لیبی، سرزمینی که به مرتعی برای چرای تروریست های مسلح تبدیل شده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از رهیاب، در این نوشتار به هیچ وجه درصدد دفاع از نظام معمر قذافی که چهل سال بر لیبی حکم می راند نیستیم ؛ وی به سبب شخصیت نامتوازن و سیاستهای نا متعادل در حالی از حکم کنار گذاشته شد که نه در منطقه و نه در جهان هیچ هم پیمانی نداشت. کما اینکه واقعه ناپدید شدن امام موسی صدر و همراهانشان که به دعوت قذافی وارد لیبی شدند لکه ننگی بود که تا ابد در پیشانی نظام وی باقی خواهد ماند 

بحران ناامنی و هرج مرج جاری در لیبی از سال 2011 و پس از سقوط نظام قذافی بی شک نتیجه دخالت گسترده نیروهای ناتو و همچنین کشورهایی مانند قطر و عربستان است که هدفی جز چیره شدن بر ثروتهای طبیعی و نفت این کشور نداشتند. گزارشهای منتشر شده از مراکز اطلاعاتی و موسسه های مطالعاتی و نهادهای بین المللی هشدار داده بودند که لیبی درنبود حکومت مرکزی قوی و ارتش ملی مقتدر شرایطی همانند سومالی خواهد داشت که در نهایت آان را به منبع صادر کننده تروریسم به کشورهای منطقه تبدیل خواهد کرد.

ناظران وقایع لیبی  دستهای پشت پرده ای را می بینند که استقرار و آرامش این کشور که در پرتگاه سقوط در جهنم قرار گرفته را برنمی تابد زیرا از این طریق چپاول ثروتهای این کشور بویژه نفت راحتتر خواهد بود. جامعه بین المللی پس  از اینکه نقش مهمی در ایجاد این وضعیت داشت اکنون به گوشه ای ایستاده و تنها نظاره گره بدتر شدن اوضاع است . محمد بازوم وزیر امور خارجه نیجر در توصیف وضعیت لیبی گفته بود : کشورهای بزرگی که در از بین بردن نظام قذافی و در پی ان امنیت منطقه  شرکت داشتند باید تلاش کنند تا دموکراسی و ثبات به لیبی بازگردد.

بحران تنها کلمه ای است که توصیف گر وضعیت کنونی لیبی می باشد و تمام سرزمین آن به  مرتعی برای چرای گروههای مسلح تبدیل شده است. 

اغلب کارشناسان و تحلیلگران بر این باورند که هرج و مرج لیبی نتیجه درگیری طرفداران دو طرح در این کشور می باشد: یکی از این گروها اخوانی های هم پیمان وهابیت هستند که رویای پیاده سازی مدل "اسلام سیاسی" را در سر می پرورانند  و گروه  دیگر لیبرالهایی هستند که با نیروهای ملی هم پیمان هستند. گروههای تکفیری که از نظری سیاسی به جنبش اخوان المسلمین منتسب هستند با ژنرال" حفتر" و طرفداران وی که به نام "انقلابی های الزنتان " معروف شدند در طرابلس و بنغازی درگیر شده اند.

"اتاق عملیات انقلابی های لیبی "شبه نظامیانی هستند که برخی آنها را به جنبش اخوان المسلمین نسبت می دهند و منابع زیادی تاکید می کنند که از کشورهای خلیجی کمکهای فراوانی دریافت کرده و این عامل  سبب شد تا انقلابیون الزنتان را در طرابلس شکست دهند. همچنین این کشورهای خلیجی متهم هستند که گروههای تکفیری در بنغازی را حمایت کرده و پایگاه نظامی را از کنترل ارتش لیبی خارج ساختند.

انقلاب علیه انتخابات

تحلیلگران می گویند که لیبی هم اکنون شاهد عملیات انقلاب علیه نتایج انتخابات نیز می باشد که طی آن احزاب حامی اخوان المسلمین شکست خوردند. این احزاب نتایج برآمده از صندوقهای انتخابات را نپذیرفته و درصدد تغییر نقشه سیاسی کشور و بازگرداندن وضعیت به دوره کوتاه پس از سقوط نظام قذافی هستند که کشور را با کمک کشورهای خارجی اداره می کردند.

از نقش تونس در حوادث لیبی نیز نباید غافل شد که شورشیان را از نظر مادی و لجستیکی حمایت می کند. تونس به خوبی درک کرده که پایان حکومت اخوان المسلمین در لیبی در واقع حکم اخوان در این کشور را به خطر می اندازد؛  بویژه اینکه اخوان المسلمین در مصر سرکوب شدند و در الجزایر نیز طرح انقلاب اخوان با ریاست جمهوری مجدد بوتفلیقه خنثی شد.

از طرف دیگر کارشناسان نسبت به گسترش خطر تروریسم در صورت غلبه تکفیریها به این کشور هشدار داده اند که در اینصورت لیبی به افغانستانی دیگر و قبله ای برای جذب تروریستها و تکفیریهای جهان تبدیل خواهد شد .واضح است که با چنین فرضی مصر و الجزایر به دلیل اینکه جزو دشمنان اخوان المسلمین به شمار می روند  اولین کشورهای متضرر از این رویداد خواهند بود.

بنابراین انتظار می رود که مصر و الجزایر نقش فعالی در لیبی ایفا کنند و از تضعیف یا نابودسازی گروهکهای طرفدار اخوان حمایت کنند.

در یک تصویر کلی می توان اوضاع کنونی این منطقه را به دو جبهه تقسیم کرد که در یک طرف  طرفداران اخوان المسلمین ،جنبش النهضه تونس تکفیری ها و اسلام گراهای افراطی لیبی قرار دارند و در جبهه مقابل  السیسی و طرفداران ژنرال حفتر در لیبی قرار گرفته اند.

درگیریهای کنونی  در لیبی در واقع جنگ برای بقا برای هر دو طرف به شمار می رود چرا که هر کدام تلاش دارد تا طرف دیگر را نابود کند ومی توان با اطمینان گفت که تمام منطقه خاور میانه و شمال آفریقا شاهد این درگیری است.

در این بین غرب و صهیونیسم از درگیری های عیان در لیبی و مخفی در تونس بیشترین بهره را برده اند چرا که به خوبی می توانند طبق متغیرهای جدید منطقه در اوضاع آن تجدید نظر کنند. همچنین کارخانه های اسلحه سازی آمریکا و فرانسه بازار جدیدی برای فروش محصولات خود پیدا کردند. کشوری مانند تونس که سابقا یک سوم بودجه اش را برای تعلیم و آموزش صرف می کرد اکنون از مهمترین مشتریان قراردادهای خرید سلاح شده است.

انتهای پیام/