به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، کیهان در ستون ویژه های خود نوشت: داریوش سجادی در وبلاگ خود نوشت: باور به اینکه تحریم ناشی از تقصیر دولت سابق بود اگر به انگیزه عوامفریبی نباشد قطعا ناشی از خودفریبی است. آنها که معتقد بودند تحریمها ناشی از مواضع تند احمدینژاد است، به این باور بودند که ادبیات فاخر و دیپلماسی لبخند و بلند کردن تابلوی «من آمدهام که ناز بنیاد کنم!» نافی تحریمهاست!
باوری که اینک ایشان را موظف کرده تا پاسخگوی این پرسش باشند؛ چرا در دور جدید مذاکرات علیرغم سیاست تعاملی و اتخاذ گویش ادیبالممالکی تحریمها کماکان و محکم پابرجاست!؟ باورمندان به رویکرد «لبخند درمانی» در دیپلماسی خارجی ایران، غافلانه یا عامدانه بیالتفات به این واقعیت ماندهاند که مشکل آمریکا و تالیتلو آن برای ایران قبل از گویش متخذه دولتمردان ایرانی، گفتمان ساختارشکنانه ایران انقلابی در سامعه و سامانه و سیطره و ساختار غرب بنیاد و جهانشمولی است که تمامیت آن سیطره طی 3 دهه گذشته توسط این گفتمان نوظهور به چالش کشیده شده.
سجادی میافزاید: تحریمهای اقتصادی ایران، میوه منحوس «شجره فتنه» در زمین حاصلخیز شهر آشوبی 88 بود. فرآیندی که پاسی طلایی برای کوبیدن آبشار تخریبگرانه آمریکا در زمین منافع ملی ایران را فراهم کرد.
,
,
,
انتهای پیام/ف
]
ارسال دیدگاه