بزرگترین زیستگاه طبیعی ایران چشم انتظار حل یک بحران چند ساله/ دیپلماسی محیط زیست؛ راه حل دولت برای مهار ریشه‌ای ریزگردها

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از"راه آرمان" با هر وزش باد ملایم سرفه‌ها و نفس تنگی‌های پیاپی دامن جازموریانی ها را می‌گیرد و هیاهوی زندگی در این منطقه، زیر خروارها خاک و شن و ماسه گم می شود.

به‌گفته کارشناسان احداث سد در بالادست هلیل رود و عدم دریافت حقابه تالاب بین المللی جازموریان موجب شده است کوره خشکسالی در جازموریان داغ‌تر شود و در این میان مردم، فعالان و کارشناسان محیط زیست در تریبون‌های مختلف انگشت اتهام خود را به سمت حقابه این تالاب ها اشاره کنند.


خشکسالی در دل بزرگترین زیستگاه طبیعی ایران طوفان به پا کرد

محمد رضا سابقی یکی از فعالان محیط زیست و ساکن حاشیه تالاب جازموریان در گفتگو با خبرنگار ما بیان کرد: مردم جازموریان هر روزه خاک تنفس می کنند و اکثرا آنها دچار بیماریهای تنفسی شده اند.


وی ادامه داد: مردم جازموریان اغلب از طریق کشاورزی و دامپروری ارتزاق می کنند حال با عدم رها سازی حقابه و خشکیدن تالاب که روزی بزرگترین زیستگاه طبیعی و تامین کننده گوشت و پرورش دهنده ی دام های سبک و سنگین کشور بود، رو به رو شده ایم.


این فعال محیط زیست اظهار کرد: به علت مجاورت با استان سیستان و بلوچستان و وجود طوفانهای ویران کننده ی ۱۲۰ روزه سیستان فکری برای ساکنان جنوبشرق کشور نشود این مناطق خالی از سکنه خواهد شد.


در سالهای متمادی با هر وزش باد،جازموریان و هامون از کوره در می روند و گرد و غباری پیوسته از دل غمناکشان برمی خیزد. 


هامون، همان تالابی است که شهره خاص و عام بود و در روزگاران گذشته، سومین دریاچه بزرگ ایران بعد از خزر و ارومیه به شمار می رفت. حالا دیگر شکوهی ندارد و همچنان در «جنوب شرقی ایران و شمال سیستان و بلوچستان چشم به راه حقابه ای است که دیگران دریغ اش می کنند. 


 کارشناسان محیط زیست سیستان و بلوچستان می گویند شریان اصلی حیات هامون، رودخانه هیرمند است و افغانستان با احداث سد کمال‌خان و عدم رهاسازی حقابه رودخانه هیرمند موجب شده است کوره خشکسالی در هامون داغ‌تر شود و در این میان مردم زابل زادگاه بادهای ۱۲۰ روزه سیستان و بلوچستان بیشتر از همه مناطق در تنگنا باشند.

امام جمعه زابل به‌نمایندگی از مردم منطقه مکرراً در تریبون‌های مختلف خواستار تشکیل ستاد بحران برای جبران خسارت خشکسالی است.


دیپلماسی محیط زیست، راه حل دولت برای مهار ریشه ای ریزگردهاست

پنجم خردادماه سال جاری بود که حسین امیرعبداللهیان وزیر امور خارجه کشورمان پس از دستور و تاکید رییس جمهور برای رفع مشکل ریشه ای گردوغبار و آلایندگی هوا با همکاری وزارت امور خارجه و دیگر دستگاه‌های ذیربط، از طریق رایزنی با کشورهای همسایه، با ارسال نامه ای به وزرای خارجه کشورهای دارای منشاء ریزگرد یا مبتلا به بحران زیست محیطی حاصل از انتشار گسترده گردوغبار در منطقه ضمن درخواست همکاری‌های فنی دوجانبه برای مهار ریزگردها، خواستار انعقاد یک کنوانسیون منطقه‌ای با مشارکت سازمان ملل متحد و سازمان های تخصصی آن به خصوص برنامه محیط زیست ملل متحد و سازمان بهداشت جهانی شد.

وزیر امورخارجه کشورمان در بخشی از نامه خود آورده است که پدیده زیست محیطی ریزگردها مرز نمی‌شناسد و به سلامت همه مردم منطقه مرتبط است لذا ضرورت دارد که همه دولت های منطقه فارغ از مسائل سیاسی در مقابله با بحران گردوغبار به صورت جدی و موثر مشارکت کنند و ذیل این کنوانسیون یک صندوق ایجاد شود که کمک های بین المللی و منطقه ای به آن واریز شده و هر چه سریعتر از محل این صندوق مبارزه با پدیده ریزگردها و بیابان زایی هماهنگ تر و سریعتر انجام شود.

حال دولت سیزدهم روز بیست ویکم تیرماه در راستای سیاست های ابلاغی رهبر معظم انقلاب و ادامه تلاش‌های دیپلماتیک برای مدیریت منطقه‌ای پدیده گرد و غبار نشست وزرای محیط زیست را با حضور مقامات بلند پایه کشوری، وزرای محیط زیست کشورهای منطقه، نمایندگان سازمان‌های بین المللی مرتبط و اعضای ستاد ملی سیاست گذاری و هماهنگی مدیریت پدیده گرد و غبار در تهران برگزار کرد.


 سخنگوی سازمان حفاظت محیط زیست کشور اهداف این نشست را تقویت همکاری‌های منطقه‌ای در راستای بهبود شرایط زیست محیطی، رفع مشکلات و چالش‌های فرامرزی و توجه سیاستمداران و تصمیم سازان به موضوعات محیط زیست در برنامه‌ریزی‌های کشوری و تعامل با سایر کشورها دانست.


علی‌رغم اینکه دولت گذشته راه حل کنترل ریزگردها را در برجام می‌دید و همه چیز را محدود با به دست‌یابی به توافق بین‌المللی کرده بود، این دولت دیپلماسی محیط زیست را به عنوان راه حل مهار ریشه‌ای ریزگردها انتخاب کرده است.


شایان ذکر است، در دیپلماسی محیط زیست، که یکی از آنها آب است و بسیار اهمیت دارد، یعنی هیچ بالادستی به پایین دست آب نمی دهد مگر اینکه به آن وابسته باشد و ایران از طریق مرزهای زمینی که دارد  می‌تواند این وابستگی را در کشورهای همجوار ایجاد کند.

انتهای پیام/