به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بلاغ، سازمان جهانی بهداشت روز دهم اکتبر هرسال میلادی را بهعنوان روز جهانی بهداشت روان نامگذاری کرده است و در ایران هم بهتبع آن، همه ساله از 24 تا 30 مهرماه به نام هفته بهداشت روان کارهای پراکندهای انجام میشود. متأسفانه کشور ما (ایران) از این حرکت جامعه بشری به دورمانده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بلاغ,
عنصر اصلی در بهداشت روانی، پیشگیری است. در مواجهه با چالشها و مشکلات روزمره، ما بر اساس ویژگیهای روانی خود با آنها برخورد میکنیم. نقش فرهنگیان و دانشگاهیان در این میان چگونه است؟ آیا میشود فرهنگیان در حاشیه باشند و از این قشر در حاشیه، جستوجوی بهداشت روان جامعه را کرد؟
بهداشت روانی همان سلامت فکر و قدرت سازگاری فرد با محیط و اطرافیان است. در زندگی «چگونه بودن» خیلی مهمتر از «بودن یا نبودن» است. کسی که احساس ناراحتی نکند، ازنظر روانی سالم محسوب میشود. یکی از اهداف اصلی بهداشت روانی زندگی شادتر است؛ چراکه شاد زیستن از افسردگی و بیماریهای روحی و روانی پیشگیری مینماید …
سلامتی و بهداشت چه بهصورت فردی و چه بهصورت جمعی، بیتردید مهمترین بخش از مسائل حیات بشر است، در این میان بحث بهداشت روان در دهههای اخیر از طرف سازمانهای بینالمللی بهصورت خاص پیگیری میشود تا آنجا که سازمان جهانی بهداشت روز دهم اکتبر هرسال میلادی را بهعنوان روز جهانی بهداشت روان نامگذاری کرده است و در ایران هم بهتبع آن، همه ساله از 24 تا 30 مهرماه به نام هفته بهداشت روان کارهای پراکندهای انجام میشود.
موضوع بهداشت روانی و تأمین آن برای مردم، سازمانها و دولتها، بسیار مهم است؛ چراکه با کارایی فردی و اجتماعی افراد و در کنار آن با پیشرفتهای علمی، صنعتی و…جامعه گرهخورده است.
امروزه اکثر کشورها منابع زیادی را برای بهبود بهداشت روانی جامعه صرف میکنند و در کنار آن با تدوین برنامههای جامع از سازمانها و منابع محلی – اجتماعی نیز کمک میگیرند، به نظر میرسد کشور ما (ایران) از این حرکت جامعه بشری به دورمانده است.
امروز در دنیا برای داشتن جامعهای سالم جهت رسیدن به توسعه پایدار، انسان سالم و خانواده سالم و بهدور از تنشهای روزمره را هدف قرار میدهند.
سلامت را به دو صورت میتوان تعریف کرد. طبق تعریف منفی، سلامت عبارت از فقدان بیماری است و طبق تعریف مثبت، سلامت با ارتقای بهداشت مرتبط میشود؛ حتی در افراد سالم، سلامت سطحهای مختلفی دارد.
بهداشت روان نیز چیزی فراتر از فقدان یا نبود بیماری روانی است. بعد مثبت بهداشت روان که سازمان جهانی نیز روی آن تکیه دارد، در تعریف سلامتی لحاظ شده است. «سلامتی یک حالت رفاه جسمی، روانی و اجتماعی است، نهفقط فقدان بیماری و یا ناتوانی». سازمان جهانی بهداشت همچنین تأکید دارد که هیچیک از موارد فوق بر دیگری برتری ندارد.
مفهوم سلامت روان شامل آسایش ذهنی، احساس خود توانمندی، خودمختاری، کفایت، درک همبستگی بین نسلی و شناخت توانایی خود در محقق ساختن ظرفیتهای عقلی و هیجانی خویش است.
بهگونهای دیگر میتوان گفت: بهداشت روان حالتی از رفاه است که در آن فرد تواناییهایش را بازمیشناسد و قادر است با استرسهای معمول زندگی مدارا کند، ازنظر شغلی مفید و سازنده باشد، برای اجتماع خود نقشی ایفا کند و با دیگران مشارکت و همکاری داشته باشد.
بهداشت روانی همان سلامت فکر و قدرت سازگاری فرد با محیط و اطرافیان است، همچنان که از جسم خود مراقبت میکنیم روح خود را نیز باید مقاومتتر کنیم تا زندگی بهتری داشته باشیم.
در زندگی «چگونه بودن» خیلی مهمتر از «بودن یا نبودن» است. ایجاد فرصت برای شکوفایی استعدادها، تواناییها و کنار آمدن با خود و دیگران یکی از اهداف مهم و اساسی بهداشت روانی است. جوامع مختلف سعی میکنند تا سیاستهای مربوط به بهداشت روانی را سازماندهی کنند. اصل کلی در این تلاش، سالمسازی محیط فردی و اجتماعی است که افراد جامعه را دربرمیگیرد.
سازمان جهانی بهداشت بیان میکند، بهداشت روانی عبارت است از «توانایی کامل برای ایفای نقشهای اجتماعی، روانی و جسمی». این سازمان معتقد است که بهداشت روانی فقط عدم وجود بیماری و یا عقبماندگی نیست، بنابراین کسی که احساس ناراحتی نکند ازنظر روانی سالم محسوب میشود.
انجمن بهداشت روانی کانادا در یک دید جامع، بهداشت روانی را در سه قسمت «نگرشهای مربوط به خود، نگرشهای مربوط به دیگران و نگرشهای مربوط به زندگی» تعریف میکند. ازنظر این انجمن بهداشت روانی یعنی: توانایی سازگاری با دیدگاههای خود، دیگران و رویارویی با مشکلات روزمره زندگی.
بنابراین میتوان گفت که سلامت یا بهداشت روان برای هماهنگی بین ارزشها، علائق و نگرشها با رفتارها و اعمال است. براساس نظرگاه فرهنگی، اعتقادات دینی بویژه در میان مسلمانان، میتواند امنیت روانی و بهداشت فکری و روحی اطمیانبخش را بوجود آورد، که هیچگاه در مواجهه با ناملایمات و سختیها دچار تزلزل نشود و دژ مستحکمی را برای فرد معتقد و دینی ایجاد کند.
, بهداشت روانی همان سلامت فکر و قدرت سازگاری فرد با محیط و اطرافیان است. در زندگی «چگونه بودن» خیلی مهمتر از «بودن یا نبودن» است. کسی که احساس ناراحتی نکند، ازنظر روانی سالم محسوب میشود. یکی از اهداف اصلی بهداشت روانی زندگی شادتر است؛ چراکه شاد زیستن از افسردگی و بیماریهای روحی و روانی پیشگیری مینماید …
سلامتی و بهداشت چه بهصورت فردی و چه بهصورت جمعی، بیتردید مهمترین بخش از مسائل حیات بشر است، در این میان بحث بهداشت روان در دهههای اخیر از طرف سازمانهای بینالمللی بهصورت خاص پیگیری میشود تا آنجا که سازمان جهانی بهداشت روز دهم اکتبر هرسال میلادی را بهعنوان روز جهانی بهداشت روان نامگذاری کرده است و در ایران هم بهتبع آن، همه ساله از 24 تا 30 مهرماه به نام هفته بهداشت روان کارهای پراکندهای انجام میشود.
موضوع بهداشت روانی و تأمین آن برای مردم، سازمانها و دولتها، بسیار مهم است؛ چراکه با کارایی فردی و اجتماعی افراد و در کنار آن با پیشرفتهای علمی، صنعتی و…جامعه گرهخورده است.
امروزه اکثر کشورها منابع زیادی را برای بهبود بهداشت روانی جامعه صرف میکنند و در کنار آن با تدوین برنامههای جامع از سازمانها و منابع محلی – اجتماعی نیز کمک میگیرند، به نظر میرسد کشور ما (ایران) از این حرکت جامعه بشری به دورمانده است.
امروز در دنیا برای داشتن جامعهای سالم جهت رسیدن به توسعه پایدار، انسان سالم و خانواده سالم و بهدور از تنشهای روزمره را هدف قرار میدهند.
سلامت را به دو صورت میتوان تعریف کرد. طبق تعریف منفی، سلامت عبارت از فقدان بیماری است و طبق تعریف مثبت، سلامت با ارتقای بهداشت مرتبط میشود؛ حتی در افراد سالم، سلامت سطحهای مختلفی دارد.
بهداشت روان نیز چیزی فراتر از فقدان یا نبود بیماری روانی است. بعد مثبت بهداشت روان که سازمان جهانی نیز روی آن تکیه دارد، در تعریف سلامتی لحاظ شده است. «سلامتی یک حالت رفاه جسمی، روانی و اجتماعی است، نهفقط فقدان بیماری و یا ناتوانی». سازمان جهانی بهداشت همچنین تأکید دارد که هیچیک از موارد فوق بر دیگری برتری ندارد.
مفهوم سلامت روان شامل آسایش ذهنی، احساس خود توانمندی، خودمختاری، کفایت، درک همبستگی بین نسلی و شناخت توانایی خود در محقق ساختن ظرفیتهای عقلی و هیجانی خویش است.
بهگونهای دیگر میتوان گفت: بهداشت روان حالتی از رفاه است که در آن فرد تواناییهایش را بازمیشناسد و قادر است با استرسهای معمول زندگی مدارا کند، ازنظر شغلی مفید و سازنده باشد، برای اجتماع خود نقشی ایفا کند و با دیگران مشارکت و همکاری داشته باشد.
بهداشت روانی همان سلامت فکر و قدرت سازگاری فرد با محیط و اطرافیان است، همچنان که از جسم خود مراقبت میکنیم روح خود را نیز باید مقاومتتر کنیم تا زندگی بهتری داشته باشیم.
در زندگی «چگونه بودن» خیلی مهمتر از «بودن یا نبودن» است. ایجاد فرصت برای شکوفایی استعدادها، تواناییها و کنار آمدن با خود و دیگران یکی از اهداف مهم و اساسی بهداشت روانی است. جوامع مختلف سعی میکنند تا سیاستهای مربوط به بهداشت روانی را سازماندهی کنند. اصل کلی در این تلاش، سالمسازی محیط فردی و اجتماعی است که افراد جامعه را دربرمیگیرد.
سازمان جهانی بهداشت بیان میکند، بهداشت روانی عبارت است از «توانایی کامل برای ایفای نقشهای اجتماعی، روانی و جسمی». این سازمان معتقد است که بهداشت روانی فقط عدم وجود بیماری و یا عقبماندگی نیست، بنابراین کسی که احساس ناراحتی نکند ازنظر روانی سالم محسوب میشود.
انجمن بهداشت روانی کانادا در یک دید جامع، بهداشت روانی را در سه قسمت «نگرشهای مربوط به خود، نگرشهای مربوط به دیگران و نگرشهای مربوط به زندگی» تعریف میکند. ازنظر این انجمن بهداشت روانی یعنی: توانایی سازگاری با دیدگاههای خود، دیگران و رویارویی با مشکلات روزمره زندگی.
بنابراین میتوان گفت که سلامت یا بهداشت روان برای هماهنگی بین ارزشها، علائق و نگرشها با رفتارها و اعمال است. براساس نظرگاه فرهنگی، اعتقادات دینی بویژه در میان مسلمانان، میتواند امنیت روانی و بهداشت فکری و روحی اطمیانبخش را بوجود آورد، که هیچگاه در مواجهه با ناملایمات و سختیها دچار تزلزل نشود و دژ مستحکمی را برای فرد معتقد و دینی ایجاد کند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه