پیروزی سیاسی جریانات مقاومت در منطقه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بلاغ، در طول هفته گذشته چهار اتفاق بسیار مهم در منطقه غرب اسیا رخ داده که این تحولات می‌تواند زمینه‌ساز تحولات جدی در منطقه شود.

انتخابات در کشورهای عراق و لبنان، خروج امریکا از برجام و انتقال سفارتخانه آمریکا از سرزمینهای اشغالی به قدس شریف چهار اتفاق مهم این روزها در منطقه است.

در این بین اما برگزاری انتخابات پارلمانی در عراق و لبنان است که نشان از اقبال عموم مردم به جریان مقاومت در این دو کشور بسیار حساس است .این انتخبات نشان داده است که جریان مقاومت در منطقه توانست موفقیت های بسیاری در عرصه سیاسی کسب کند که موجب خوشحالی دوستان و نگرانی دشمنانش را فراهم نموده است.

اولین پیروزی در لبنان رقم خورد. حزب‌الله لبنان به همراه جنبش امل و حزب قومی اجتماعی سوریه و جریان المرده و عناصر مستقل وابسته به خود موفق شده ۴۳ کرسی پارلمان را از آن خود کند. اگر بخواهیم ۲۹ کرسی جریان آزاد ملی را نیز بخشی از محور مقاومت قلمداد کنیم، جریان مقاومت در این کشور موفق گردیده 72 رای را کسب نماید. این ۷۲ رأی در پارلمان برای تصویب سیاست‌های کلی منطقه‌ای پشتوانه قابل توجهی برای تصویب رویکردهای دفاعی لبنان خواهد داشت.

انتخابات لبنان باعث می‌شود جریان سیاسی وابسته در لبنان دیگر امکان تعطیل کردن دولت به نفع متحدان خلیجی (رژیم‌های عربی حاشیه خلیج فارس) - آمریکایی را نداشته باشند.

همچنین این پیروزی بدان معناست که رسیدن جلسات پارلمان لبنان به حدنصاب برای بررسی مسائل و پرونده‌های مهم منطقه‌ای نیازمند حضور فراکسیون محور مقاومت در پارلمان است. از این منظر می‌توان نتیجه گرفت که تقریباً هیچ مصوبه‌ای نمی‌تواند بدون موافقت ائتلاف شیعیان لبنان و متحدانش در پارلمان تصویب شود. از جمله این پرونده‌ها می‌توان به انتخاب نخست وزیر آینده و روند تشکیل دولت اشاره کرد. حزب‌الله و جنبش امل با استفاده از این امتیاز می‌توانند موقعیت خود را در توزیع پست‌های وزارتی تقویت کنند.

در عراق نیز اولین انتخابات پارلمانی پسا داعش در حال برگزاری است. این انتخابات پارلمانی دومین انتخابات در عراق از زمان عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی از این کشور در سال ۲۰۱۱ و چهارمین انتخابات از زمان سقوط رژیم صدام در سال ۲۰۰۳ برای انتخاب اعضای پارلمان عراق است.

در این انتخابات ۳۲۰ حزب سیاسی و ائتلاف و فهرست انتخاباتی با یکدیگر رقابت می کنند که شامل ۸۸ فهرست انتخاباتی، ۲۰۵ حزب و گروه سیاسی و ۲۷ ائتلاف انتخاباتی است.

7 هزار و ۳۶۷ نامزد در این انتخابات مشارکت دارند که در مقایسه با سال ۲۰۱۴ که تعداد آنها از ۹ هزار نفر فراتر می‌رفت رقم کمتری است. انتخابات برای انتخاب ۳۲۹ نماینده‌ای که نخست وزیر و رئیس جمهور را انتخابات می‌کند، برگزار می‌شود.

فهرست انتخاباتی در 18 استان عراق برای کسب 328 کرسی پارلمانی با هم به رقابت می‌پردازند.

ائتلاف‌" الفتح" به‌رهبری هادی عامری، "النصر" به‌ رهبری حیدر العبادی، "سائرون" به‌ رهبری مقتدی صدر، "دولت القانون" به‌رهبری نوری المالکی و "حکمت ملی" به‌ رهبری عمار حکیم، پنج فهرست بزرگ انتخاباتی جریان‌های اکثریت ملت عراق(شیعیان) هستند.

اخبار حاصله از نتایج این اتخابات حاکی از پیروزی جریان مقاومت در این انتخابات است.

بسیاری از گروه‌های سیاسی در این کشور تلاش می‌کنند تا با نزدیک کردن خود به جریان حشد الشعبی که مهم‌ترین نیروی مقاومت در این کشور است از ظرفیت‌های عظیم مردمی در این گروه به نفع خود استفاده کنند.

در ایران نیز با خروج امریکا از برجام عملا جریان‌های ضد مقاومت هم عیار خود را مشخص کردند و نتیجه اعتماد به امریکا را دریافت نمودند. این در حالی است که امید این جریان به اروپایی‌‎ها بوده اما اروپایی‌ها هم آرام آرام مواضع خود را به امریکایی‌ها نزدیک نمودند و عملا باید داستان برجام را خاتمه یافته دانست.

مجموع این اتفاقات در منطقه نشان داده است که جریان مقاومت دست برتر را در منطقه دارد و این جریان توانسته است به موفقیت‌های چشمگیری دست پیدا کرده و عملا از میان نخبگان به میان عامه مردم رسوخ پیدا کند.

نکته مهم در این پیروزی‌ها سیاسی بودن آنهاست که موجب می‌شود جریان مقاومت وارد جریان‌های سیاسی گردد و عملا موفقیت‌های صرف نظامی را نبیند و توان حضور در عرصه‌های دیگر را نیز تجربه کند.

مطمئنا در ماه‌های آینده جریان ضد مقاومت تمام تلاش خود را خواهد نمود تا این پیروزی‌ها را کم‌رنگ‌تر کرده و به گونه‌ای مسیر این موفقیت‌ها را منحرف سازد که برای حفظ آن نیاز به ایجاد وحدت و یکپارچگی در بین نیروهاست.