به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ پیغمبر صلی الله علیه و آله این گونه در حق علی، فاطمه، حسن و حسین علیهم السلام دعا کرد:
اللَّهُمَّ إِنَّکَ جَعَلْتَ صَلَوَاتِکَ وَرَحْمَتَکَ وَمَغْفِرَتَکَ وَرِضْوَانَک عَلَی إِبْرَاهِیمَ وَآلِ إِبْرَاهِیمَ اللَّهُمَّ إِنَّهُمْ مِنِّی وَأَنَا مِنْهُمْ فَاجْعَلْ صَلَوَاتِکَ وَرَحْمَتَکَ وَمَغْفِرَتَکَ، وَرِضْوَانَکَ عَلَیَّ وَعَلَیْهِمْ (یَعْنِی: عَلِیّاً، وَفَاطِمَةَ، وَحَسَناً وَحُسَیْناً)؛(۱)
«خدایا! تو قرار دادی صلوات، رحمت، مغفرت و خشنودی ات را بر ابراهیم و آل ابراهیم. خدایا! ایشان (یعنی علی، فاطمه، حسن و حسین علیهم السلام) از من اند، و من از ایشان هستم. پس صلوات، رحمت، آمرزش و خشنودی ات را بر من و بر آنها قرار بده».
در روایتی که از ازپیامبر (ص) درباره امام حسین (ع) آمده است:
عبدالله بن عمر میگوید، شنیدم رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:
«حُسَیْنٌ مَقْتُولٌ فَلَئِنْ خَذَلُوهُ وَلَمْ یَنْصُرُوهُ لَیَخْذُلَنَّهُمُ اللهُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ»؛(۲)
«حسین کشته می شود پس اگر او را وابگذارند، و یاری اش نکنند خدا آنها را تا روز قیامت یاری نخواهد کرد».
جابر می گوید: پیغمبر صلی الله علیه و آله در عرفات بود و علی علیه السلام روبه روی آن حضرت قرار داشت. پیامبر صلی الله علیه و آله به من و علی علیه السلام اشاره فرمود و ما خدمت او رفتیم، پس فرمود: «یا علی! نزدیک من بیا». علی علیه السلام نزدیک رفت؛ فرمود: «دستت را در دست من بگذار!»، سپس فرمود: «یا علی! من و تو از یک درختیم، من اصل و ریشۀ آن و تو فرع آن و حسن و حسین شاخه های آن؛ هرکس به یکی از شاخه های آن متعلّق گردد خدا او را داخل بهشت نماید. یا علی! اگر امّت من روزه بگیرند به قدری که مثل کمان ها خمیده شوند و نماز بخوانند به قدری که مثل میخ ها خشک و بی حرکت گردند امّا تو را دشمن بدارند، خداوند آنها را به رو در آتش اندازد».(۱)
ابن اثیر(۱) و سبط ابن جوزی(۲) و طبری(۳) نقل کرده اند که: وقتی سرهای شهدا را نزد ابن زیاد آوردند با شمشیر یا چوب به لب های مبارک حسین علیه السلام می زد؛ زید بن ارقم وقتی دید ابن زیاد، دست از این بی ادبی برنمی دارد، گفت: چوبت را برگیر! قسم به آن کسی که غیر از او خدایی نیست! من در زمانی طولانی می دیدم پیغمبر صلی الله علیه و آله میان این دو لب را می بوسید. زید گریست و ابن زیاد با او درشتی کرد و او را به کشتن تهدید نمود و گفت: خدا چشمانت را بگریاند! اگر پیر خرفتی نبودی گردنت را می زدم.
زید از مجلس ابن زیاد برخاست، و می گفت: مردم!، شما از این پس بندگانید (یعنی باید غلام و بندۀ بنی امیه و کارگزاران آنها باشید)، پسر فاطمه علیها السلام را کشتید و پسر مرجانه را زمامداری و حکومت دادید. به خدا نیکانِ شما را می کشند، و بدان شما را بنده می سازند. پس دور باد از عزّت،
آن کسی که راضی به ذلّت و عار گردد. سپس بازگشت و به ابن زیاد گفت:
حدیثی برای تو بگویم که خشم تو از آن بیشتر شود: دیدم پیغمبر صلی الله علیه و آله حسن را بر پای راستش نشانده بود، و حسین را بر پای چپ، پس دست خود را بر سر آنها گذارد و گفت:
«اَللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَوْدِعُکَ إِیَّاهُمَا وَصَالِحَ الْمُؤْمِنِینَ»؛(۱)
«خدایا! من این دو و صالح المؤمنین (علی) را نزد تو ودیعه و سپرده گذاردم».
پس ودیعۀ رسول خدا در نزد تو چگونه است ای پسر زیاد؟».
ابن زیاد به خشم آمد و تصمیم به قتل زید گرفت.
ارسال دیدگاه