به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛نخستین تمرین تیم ملی والیبال ایران با حضور اصحاب رسانه از ساعت ۱۷ تا ۱۹:۳۰ دقیقه امروز (چهارشنبه ۳۱ اردیبهشت) در سالن فدراسیون برگزار شد.
روبرتو پیاتزا سرمربی تیم ملی والیبال ایران در حاشیه این تمرین در گفتوگو با خبرنگاران در مورد شرایط تیم پیش از اعزام به لیگ ملتها، بیان کرد: از حضور شما در اینجا ممنون هستم. میدانم که بیشتر از یک هفته اینجا نیستم. زمان کم یا زیاد مهم نیست. مهمترین چیز این است که بازیکنان چگونه بدون حضور من کار کردند. توتولو که شناخت کافی از تیم دارد. خوش شانسم که با او میتوانم کارهای عجیب و خاصی انجام دهم. بازیکنان هم مهم هستند.
روبرتو پیاتزا در پاسخ به این سئوال که برنامه شما برای محمد موسوی و میلاد عبادیپور چیست، بیان کرد: کمی متفاوت است، حتی برای عبادی پور. اولین میلاد بود و بعد موسوی. همان روز به آنها توضیح دادم که بعد از المپیک خیلی از تیمها بازیکنانشان را تغییر میدهند. میتوانیم بقیه تیمها مثل آمریکا، لهستان و آلمان را نگاه کنید. متوجه میشوید که آنها خیلی بازیکنانشان را تغییر میدهند، فقط ایتالیا تغییر نداد چون ۳ سال پیش عوض کرد.
سرمربی تیم ملی والیبال ایران گفت: بازیکنانی که الان با من هستند را میخواهم، باید تجربه خوبی در تابستان نشان بدهند. همیشه در تیم ملی برای فصلهای بعدی باز است. باید بازیکنان جدید را حتماً تا المپیک لس آنجلس چک کنم. اگر این امکان را برای چک کردن بازیکنان از دست بدهم، همه چیز را میبازم.
پیاتزا در مورد نداشتن یک سرویس زن در تیم ملی و اینکه چقدر با حضورش در این تاکتیک موفق باشیم، گفت: گذشته گذشته است. نمیتوانم گذشته را عوض کنم. در حال حاضر سرویسزن های خوبی در تیم داریم. به نظرم پوریا حسین خانزاده کار خاص و عجیبی در ایتالیا و امین اسماعیل نژاد در لهستان انجام میدهند. مرتضی شریفی هم همین کار را انجام داد. به نظرم تیم مسیر خوبی پیش میرود. در مورد تکنیک و تاکتیک سرویس زدن الان موقعی است که هر بازیکن سیستمی که من میگویم را دنبال کند. به نظرم در ۱۰ روز پیش رو آن سیستم را اجرایی میکنیم.
وی در مورد برنامه تیم ملی تا لیگ ملتها، گفت: قرار است دو بازی دوستانه با ایتالیا داشته باشیم. در ایتالیا در کمپ میمانیم. کمی خوش شانس نبودیم چون قرار بود در آرژانتین هم باشیم و با این تیم بازی کنیم اما نشد.
پیاتزا در مورد حضور در حرم امام رضا (ع) اظهارداشت: جای خاصی بود. من خیلی آنجا را دوست داشتم. میدانم خیلی خوش شانس بودم که حضور داشتم و فکر میکنم حال عجیبی داشتم. حس کردم فضایی که آنجا وجود داشت، مثل واتیکان خودمان در ایتالیا بود البته ساختار و حس متفاوتی داشت حتی هوا با آنجا فرق می کند ولی باور کنید فضا خیلی شبیه به هم بود.
ارسال دیدگاه