حرف های مردم درباره ی گرانی های سرسام آور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، وقتی به قیمت کالاهای اساسی در چند ماهه اخیر در بازار نگاهی می اندازیم، متاسفانه شاهدیم که این قیمت ها سیر صعودی را طی کرده اند و شرایط به گونه ای تغییر کرده است که مردم عادی و قشر ضعیف جامعه توان سابق خود در خریداری آن ها را ندارند.

طبق اعلام بانک مرکزی در یک سال منتهی به بیست و هشتم مهرماه 96 نرخ لبنیات 9.7 درصد، تخم مرغ 25.6 درصد، برنج یک درصد، حبوب 10.7 درصد، میوه های تازه 13.5 درصد، سبزی‌های تازه 25.2 درصد، گوشت قرمز 14.4 درصد، چای 21.7 درصد و روغن نباتی 2.8 درصد رشد داشته اما در همین حال قیمت قند و شکر با 13.6 درصد و گوشت مرغ با 3.5 درصد افت مواجه  شده است.

وقتی رکود بازار را فرا می گیرد، خرید و فروش نیز کاهش پیدا میکند و در نتیجه درآمدها رو به افول می رود، اما در این میان هزینه هایی چون نیروی انسانی، اجاره محل کسب، حمل و نقل و ایاب و ذهاب روند افزایشی خود را طی می کند و کار به جایی می رسد که بازاریان برای جبران هزینه های خود، مجبور به افزایش قیمت می شوند تا با افزایش سود غیر متعارف، حداقل هزینه های خود را جبران و در بهترین حالت تراز تجاری خود را مثبت کنند.

گشت و گذاری در شهر نشان می دهد که مردم فقط برای نیازهای خیلی ضروری خرید می کنند. قیمت ها بالا رفته و اوضاع کساد است.

این موضوعی است که در گفت و گوی شهروندان هم می توان به آن پی برد. خانم میانسالی می گوید: کسی از نخوردن نمرده است. وقتی قدرت خرید نداریم چکار کنیم.

او که خانه دار است با انتقاد از افزایش قیمت ها می گوید: الان دیگر در کشور صحبت قشر متوسط و فقیر و دارا نیست. همه مردم به سختی امورات خود را می گذرانند. مگر درآمدها چقدر است که هر روز نرخ ها را بالا می برند. شب می خوابیم صبح یه قیمت جدید می دهند.

مردی که خود را بازنشسته معرفی می کند، هم اشاره دارد: خیلی چیزها را نمی شود گفت. مردم با سیلی صورت خود را سرخ می کنند. او ادامه می دهد: همین شما خبرنگارها شب ها سری به محله ها بزنید، ببینید که برخی روزی خود را از سطل های زباله دنبال می کنند. شرم دارد.

تورم، گرانی و گرانفروشی کلماتی هستند که این روزها توسط بسیاری افراد، از مردم عادی تا کسانی که از نظر مالی نیز بی نیازند شنیده می شود البته این قصه‌ای تکراری و کلیشه ای در اقتصاد ایران است اما این لغات در طی این روزها در بازار بیش از سال های دیگر خودنمایی و بیداد می کند.

کلید واژگانی که در بین مردم رسوخ کرده است و سبب شده است که مردم دل و دماغ خرید کردن و شادابی آمدن سال نو را احساس نکنند زیرا بهانه ای یا بهتر بگوییم پولی برای صرف امرار معاش خانواده اش که پیش کش چه برسد به نونوار کردن اهل خانه اش ندارد و این اسباب شرمندگی پدر، به عنوان ستون خانواده در مقابل فرزندانش را فراهم می کند و نتیجه آن عقده و آسیب های اجتماعی نشأت گرفته از کمبودهای دوران تلخ زندگی و ناهنجاری های جامعه کنونی می شود.

انتهای پیام/