اشتباهات استقلال، زیرکی پرسپولیس/ عیسی، مسیح سرخ

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ دربی 100 با فراز و نشیب های فراوان به پایان رسید و در نهایت پرسپولیس برنده شد تا در کورس قهرمانی حالا دست بالا داشته باشد. با برد سرخ ها حالا جنگ قهرمانی میان پرسپولیس و سپاهان در فاصله 3 هفته مانده به پایان رقابتها به اوج رسید و استقلال پشت سر این دو چشم انتظار لغزش دو حریف است. آنچه با توجه به شرایط موجود و فاصله کمی که تا پایان لیگ مانده احتمال آن اندک به نظر می رسد. نتیجه ای که در دربی ثبت شد، ماحصل اتفاقات بسیاری بود که در جریان بازی رخ داد. اتفاقاتی که سبب شد تا پرسپولیس تیم برنده باشد و استقلال با تمام آرزوها و امیدهایش با سری افکنده و بازنده زمین را ترک کند. سه برش از این بازی می تواند تصویر بهتری از این اتفاقات را پیش روی ما قرار دهد.

1- دربی همیشه قواعد خاص خود را دارد. یک بازی عجیب که هیچگاه از قواعد روتین پیروی نمی کند و تمامی قوانین و قاعده های مرسوم فوتبال را در هم می شکند. شاید کلیشه ای ترین تعریف از شرایط ویژه همان جمله ای باشد که سالهاست لقلقه زبان همه شده: «این بازی ربطی به جدول ندارد» این شاید دم دستی ترین تعریف از دربی است. بازی بزرگی که هیچ دکترین و استراتژی خاص و واحدی ندارد. مبارزه ای تمام عیار که حساسیت حرف اول آن است. شاید از همین رو باشد که تیم ضعیف تر در این بازی همیشه دست بالا را دارد. چه آنکه با آرامش بیشتر و بدون استرس کمتر بازی می کند و همین سبب می شود که بتواند نمایش بهتر و برنامه ریزی کاملتری داشته باشد. این قانون نانوشته دربی است؛ اتفاقی که در دربی شماره 100 هم یک بار دیگر تکرار شد و تیمی که دست پایین تر را داشت، برنده شد. بدیهی است که پیش از دربی استقلال شرایط فوق العاده ای داشت؛ تیمی که 9 هفته پیاپی روی خط برد حرکت می کرد و تمامی حریفان ریز و درشت را تار و مار کرده بود. تیمی که با برد خردکننده 6 گله هفته گذشته برابر هوادار چغر و بدبدن روی ابرها سیر می کرد و با خط حمله ویرانگرش صاحب بهترین خط حمله لیگ بود. آبی ها به اندازه ای در نیم فصل دوم فوق العاده کار کرده اند که بی تردید بهترین تیم لیگ بوده اند و به عنوان مدعی اصلی و شماره یک قهرمانی خود را جا زده اند. در مقابل پرسپولیس اگرچه در این هفته ها به یک ثبات نسبی رسیده اما هنوز جای زخم شکست های تلخ برابر هوادار و باخت 6 امتیازی در تهران برابر سپاهان در تن آنها هویداست. تیمی که یک نیم فصل یکه و تنها در صدر نشسته بود اما ناگهان سکته کرد و سینه خیز در لیگ جلو آمد تا صدر را به رقیب زرد واگذار کند. تیمی که بعد از رفتن لوکادیا و با وجود یک خرید گرانقیمت دیگر و داشتن 4 مهاجم تخصصی دیگر هنوز تیغ برنده ای در خط حمله ندارد و با هر معیاری در فصل جاری نسبت به رقیب شرایط پایین تری داشت.

2- «فوتبال بازی اشتباهات است و تا تیمی اشتباهی نکند، گلی به ثمر نمی رسد.» این دکترین قدیمی و قانون اصلی فوتبال است. قانونی که جز لاینفک فوتبال بوده، هست و خواهد بود. فرقی نمی کند بازی کجا باشد؛ لیگ برتر جزیره یا لالیگا، فینال لیگ قهرمانان یا فینال جام جهانی و یا حتی دربی. در فوتبال اشتباه یک گزاره اصلی است و در یک کار تیمی المان اصلی محسوب می شود. درست مثل یک کارخانه یا یک ربات که اگر همه اجزای آن درست و دقیق کار کنند اما یک عنصر کار نکند یا ارور دهد، آن مجموعه خروجی نخواهد داشت. در فوتبال هم همین قانون مو به مو اجرا شد و تیمی که اشتباه کرد، در نهایت بازنده شد. در حقیقت گل پرسپولیس محصول زنجیره اشتباهات تیم استقلال بود که نقطه اوج و عطف آن را عارف غلامی انجام داد. ابتدا هافبک های استقلال و به طور مشخص هافبکهای دفاعی این تیم نظیر مهری و چشمی با آسان گیری و دادن فضا به ترابی اجازه دادند تا فارغ البال در میانه میدان جولان دهد و از در باز بین مدافعان استقلال توپ را به عیسی آل کثیر برساند. در ادامه اشتباه اصلی و نابخشودنی را عارف غلامی مرتکب شد که به شکل مضحک و بدوی برابر آل کثیر سر توپ خورد؛ آنچه از یک دفاع استقلال که داعیه ملی پوش بودن دارد عجیب بود. در ادامه نیز عادل حردانی نیز به جای بلاک کردن غلامی تکل بیجا زد تا اشتباه غلامی را کامل کند و توپ با برخورد به او کمانه کرده و به درون دروازه بغلتد. این مهمترین و بزرگترین اشتباه بازی بود که سرنوشت بازی را رقم زد. در این میان از تیزهوشی و خلاقیت آل کثیر نیز نباید به سادگی عبور کرد. مهاجمی که قریب یک یک فصل تمام را به دلیل پارگی رباط صلیبی از دست داده و از نیم فصل دوم به ترکیب پرسپولیس اضافه شد و حضور جسته و گریخته ای در ترکیب تیم داشت و در بازی بزرگ نیز در ابتدا روی نیمکت نشست تا مهدی عبدی بازی کند اما نخستین تعویض یحیی گل محمدی بود و با شاهکار خود بدل به ژوکر و تعویض طلایی یحیی شد.

3- استقلال صاحب بهترین خط حمله لیگ است و ویرانگرترین زوج خط حمله لیگ را در اختیار دارد. آنها 10 هفته متوالیست که به هیچ تیمی رحم نکرده اند و دروازه ها را به آتش کشیده اند اما این خط حمله آتش پاره برابر پرسپولیس خاموش شد. اتفاقی که پیش از بازی بعید و حتی غیرممکن به نظر می رسید. عمده برنامه آبی ها برای رسیدن به دروازه پرسپولیس استفاده از سرعت و تکنیک قایدی بود و او بارها و بارها از سمت چپ و از فضای پشت سر دانیال اسماعیلی فر استفاده کرد و وارد محوطه جریمه سرخ ها شد اما هیچوقت نتیجه نگرفت. ساپینتو با توجه کیفیت پرسپولیس در کانال چپ با حضور امیری و شیفت شدن ترابی، به محبی در سمت راست اجازه نفوذ نداده بود و تاکید کرده بود که فقط به یامگا کمک کند تا از این جناح ضربه نخورد. آنچه سبب شد تا هواپیمای بمب افکن آبی ها عملا یک موتوره شود و این یک موتور یعنی قایدی برای باز کردن دروازه پرسپولیس کافی نبود. از طرفی ساپینتو در این بازی با یک تصمیم عجیب دربی بازترین بازیکن خود یعنی ارسلان مطهری که سابقه فوق العاده ای در برابر سرخ ها دارد و تا به امروز 4 بار دروازه رقیب را گشوده، روی نیمکت نشاند تا بابایی که دو هفته اخیر فوق العاده بوده بازی کند؛ غافل از اینکه دربی بازیکن دربی باز می خواهد و بابایی با وجود همه درخشش های اخیر دربی باز نیست. این تصمیم عملا استقلال را خلع سلاح کرد تا آنها از حملات خود نتیجه ای نگیرند.