خانه و مدرسه در انجام وظایف تربیتی دانش آموز، مکمّل یکدیگرند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کریمه، همراه با گام نهادن کودک به مدرسه، دومین فضای تربیتی او شکل می گیرد؛ تا کنون مربّی کودک، تنها پدر و مادر او بوده اند، ولی از این پس، معلم و مدرسه نیز به حلقه مربیان او افزوده می شوند.

بدیهی است هماهنگ نبودن اولیا و مربیان در کار تربیت کودک و ناآشنایی آنان با شیوه های تربیتی یکدیگر، می تواند آسیب جدّی به پرورش کودک وارد سازد و او را دچار سردرگمی و تضاد ذهنی و روحی کند.

گفتنی است که از تشکیل نخستین انجمن خانه و مدرسه در سال 1326، بیش از نیم قرن می گذرد و گزارش های پراکنده رسمی و غیر رسمی که گاه در رسانه های نوشتاری چاپ و گاه در سخنرانی ها شنیده می شود، همه بیان گر سودمندی و اثربخشی مشارکت پدر و مادر در فرآیند رسمی تعلیم و تربیت بوده است.

همچنین پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی، تغییرهای فراوانی در اهداف، وظایف و دامنه فعالیت انجمن به وجود آمد؛ بر این اساس، روح دینی و اسلامی در شکل و محتوای همه فعالیت های آن پدیدار شد و تأکید بر تزکیه نفس و پالایش روح و روان از آلودگی ها و مفاسد، سرلوحه کار قرار گرفت.

ناگفته نماند که آموزش و پرورش درست کودکان و نوجوانان، در گرو هماهنگی و کوشش دو سویه خانه و مدرسه است؛ چنانچه پدر و مادری مسئولیت آموزش و پرورش تربیت فرزند خود را یک سره به مدرسه واگذار کنند و از نیازهای تربیتی فرزند خویش که برآوردن آن، تنها به دست خانواده است، بی خبر بمانند، نمی توانند امیدوار باشند که فرزندشان هیچ گونه کمبود یا مشکلی نخواهد داشت..

در مقابل، با توجه به افزایش جمعیت دانش آموزان، اگر معلمان نیز فکر کنند می توانند بدون یاری و هماهنگی با خانواده ها، در آموزش وتربیت دانش آموزان و شکوفاسازی درست استعدادهای آنها موفق شوند، سخت در اشتباه خواهند بود.

از این رو رشد شخصیتی و تحصیلی دانش آموزان، پیش از هر چیز، مستلزم برخورداری آنان از فضایی متعادل و هماهنگ در خانه و مدرسه است؛ امروزه انجمن های اولیا و مربیان، رایج ترین وسیله ارتباط میان خانه و مدرسه شمرده می شود.

بنابراین از آنجا که کودک، بخش بزرگی از زندگی خود را در خانه گذرانده است، باید معلم و مسئولان مدرسه از محیط زندگی، فرهنگ و ارزش های حاکم بر آن محیط آگاهی یابند تا بتوانند آموزش و پرورشِ مدرسه را با استفاده از جنبه های زندگی دانش آموز و با همکاری اولیای وی بارور سازند.

همچنین مقام معظم رهبری در این باره می فرماید: "اگر ما بتوانیم خانه و مدرسه را از نظر تعلیم و تربیت به یکدیگر متصل کنیم، پیوندی مبارک انجام داده ایم"

از این رو مربیان باید پیش از هر چیز، از ویژگی های روانی و اخلاقی شخصی که به تربیت او همت می گمارند، آگاهی یابند تا بر اساس آنچه در خور شخصیت اوست، رفتار کنند و او را به کمالی شایسته برسانند.

از سوی دیگر تشکیل انجمن اولیا و مربیان، فرصتی است مناسب تا آنان با رایزنی با همدیگر، از زوایای اخلاقی دانش آموز که از نگاه یکدیگر پنهان مانده است، آگاهی یابند و در نتیجه، با شناختی درست از زمینه های تربیتی وی، در راه پرورش او گام بردارند.

تجربه نشان داده است که بسیاری از مشکلات رفتاری دانش آموز، تنها بر اثر ارتباط خانه و مدرسه برطرف می شود؛ هم خوانی و هماهنگی خانه و مدرسه در تربیت دانش آموز بسیار مهم است.

شایان ذکر است که اگر والدین به نوع رفتاری که مدرسه می کوشد آن را به کودک القا کند، بی توجه باشند یا اگر مدرسه، در به وجود آوردن ارزش هایی بکوشد که در خانه وجود ندارد، احتمال یادگیری کودک، ناچیز است؛ هرگاه خانه و مدرسه بتوانند درباره رفتار مطلوب کودک توافق کنند، دانش آموز با تضاد روبه رو نمی شود.

بنابراین همکاری مدرسه و خانواده، معلمان و مربیان را در شناخت مسائل و در نتیجه، در حل مشکلات یاری می کند؛ برای مربی و معلم در مسئله تعلیم و تربیت، گاه مسائلی پیش می آید که چاره جویی آنها مستلزم آگاهی از علت هایی است که از شرایط خانوادگی سرچشمه می گیرد و آگاهی معلم از این مشکلات در بر طرف ساختن به موقع آن مؤثر خواهد بود.

و در پایان باید گفت: یکی از راه های بسیار مؤثر در بالا بردن سطح آموزش و تربیت دانش آموزان، این است که معلمان و مربیانْ پی درپی از رفتار دانش آموزان در خارج از مدرسه، و نیز والدین از چگونگی پیشرفت تحصیلی واخلاقی دانش آموزان در مدرسه مطلع شوند.

همین آگاهی و پی گیری از پیشرفت، افت تحصیلی و نیز مسائل تربیتی و اخلاقی دانش آموزان، موجب تلاش و کوشش در برطرف کردن واصلاح رفتار آن ها از سوی اولیا و مربیان می گردد که در نهایت، به بالا رفتن سطح آموزش و اخلاق دانش آموزان می انجامد.

انتهای پیام/پ