تدبیر‌هایی که گره‌ای از مشکلات مردم باز نکرد/کفه سنگین ترازوی وعده‌های عمل نشده دولت

به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ضرب الامثل است که "فیلی را آوردند بر سرچشمه ای که آب خورد. خود را در آب می دید و می‌رمید. او می پنداشت که از دیگری می رمد. نمی دانست که از خود می رمد..."

حکایت دولت یازدهم نیز بی شباهت به این ضرب الامثل نیست. تقریباً از ماههای نخست آغاز به کار دولت یازدهم موج تخریب، اتهام زنی به اشخاص و نهادهای انقلابی توسط دولتمردان و به خصوص شخص رئیس جمهور آغاز شده است. جالب است که روزنامه های همسو با دولت نیز منتظر دریافت این کلیدواژه‌ها هستند تا کار نکرده دولت را به فرجام رسانند.

از ابتدا اگر بررسی اجمالی داشته باشیم ملاحظه می‌شود که شاید نتوان سخنرانی‌ای از رئیس جمهور محترم را مرور کرد که در آن تخریب و منزوی کردن گروهی بیان نشده باشد. روزی تخریب منتقدین به توافق ژنو در دستور کار مستقیم دولتمردان قرار می‌گیرد و با الفاظ و برچسب‌های گوناگون همچون "بی سواد" و "تازه به دوران رسیده"  در صدد به سکوت رساندن و منزوی کردن آنها می‌شوند و روزی هم تخریب رسانه ملی به این جهت که چرا اقدامات انجام نشده دولت را انجام شده نشان نمی‌دهد، مورد حمله قرار می گیرد و دائم بر کوس اینکه صداو سیما با دولت همراه نیست و توانایی به نمایش گذاردن اقدامات دولت را ندارد، می کویند در حالی که رسانه ملی با آماری که ارائه داده است بالاترین زمان آنتن را در اختیار مسئولان دولتی قرار داده تا به تبیین و دفاع از برنامه‌های خود بپردازند، حال که دولت نتوانسته تبیینی داشته باشد ساز مظلومیت سر داده است!! از سویی نیز تخریب نهادهای انقلابی همچون سپاه در دستور کار همیشگی دولت قرار گرفته است. اتهامات گوناگون و بی اساس و زیر سوال بردن عملکرد نهادی که شفافیت عملکردش اظهر من الشمس است و خدمات ارزنده‌ای که امروز از این نهاد انقلابی به کشور روا شده است را چه کسی می تواند انکار کند جزء دولت آن هم با تصورات واهی؟!!

آنچه که هویداست، تجسم یک توحش در دولت است که دولتمردان را به تخریب محیط خود وادار ساخته است. توحشی که از درون دولت ناشی است. وعده های بسیار و عملکردهای ضعیف همه آن چیزی است که دولت را از خود ترسانده است.

در ابتدا که با قوت تمام از رابطه با کدخدای جهان برای اصلاح امور اقتصادی صحبت به میان بود و آن را وعده مسلمی برای کشور از سوی دولت خطاب کردند و ماحصلی نداشت جزء فضاحت و جریح شدن عده ای که تا آن روز در لاک دفاعی خود فرو رفته بودند و امروز جانانه ایستاده اند تا امتیازات بزرگتری را از دولت خوشبین یازدهم به دست آورند. هر چند زبان منتقدان را بستند تا صدای کسی در نیاید ولی اقدامات اخیر کدخدایان با تشدید تحریم های اشخاص و شرکت ها، همه تلاش دولت را بی جهت جلوه داد.

وعده های اقتصادی دولت به مردم از قیبل توزیع چندمرحله سبد کالا تا آخر سال 93 نیز نمونه بارزی است که توانایی دولت را زیر سوال برده و ملت چه در خفا و چه آشکارا همه از عملکرد سوء دولت سخن می‌گویند.

آمارهای غلط از تورم و وعده های صرفاً زبانی دولت و از سویی تخریب و متهم کردن دیگران، تناقض عجیبی را در جامعه حادث ساخته و چنین وانمود می شود که واقعاً دولتمردان با پایه ای ضعیف در حال دولتگردانی می باشند و این تهی بودن دستان و افکار دولت با پوششی از فرافکنی ها از دیدگان عوام محفوظ مانده است. حال آنکه قصه پر غصه ضعف بنیادین و عدم جرات پذیری دولتمردان، واقعیتی است که اقدام و عمل را کنار نهاده و صرفاً با مشاورتهای مشاوران محترم رئیس جمهور، تخریب و توهین و تهمت جایگزین آن شده تا با رویه قدیم "نمی زارن" و "نگذاشتن" توجیه وعده های به ثمر نرسیده باشد.

دولت همچون فیل آن ضرب المثل، از دیدن توانایی خود می‌ترسد و چنان وانمود می‌کند که این توحش به خاطر عملکرد دیگران است که پای دولت را بسته نگه داشته و نمی گذارد پیشرفتی حاصل آید در صورتی‌که دولت اگر توانا بود و واقعیت را درک می‌کرد و همه انتظارات خود را بر رسیدن به تواقع جامع و حصول دستاوردی از آن نمی گذاشت امروز این ترس حاصل نمی شد.

انتهای پیام/