دانشجو اجازه نخواهد داد که دانشگاه خانه امن دشمنان این ملت شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی فرهنگ نگار، رهبر انقلاب همواره ارتباط با قشر جوان و دانشجو را در اولویت کارهای خود قرار داده و روابط بسیار خوبی با آن‌ها داشته است و با توجه به این شناخت و احساس قرابتی که دانشجویان با ایشان دارند نکات ارزنده‌ای برای دانشجویان مطرح کرده و مطالباتی نیز از آنان دارند.

ماجرای 16 آذر:              

جنبش دانشجوئی خصلت و خاصیتش در کشور ما لااقل این‌جور است - شاید در خیلی از کشورهای دیگر هم باشد - که ضد استکباری، ضد سلطه، ضد دیکتاتوری و طرفدار عدالت است. شروع این حرکت یا مقطع شناخته‌شدهٔ این حرکت، همین 16 آذر است. جالب است توجه کنید که 16 آذر در سال 32 که در آن سه نفر دانشجو به خاک و خون غلتیدند، تقریباً چهار ماه بعد از 28 مرداد اتفاق افتاده؛ یعنی بعد از کودتای 28 مرداد و آن اختناق عجیب - سرکوب عجیب همهٔ نیروها و سکوت همه - ناگهان به‌وسیلهٔ دانشجویان در دانشگاه تهران یک انفجار در فضا و در محیط به وجود می‌آید. چرا؟ چون نیکسون که آن‌وقت معاون رئیس‌جمهور آمریکا بود، آمد ایران. به‌عنوان اعتراض به آمریکا، به‌عنوان اعتراض به نیکسون که عامل کودتای 28 مرداد بودند، این دانشجوها در محیط دانشگاه اعتصاب و تظاهرات می‌کنند که البته با سرکوب مواجه می‌شوند و سه نفرشان هم کشته می‌شوند. حالا 16 آذر در همهٔ سال‌ها، با این مختصات باید شناخته شود. 16 آذر مال دانشجوی ضد نیکسون است، دانشجوی ضد آمریکاست، دانشجوی ضد سلطه است. 24/9/87

توصیه‌های رهبر انقلاب به دانشجویان:

هم «فکر نو»، هم «نگاه و توقعات آرمانی» و هم «زبان ویژهٔ برخاستهٔ از آن نگاه» را داشته باشید؛ این‌ها چیزهای خوبی است؛ و اگر این خصوصیات محفوظ بماند، آن‌وقت جوانِ دانشجو نقش موتور را در یک قطار ایفا خواهد کرد؛ به حرکت درآورنده، پیش‌برنده و جهت دهنده خواهد بود؛ و الا اگر جوان‌ها هم به وضع موجود - یعنی آنچه هست - قانع و راضی باشند، دیگر پیشرفتی متصور نخواهد بود؛ باید دائم بخواهند به نقاطی که دست نیافته‌اند، دست پیدا کنند. 25/8/85

دانشگاه‌ها را باید جدی گرفت؛ هم شما دانشجوها، هم اساتید. بدانید نقشه‌هایی وجود دارد برای این‌که دانشگاه‌های ما را از کار بیندازند. شما غصه می‌خورید که بودجهٔ مراکز تحقیق را دیر می‌دهند؛ خیلی خوب، این را می‌شود جبران کرد؛ می‌شود دنبال کرد. کسانی تلاش و توطئه می‌کنند تا اصلاً درِ کلاس‌های درس و کارگاه‌های تحقیق را ببندند و دانشجو را به علم و فراگیری بی‌رغبت کنند. با این توطئه باید مبارزه کرد. این مبارزه، هم به عهدهٔ دولت و مسئولان است، هم به عهدهٔ شما تشکل‌هاست، هم به عهدهٔ عناصر صاحب نفوذ و صاحب اقتدار است. 24/7/84

حالا اینجا یک نکتهٔ اساسی مطرح می‌شود که من همیشه در مواجههٔ با دانشجویان، روی آن تکیه می‌کنم؛ و آن، «پیدا کردن قدرت تحلیل مسائل و جریان‌های مهم کشور» است. سیاست در دانشگاه‌ها - که بنده همیشه روی آن تأکید کرده‌ام - به این معناست. ما دو کار سیاسی داریم: سیاست زدگی و سیاست‌بازی؛ این یک‌جور کار است. این را من به‌هیچ‌وجه تأیید نمی‌کنم؛ نه در دانشگاه و نه در بیرون دانشگاه؛ بخصوص در دانشگاه. یکی هم سیاستگری است؛ یعنی حقیقتاً فهم و قدرت تحلیل سیاسی پیدا کردن؛ که یکی از وظایف تشکل‌های دانشجویی این است. من تأکید می‌کنم، تشکل‌های دانشجویی - که عمده نمایندگان آن‌ها، در اینجا تشریف دارید - نوع برنامه‌ریزی و کار را به کیفیتی قرار دهید که دانشجو قدرت تحلیل سیاسی پیدا کند؛ هر حرفی را به‌آسانی نپذیرد و هر احتمالی را به‌آسانی در ذهن خودش راه ندهد یا رد نکند؛ این قدرتِ تحلیل سیاسی، خیلی مهم است. ما غالباً چوب این را خورده‌ایم؛ نه ما، بلکه ملت‌های دیگر هم براثر خطاها و خبط‌هایی در فهم سیاسی‌شان، گاهی مشکلات بزرگی را از سر گذرانده‌اند. این، یک مسئلهٔ مهم است. 25/8/85

آن چیزی است که مخاطبهٔ من با شما دانشگاهیان را در این مسئلهٔ خاص الزامی می‌کند که من در چند روز پیش هم که جوان‌های دانشجو اینجا بودند به آن‌ها گفتم که ما با جنگ نرم، با مبارزهٔ نرم از سوی دشمن مواجهیم که البته خود جوان‌ها هم همین را هی گفتند؛ مکرر قبل از اینکه بنده بگویم، آن‌ها هم هی گفتند و همه این را می‌دانستند. آنی که من اضافه کردم این بود که گفتم: در این جنگ نرم، شما جوان‌های دانشجو، افسران جوان این جبهه‌اید. نگفتیم سربازان، چون سرباز فقط منتظر است که به او بگویند پیش، برود جلو؛ عقب بیا، بیاید عقب؛ یعنی سرباز هیچ‌گونه از خودش تصمیم‌گیری و اراده ندارد و باید هر چه فرمانده می‌گوید، عمل کند. نگفتیم هم فرماندهانِ طراح قرارگاه‌ها و یگان‌های بزرگ، چون آن‌ها طراحی‌های کلان را می‌کنند. افسر جوان تو صحنه است؛ هم به دستور عمل می‌کند، هم صحنه را درست می‌بینید؛ با جسم خود و جان خود صحنه را می‌آزماید. لذا این‌ها افسران جوان‌اند؛ دانشجو نقشش این است. حقیقتاً افسران جوان، فکر هم دارند، عمل هم دارند، تو صحنه هم حضور دارند، اوضاع را هم می‌بینند، در چهارچوب هم کار می‌کنند. 8/6/88

یک نکتهٔ دیگر هم وجود دارد و آن «عمق بخشیدن به معرفت دینی» در بین دانشجویان است. بر روی این هم من اصرار دارم و بارها هم این گفته‌شده؛ منتها بدنهٔ دانشجویی، بدنهٔ متبدّلی است و به شما هم باید عرض بکنیم. کافی نیست که ما ازلحاظ عاطفی و احساسی، به دین و مظاهر دینی علاقه‌ای داشته باشیم یا علاقه‌ای نشان بدهیم. یک‌وقت هم که وقت استفادهٔ از تعلیم و معرفت دینی است، بمانیم و نتوانیم وظیفه‌مان را تشخیص بدهیم یا از آن ایمان، پشتوانه‌ای برای عمل پیدا کنیم؛ این کافی نیست. باید کار معرفتی عمیق انجام بگیرد. 25/8/85

اصل اینکه دانشجو حرفش را روشن و صریح و آشکار بزند و دچار سیاسی‌کاری نشود، چیز مطلوبی است. بدترین اشکال و اشکال وارد بر محیط دانشجوئی این است که دانشجو دچار محافظه‌کاری شود و حرفش را باملاحظهٔ موقع و مصلحت خیالی بیان کند؛ نه دانشجو باید حرفش را صریح بزند. البته در کنار این صراحتِ در بیان، صداقت در نیت هم باید وجود داشته باشد و در کنار او، سرعت در پذیرش خطا؛ اگر ثابت شد که خطاست. فرق شمای جوان و دانشجو و صادق و پاکیزه‌دل، با یک آدم سیاسی‌کار باید در همین باشد؛ حرفتان را صریح بزنید؛ آنچه را که می‌زنید، از دل بزنید؛ و اگر چنانچه معلوم شد که اشتباه است، سریع پس بگیرید؛ راحت. این، به نظر من یکی از بهترین شاخصه‌های دانشجوئی است. 7/7/87

یک نکته‌ای که به نظر من مهم است، این است که در داخل دانشگاه به مسئلهٔ فرهنگ خیلی باید پرداخت؛ خیلی بایستی به مسئلهٔ فرهنگ در داخل محیط دانشگاه اهمیت داد. البته رسالت اصلی دانشگاه علم است - در این شکی نیست - منتها همین نگاهی که عرض کردیم، از اول باید در دانشجو به وجود بیاید؛ و این کاری است ممکن. 13/11 88

یک سؤال اینجا مطرح می‌شود که برای رسیدن به این هدف والا و بسیار برجسته و بزرگ، وظیفه فقط متوجه دانشجویان است؟ آن‌هم دانشجویانی که برای خودشان رسالتی قائل‌اند که شما اسمش را می‌گذارید جنبش دانشجوئی؛ یعنی دانشجوی متحرک، دانشجوی فعال؛ دانشجوئی که از نیروی فکر و توان جسمی و روحی خودش می‌خواهد برای پیشرفت استفاده کند؛ آیا فقط این‌ها مخاطب‌اند؟ بلاشک نه. سنگین‌ترین مسئولیت بر عهدهٔ مسئولان و انواع نخبگان جامعه است؛ نخبگان علمی و نخبگان فکری و نخبگان سیاسی، لیکن جریان دانشجوئی فعال هم مسئولیت سنگینی دارد. یکی از مسئولیت‌های جریان دانشجوئی، تلاش برای فهمیدن است؛ یعنی تفکر. 7/7/87

هر کس در کشور ما نسبت به جامعهٔ جوانِ دانشجو حساسیت همراه با احساس تکلیف نداشته باشد، بدون شک دچار غفلت است. همه باید امروز قدر نسل جوان را - بخصوص جوانی که در راه کسب علم و معرفت قدم برمی‌دارد - بدانند؛ نسبت به سرنوشت او دارای حساسیت باشند و در برابر این سرنوشت مهم و تعیین‌کننده، خودشان را مسئول بدانند. همهٔ مسئولان کشور باید این احساس را داشته باشند. 17/9/79

من می‌خواهم محیط دانشگاه و جوان دانشجوی خودمان را توجّه بدهم که مواظب تئوری‌های وارداتی غربی که هیچ هدفی جز حفظ آن روابط تحکم‌آمیز غرب با کشورهایی از قبیل کشور ما را ندارد، باشند. البته تحت نام‌های مختلف، بسیار حرف‌ها زده می‌شود؛ اما هدف یک‌چیز بیشتر نیست. این انقلاب و این نظام و این حرکت عظیم مردمی آمده و این سلطه و اتوریته تحکم‌آمیز غربی را در این کشور شکسته است. 9/12/79

به نظرم می‌رسد یکی از کارهای لازم، تشکیل جلسات فکری وسیعی است که مجموعهٔ دانشجوئی، همراه با مجموعهٔ حوزوی، با برنامه‌ریزی خوب، می‌تواند به وجود بیاورد تا بنشینند دربارهٔ مسائل گوناگون فکر کنند. گسترش فکر و پراکندن فکرِ درست و صحیح می‌تواند همان ثمراتی را ببخشد که ما در زمینه‌های مسائل علم و فناوری و پیشرفت علوم از دانشجو توقع داریم؛ یعنی شکوفایی، آوردن حرف نو به میدان اندیشه، با یک حرکت صحیح و جهت‌گیری درست. یکی از کارها این است. 7/7/87

یکی از دوستان اشاره کردند که بین دانشجویان به خاطر اختلاف در تحلیل دربارهٔ مسائل گوناگون، کدورت‌هایی وجود دارد. من جداً می‌خواهم این را خواهش کنم که همه کوشش کنند که اختلاف‌نظر در تحلیل، در برداشت، در تلقی از واقعیت‌ها، به کدورت نینجامد، به دعوا نینجامد... خوشبختانه امروز جامعهٔ دانشجوئی کشور - به‌طور اغلبی می‌خواهیم عرض کنیم - با مبانی مشترکی دارند حرکت می‌کنند؛ اگرچه سلایق مختلف سیاسی هم دارند. بنده هم اعتقادم همین است که با سلایق گوناگون، بحث باید کرد، گفتگو باید کرد ... منتها دشمنی و دعوا و اختلاف و کدورت و این چیزها، نه؛ حتی‌المقدور سعی کنید این را از محیط دانشجوئی دور کنید. 6/5/92

اتحادتان را حفظ کنید، اتحاد! در مقیاس ملت ایران هم حفظ اتحاد یک وسیلهٔ اصلی است؛ در مقیاس قشر دانشجو هم در سراسر کشور همین است؛ در مقیاس دانشجویان در یک شهر یا در یک استان هم همین است. نگذارید اختلاف‌سلیقه‌ها شما را در مقابل هم سینه‌به‌سینه قرار بدهد. یک‌وقتی بعضی‌ها منافعشان ایجاب می‌کرد که دانشگاه‌ها را عرصهٔ بازی‌های سیاسی و درگیری‌ها و دست‌به‌گریبان شدن‌های سیاسی قرار بدهند؛ امروز الحمدللَّه این معانی کمتر است. نگذارید تشکل‌های دانشجوئی و اجزای نهضت دانشجوئی به دشمنان تبدیل شوند. رقیب خوب است؛ رقیب، رقابت مثبت. 14/2/87

من معتقدم که دانشگاه پایگاه اصلی انقلاب بوده و بازهم خواهد بود. نسل جوان دانشجو اجازه نخواهد داد که دانشگاه خانه امن دشمنان این ملت و فریب‌خوردگان بیگانه شود. یک روز محاسبات غلطی کردند، از دست خود دانشجویان تودهنی خوردند. امروز هم مثل‌اینکه باز عدّه‌ای دوباره می‌خواهند همان محاسبات غلط را بکنند؛ ولی مطمئن باشند که از دست خود دانشجویان بازهم تودهنی خواهند خورد. 9/12/79

یکی از دوستان از من می‌پرسند که توصیهٔ شما به دانشجویانی که از مهر آینده وارد محیط دانشگاه خواهند شد، چیست؟ توصیهٔ من به آن دانشجویان هم مثل توصیهٔ به همهٔ دانشجویان است؛ من همهٔ دانشجویان را به «دانشجوئی» به معنای واقعی کلمه - یعنی دنبال علم رفتن - و به فعالیت‌های متناسب با دانشجوئی دعوت می‌کنم؛ چه فعالیت‌های اجتماعی، چه فعالیت‌های سیاسی. 6/5/92

امروز دانشگاه، بیش از همیشه به بسیج دانشجویی و بسیج دانشجویان در صراط مستقیمِ انقلاب نیازمند است و تشکل بسیج دانشجویی، بیش از همیشه به خودسازی و هوشمندی و پایداری. 14/7/77

به نظر من فعال دانشجوئی آرمان‌خواه که واقعیت‌ها را هم می‌شناسد، هرگز نباید در هیچ شرایطی احساس انفعال و بن‌بست کند؛ یعنی نباید از آرمان‌خواهی دست برداشت؛ نه در هنگام پیروزی‌های شیرین، نه در هنگام هزیمت‌های تلخ... توقع من از عزیزان دانشجو این است که همواره دنبال آرمان‌ها باشند؛ چه در آن مواردی که حادثه‌ای که پیش می‌آید، طبق دلخواه شما است، چه در آنجائی که حادثه‌ای که پیش می‌آید، طبق دلخواه شما نیست؛ آرمان‌گرائی را با نگاه به واقعیت‌ها از دست ندهید و دنبال کنید. 6/5/92

این‌جانب نسبت به محیط دانشگاه و حرکت دانشجویی خوش‌بینم؛ برخلاف اظهارات بعضی از دانشجویان که فاقد این خوش‌بینی هستند. این خوش‌بینی ناشی از خوش‌خیالی نیست؛ بالاخره ما عمرمان را با همین کارها گذرانده‌ایم. در این سنین و با وضعیت بنده، خوش‌خیالی خیلی محتمل نیست. بنده اطلاعات مبسوطی را هم - چه علمی، چه فرهنگی و چه اخلاقی و معنوی - از وضع دانشگاه‌ها دریافت می‌کنم که برآیند همه این اطلاعات، همینی است که گفتم: خوش‌بینم. 7/9/81

یک توصیهٔ من به دانشجوهای عزیز این است که با اساتید ارزشی و مکتبی ارتباطاتتان را مستحکم کنید. امروز خوشبختانه در محیط  دانشگاه، استادان ارزشی و مکتبی کم نیستند؛ ارتباطات را با این‌ها افزایش دهید؛ با مراجع فکری - چه فکر دینی، چه فکر سیاسی که مورد اعتماد و اطمینان و سالم باشند - ارتباطات را افزایش دهید. مطالعات فکری را هم - همچنان که من همیشه به دانشجویان عزیز سفارش کردم و می‌کنم - تقویت کنید. 6/5/92

محیط دانشجویی این است؛ محیط صفا، محیط صداقت، محیط صمیمیت، محیط پاسخگویی به احساسات درست. لذاست که تقوا و پرهیزگاری هم حقیقتاً برای مجموعهٔ جوان - که شما باشید - کاملاً میسّر است. 17/9/79

انتظار این‌جانب از فرزندان دانشجویم آن است که هوشیارانه حوادث سیاسی جهان و کشور را زیر نظر داشته باشند. دشمن را در هر جا و با هر چهره‌ای بشناسند و هدف‌ها و روش‌های خصمانه را با تیزبینی تشخیص دهند. در هیچ شرایطی اجازهٔ اخلال در روند علم و دین را در دانشگاه به کسی ندهند و محیط مصفّا و پرنشاط دانشجوئی را برای پیشرفت سریع علمی همراه با تعهّد و تدیّن و تلاش انقلابی حفظ کنند. 6/7/78

انتهای پیام/پ