سکانس زیبای دفاع شجاعانه میثم تمار از امام حسین (ع)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از یزدرسا، حماسه تاریخ‌ساز عاشورا درس‌ها و عبرت‌های بسیاری را در خود دارد که برای همه ایام و ادوار تاریخ، الگوی جوامع است. رهبر معظم انقلاب در این رابطه می‌فرمایند: «عاشورا یک صحنه عبرت است. انسان باید به این صحنه نگاه کند، تا عبرت بگیرد. یعنی چه، عبرت بگیرد؟ یعنی خود رابا آن وضعیت مقایسه کند و بفهمد در چه حال و در چه وضعیتی است؛ چه چیزی او را تهدید میکند؛ چه چیزی برای او لازم است؟ این را می‌گویند عبرت.»

نقش خواص در تاریخ

یکی از عبرت‌های عاشورا به عملکرد خواص و چهره‌های مؤثر آن دوران مربوط می‌شود. خواصی که در لحظه لازم به وظیفه‌شان عمل نکردند و با همراهی باطل و یا بی‌تفاوتی، به جریان ظلم و جور کمک کردند.

رهبر معظم انقلاب در این رابطه می‌فرمایند: «تصمیم‌گیری خواص در وقت لازم، تشخیص خواص در وقت لازم، گذشت خواص از دنیا در لحظه‌ی لازم، اقدام خواص برای خدا در لحظه‌ی لازم. این‌هاست که تاریخ و ارزش‌ها را نجات می‌دهد و حفظ می‌کند! در لحظه‌ی لازم، باید حرکت لازم را انجام داد. اگر تأمّل کردید و وقت گذشت، دیگر فایده ندارد.

یک وقت یک حرکت بجا، تاریخ را نجات می‌دهد و گاهی یک حرکت نابجا که ناشی از ترس و ضعف و دنیاطلبی و حرص به زنده ماندن است، تاریخ را در ورطه‌ی گمراهی می‌غلتاند.»

راننده می‌فهمید، روحانی نمی‌فهمید!

رهبر معظم انقلاب خاطره جالبی را از دوران تبعیدشان در ایرانشهر پیرامون ویژگی‌های خواص تعریف می‌کنند که در نوع خود جالب است: «خواص چه کسانی هستند؟ آیا قشر خاصّی هستند؟ جواب، منفی است. زیرا در بین خواص، کنار افراد با سواد، آدمهای بی‌سواد هم هستند. گاهی کسی بی‌سواد است؛ اما جزو خواص است. یعنی می‌فهمد چه کار می‌کند. از روی تصمیم‌گیری و تشخیص عمل می‌کند؛ ولو درس نخوانده، مدرسه نرفته، مدرک ندارد و لباس روحانی نپوشیده است. به‌هرحال، نسبت به قضایا از فهم برخوردار است.

در دوران پیش از پیروزی انقلاب، بنده در ایرانشهر تبعید بودم. در یکی از شهرهای همجوار، چند نفر آشنا داشتیم که یکی از آنها راننده بود، یکی شغل آزاد داشت و بالاخره، اهل فرهنگ و معرفت، به معنای خاص کلمه نبودند. به حسب ظاهر، به آنها عامی اطلاق می‌شد. با این حال جزو خواص بودند. آنها مرتّب برای دیدن ما به ایرانشهر می‌آمدند و از قضایای مذاکرات خود با روحانی شهرشان می‌گفتند. روحانی شهرشان هم آدم خوبی بود؛ منتها جزو عوامبود. ملاحظه می‌کنید! راننده‌ی کمپرسی جزو خواص، ولی روحانی و پیشنماز محترم جزو عوام! مثلاً آن روحانی می‌گفت: "چرا وقتی اسم پیغمبر می‌آید یک صلوات می‌فرستید، ولی اسم «آقا» که می‌آید، سه صلوات می‌فرستید؟!" نمی‌فهمید. راننده به او جواب می‌داد: روزی که دیگر مبارزه‌ای نداشته باشیم؛ اسلام بر همه جا فائق شود؛ انقلاب پیروز شود؛ ما نه تنها سه صلوات، که یک صلوات هم نمی‌فرستیم! امروز این سه صلوات، مبارزه است! راننده می‌فهمید، روحانی نمی‌فهمید!»

دفاع شجاعانه میثم تمار از امام حسین (ع)

ابن زیاد وقتی به عنوان حاکم کوفه انتخاب می‌شود به مسجد می‌رود و سخنانی تندی را علیه امام حسین (ع) و اهل بیت پیامبر بیان می‌کند. اما در آن بین کسی به هتاکی او معترض نمی‌شود به جز میثم تمار که با شجاعتی مثال‌زدنی حاکم جدید کوفه را رسوا می‌کند.

وی کوفیان را به صورت معنادار خطاب می‌کند و می‌گوید: ای عالمان دین، ای قاریان قرآن، ای صحابه‌ای که محضر رسول خدا را درک کرده و ناظر به سخن و عمل پیامبر بوده‌اید!

شجاعت میثم تمار و البته بی‌تفاوتی برخی خواص و بزرگان شیعه ابن زیاد را هم بهت‌زده می‌کند و او نیز می‌گوید: پس بزرگان شیعه و امثال سلیمان بن صرد خزایی کجا هستند؟

فیلم زیر سکانس زیبای دفاع شجاعانه میثم تمار از امام حسین (ع) در مسجد کوفه در سریال مختارنامه نشان می‌دهد.