به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از گاردین، تصاویر مربوط به روم باستان با آن جمعیت مجازی امروز بیشتر شبیه بازیهای ویدئویی و رایانهای به نظر میرسد اما آن زمان پیشرو و تکاندهنده بود. دیگران هم نکته را گرفتند و خیلی زود انبوه فیلمهای شمشیر و صندل روانه بازار شدند؛ از «تروا» و «اسکندر» گرفته تا «شاه آرتور». آنچه در این میان شور ماجرا را درآورد، «۳۰۰» زک اسنایدر بود که گونه تاریخی رزمی را به ورطه تمسخر کشاند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,با این حال، علاقه فیلمسازان و تماشاگران به این گونه هرگز از بین نرفت و نخستین کسی که کوشید از آن نمد دوباره کلاهی برای خودش بسوزد، خود اسکات بود. او ابتدا سراغ درام پسایازده سپتامبری «پادشاهی آسمان» که صرفا ثابت کرد اورلاندو بلوم همان راسل کرو نیست. سپس بخت خود را با «رابین هود» در ۲۰۱۰ آزمود تا این بار هم مشخص شود کرو هم دیگر همان کرو نیست و صلابت یک دهه پیش را ندارد.
,«گلادیاتور» اوج قله کرو در بازیگری بود و برایش اسکار را به ارمغان آورد اما در عین حال او را از یک فرمانده مقتدر هالیوودی به مردی غرغرو تبدیل کرد. خود کرو مدعی است «گلادیاتور» را نجات داد و با تمام توانش به فیلمنامهای وحشتناک سر و شکل بخشید. انگار که آن فرمانده بودن روی پرده به اخلاق خود کرو هم رسوخ کرده و باعث شده بود رفتارهای زنندهاش در صحنه و برنامههای پس از نمایش تحمل شود.
]
ارسال دیدگاه