل با زبان مادی است.

وی تصریح کرد: والدین در هر مجالی برای فرزندان خود کتابهای کنکور می‌خرند، در نمایشگاه‌های کتاب قسمت فروش کتاب‌های ادبیات و فلسفه و تاریخ بسیار بی رونق است اما در قسمت فروش کتابهای کنکور جمعیت بیشتری وجود دارد زیرا همه می‌خواهند از ساده‌ترین راه وارد پول‌سازترین رشته‌های دانشگاهی شوند.

این مدرس دانشگاه تصریح کرد: ثمره چنین فرایندی در تربیت دانش آموزان و دانشجویان، تربیت شمار زیادی از فارغ التحصیلان دانشگاهی است که حتی از نگارش یک نامه ساده اداری هم عاجز هستند، این افراد تقصیری ندارند، هرکس جای گلستان سعدی و مثنوی معنوی را با تبلت و موبایل عوض کند به چنین سرنوشتی دچار خواهد شد.

حسینی گفت: بی توجهی به ادبیات فارسی برای جامعه ما مضر است بنابراین باید فرزندان خود را با زبان مادریشان آشتی دهیم زیرا آینده در دست کسانی است که بیشتر خود و فرهنگسان را بشناسند.

انتهای پیام/