به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح الوند، مریم مقدم در گزارشی آورده است: وقتی روبهرویم مینشیند و شروع به سخن گفتن میکند، حرفهایش بوی ناب هنر، عِرق و عشق به سرزمین آبا و اجدادیش میدهد. تنها وارث پیشه پدر است، حالا دیگر رد پای گذر ایام بر محاسن و صورتش آنقدر هویداست که هرچه بر زبان میآورد ریشه در سالیان سال پیش دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح الوند,میگوید: امروز با دستان خود آهن سفید را میکاود که شاید به قطعهای از هنر گذشتگان دست یابد. ابزار کار را با دست صیقل میدهم تا روزی زینتی ماندگار از نیاکانم برای موزههای شهر باشم.
,جنس حرفهایش خاص است، اصلاً رنگ مادی ندارد، به هیچ عنوان حرفهایش ختم به درآمدزایی و کسب درآمد از هنر نمیشود. همین بیشتر مرا مشتاق میکند تا به حرفهایش گوش دهم.
,حجم سنگین دغدغهاش حفظ میراث معنوی هگمتانه است. میگوید 140 سال پیش نورعلی ضرابیان یکی از ضرابان سکه دوره ناصرالدینشاه، هنر حلبیسازی را به عنوان سوغات از کشور روسیه به همدان آورد و این هنر سالیان متمادی دست به دست در میان فرزندان خانواده چرخید تا به حاج محمدباقر ضرابیان، یکی از نوادگان این طایفه رسید.
,همان کسی که امروز تنها میراثدار هنر خانواده است. محمدباقر ضرابیان سال 1313 در همدان به دنیا آمده است و تا سال 1332 مشغول با پیشه پدر بود و حلبیسازی حرفه اصلی خود و خانوادهاش بود.
,در آن سالها این هنرمند پیشکسوت امروز عازم نظام وظیفه میشود و سال 1334 که از سربازی بازمیگردد پدر خود را از دست میدهد؛ اما حجم این فقدان به قدری برای پسر سنگین بود که او نیز عطای حرفه پدرش را به لقایش میبخشد و راهی بازار کار دیگری میشود تا جای خالی پدر، او را آزار ندهد. وقتی از آن زمان 58 سال میگذرد، تنها وارث هنر خانواده ضرابیان تصمیم میگیرد با توسل به اراده و همت خود برای احیای این هنر آبا و اجدادی اقدام کند.
,زمانی او دست به کار میشود که بهگونهای باید ادعا کرد حلبیسازی و ظروف حلبی جایی در زندگی روزمره ما ایرانیها نداشت. اما محمدباقر ضرابیان اینبار با دیده احیا کردن هنر پدر دست به ساخت انواع تزئینات و وسایل زندگی مردم همدان در یک قرن اخیر میزند. این هنرمند چیرهدست، هنر حلبیسازی را با ساخت مصنوعات فلزی از مرحوم پدر خود نورعلی ضرابیان، کسی که قبل از روی آوردن به این حرفه به ضرب سکه در دوره ناصرالدینشاه مشغول بوده، آموخته است.
,پدربزرگ محمدباقر ضرابیان در آن زمان پس از آنکه ضرب سکه دیگر انجام نشد، به روسیه سفر میکند و ساخت سماور و قلیان از پوکههای گلوله توپ را در آنجا فرا میگیرد؛ و پس از آن حلبیسازی با تولید انواع وسایل حلبی در همدان رونق میگیرد و راسته بازار حلبیسازی به یکی از راستهبازارهای معروف شهر تبدیل میشود.
,اما پس از چند دهه، با ورود مواد دیگری همچون پلاستیک و ساخته شدن ظروفی از این جنس حلبیسازی هم رو به افول گذاشت و دیگر از ظروف کاربردی حلبی در آشپزخانه خبری نبود و جای ساخت این ظروف با حلبی را کانالهای کولر و دودکش گرفت.
,به هر ترتیب از سال 1390 که این هنرمند اقدام به احیای هنر حلبیسازی کرده تا به امروز 110 قطعه از مصنوعات حلبی ساخته شده است که در میان آنها، انواع فانوس، ناودان، گهواره، اسپنددان، کبابپز، سماور، قلیان و آبپاش دیده میشود.
,محمد باقر ضرابیان این وسایل ساخته شده را در کنار نمایی از آرامگاه بوعلیسینای همدان با حلبی به اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اهدا کرده است تا شاید در آیندهای نهچندان دور، این مجموعه با ارزش در موزهای برای معرفی و زنده ماندن هنر حلبیسازی جا خوش کند. این هنرمند چند ماهی است با حمایت معاونت صنایع دستی استان اقدام به آموزش دورههای حلبیسازی به نسل جوان کرده است.
,باشد که در سایه حمایت متولیان امور و همت والای این هنرمند، پیشه و کسبوکار قدیمیها که امروز میراث معنوی ما محسوب میشود تا همیشه زنده باشد.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه