به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از میناب جنوب،شهرستان میناب با جمعیت 259 هزار و 221 نفر یکی از شهرهای پر جمعیت در استان هرمزگان و جنوب ایران قرار دارد، با توجه به بافت سنتی ،آداب و رسوم خاص و فرهنگی غنی و ریشه دار، از قدیم الایام بخش مهمی از انواع صنایع دستی را در خود جای داده و به همین جهت همواره در طول تاریخ مورد توجه محققان و تاریخ شناسان گوناگون قرار گرفته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, میناب جنوب,صنایع دستی میناب علاوه بر جنبه مصرف محلی جز یکی از بهترین صنعت های ایران زمین هم بوده و سفال گری، گلابتون دوزی، شک دوزی، شیریکی پیچ، خوس دوزی، بادوله دوزی، چادرشب بافی، قالی بافی، سبدبافی، حصیربافی، سوزن دوزی، صنایع صدفی، عبادوزی، درب و پنچره چوبی، کرچاب، خورجین، ملیله دوزی دور لباس، کوزه سازی و صنایع دستی دریایی هم چون لنج سازی از آن جمله اند.
,از میان انواع صنایع دستی در میناب ،سُپ یکی از صنایع دستی کاملا بومی آیخته با فرهنگ و هنر مردمان شرق هرمزگان بوده که از برگ درخت نخل ساخته می شود. این محصول از گذشته در استان هرمزگان بسیار کابرد داشته تا جایی که از آن برای نگهداری مواد غذایی هم مورد استفاده قرار می گرفت،امروزه نیز از این صنعت دست بافتنی استفاده می شود اما کاربرد آن نسبت به گذشته بسیار کمتر شده است.
,این محصول در صنایع دستی ساکنین حاشیه خلیج فارس از جایگاه ویژه ای برخوردار است، «سُپ بافی» است که از شاخه هنر حصیر بافی محسوب می شود.، مردم روستای میناب در سپ بافی شناخته شده تر از سایر روستاهای استان هرمزگان هستند،یکی از ویژگی های بارز این صنایع دستی قابلیت تزئینی بودن آن است،سُپ فقط بومیان و افراد کهنسال مینابی با نام و کاربرد آن آشنایی دارند.
,سُپ به صورت دایره در اندازه های مختلف و معمولا در رنگ های مختلفی و از برگ نخل خرما ساخته می شود، این صنایع دستی توسط زنان و دختران مینابی در روستاهای بهمنی، شهوار،حکمی،کلیبی ،سرکم بهمنی، قاسم جلالی و چلوگاومیشی ساخته می شود.
,برای ساخت این صنایع دستی علاوه بر برگ درخت نخل مقداری« نی» یا "مور خوش"که ابتدا آن را برش می دهند و سپس با رنگ های قرمز و سبز، رنگ آمیزی می کنند مورد استفاده قرار می گیرد.سُپ در اندازه های کوچک، متوسط و بزرگ تولید می شد.از سپ معمولا برای نگهداری نانهای محلی استفاده می شود.
,کنتله : ظرفی گرد ومدور، با درپوش مخصوص برای نگهداری غلات وحبوبات است وگفه : نوعی ظرف است که معمولا برای میوه وخرما استفاده می شود . آن را دررنگ ها وطرح های مختلف می سازند یکی دیگر از صنعت های بومی مردمان شرق هرمزگان می باشد.
,سجاده حصیری، بادبزن، نوعی سبد حصیری گرد و دردار بلند جهت نگهداری البسه، نوعی زیرانداز به نام «تک» که در نواحی روستایی به منظور پوشاندن سقف خانه ها نیز مورد استفاده قرار می گیرد، درپوش کوزه، نوعی سینی گرد و بزرگ به نام «سپ»، «دمکش»، گلدان حصیری، ظرف میوه، ظرف نگهداری نان «کفه» از رایجترین صنایع دستی مشتمل بر صنایع دستی حصیری در جنوب کشور محسوب می شود.
,مواد اولیه مورد مصرف ســُپ از برگ درخت خرما(پیش مُغ) و ضایعات درخت خرما و گیاهی به نام "مور" بوده که از مور برای شکل دایره ای بودن این صنایع دستی مورد استفاده قرار می گیرد. این صنایع دستی یکی از بهترین سوغاتی های شرق هرمزگان بوده تا جایی که این هنر یکی از پرطرفدارترین صنعت نزد گردشگران و میهمانان نوروزی بشمار می رود.
,ویژگی ارزنده این هنر، ارزش افزوده بسیار بالا نیاز اندک به سرمایه گذاری برای ایجاد شغل ،دسترسی سریع به مواد اولیه و ابزار کار داخلی ، قابلیت توسعه در کلیه مناطق کشوری ، نداشتن آثار مخرب زیست محیطی ،ایجاد درآمد مکمل جاذبه جهانگردی و مبادلات فرهنگی بوده است.
,تولیدات صنعتگران این منطقه بسته به نوع محصول مصارف ویژه ای دارند که تولیدات سفالگران مینابی به نام «جهله» انواع گلدان، قلیان، سرقلیان، اسفندسوز درباز و قفسی «گشته سوز» بیشتر توسط ساکنین نواحی روستایی مورد استفاده قرار می گیرد و از دیگرصنایع حصیری شهرستان میناب می توان به بادبزن ، جاروپیشی ،کُندوک هارتی که نوعی ظرف نگهداری آرد است ، کندوک نونی ، هاردکیز که نوعی الک وغربال است ، کُرسی بلی ،دهوک ، کَتـِل ،سَری جَهله ،مِچَک و ... اشاره کرد .
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه