به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ دقایق نخستین تدریس در مدرسه شجره طیبه میناب، که قرار بود با واژههای امید و دانایی آغاز شود، ناگهان با غرش موشکهایی آمریکایی - اسرائیلی به کابوسی از خون و آتش بدل شد. این حمله ددمنشانه به یک فضای آموزشی، نه یک خطای تاکتیکی در مختصات نظامی، بلکه هدفگیری عامدانه و رذیلانه آینده یک ملت بود. جنایتی که به وضوح نشان داد مدعیان دروغین حقوق بشر، آگاهانه موشکهای خود را به سمت معصومانهترین سنگر نبرد، یعنی کلاس درس، نشانه رفتهاند.
حمله به ساحت دانایی
صدای زنگ مدرسه در میناب، این بار نه با هیاهوی شادی کودکان، بلکه با انفجاری مهیب خاموش شد که مستقیم قلب ساختمان آموزشی دخترانه را شکافت. تصویر کتابهای فارسی و ریاضی که در میان آوار و شعلههای کینه، به خون دانشآموزان رنگین شدهاند، گویاترین روایت از سقوط اخلاقی و انسانی متجاوزان است. این فاجعه که به شهادت و جراحت بیش از ۱۵۰ دانشآموز بیگناه منجر شد، فراتر از یک اقدام نظامی ساده، یک نسلکشی در برابر دیدگان جهانیان محسوب میشود. از منظر وجدان بیدار بشری، تبدیل کردن کلاس درسی که هیچ شباهتی به زرادخانههای نظامی ندارد به تلی از خاکستر، اوج استیصال و درماندگی دشمنانی است که توان مقابله در میدان نبرد رو در رو را ندارند و کینه تاریخی خود را بر سر کودکان معصوم خالی میکنند.
براساس این گزارش، شدت انفجار به حدی بود که علاوه بر تخریب کامل مدرسه، بخش بزرگی از بافت مسکونی اطراف نیز آسیب جدی دیده است. این عملیات تروریستی که با ائتلاف آمریکا و اسرائیل صورت گرفت، درست در زمانی رخ داد که بوقهای تبلیغاتی غرب با تزویر تمام از صلحطلبی و مذاکره دم میزدند. تکرار سناریوی خونین تجاوز خرداد ماه، این بار با تمرکز بر مراکز آموزشی، نشاندهنده یک دکترین وحشت برنامهریزی شده است. هدفی که میکوشد با ایجاد شوک انسانی عمیق در بدنه جامعه ایران و جریحهدار کردن عواطف عمومی، اراده ملی را در مسیر معادلات بینالمللی تحت فشاری ناجوانمردانه قرار دهد.
تضاد آشکار میان ادعای تمدن و تروریسم
چگونه میتوان پذیرفت قدرتهایی که خود را معماران نظم نوین جهانی و پاسداران آزادی مینامند، دستور شلیک به سوی مدرسهای پر از دانشآموز را صادر کنند؟ فاجعه میناب، نقاب فریبنده را از چهره کریه مدعیان حقوق زن و کودک فرو انداخت. تضاد میان شعارهای پرطمطراق آزادیخواهانه در تریبونهای بینالمللی و اصابت موشک به صندلیهای کلاس درس دخترانه، حکایت از یک استاندارد دوگانه و مشمئزکننده دارد. این خونهای پاک که بر خاک میناب جاری شد، ثابت کرد که دشمنی جبهه استکبار نه با ساختارهای سیاسی، بلکه با اصل زیست انسانی، امنیت روانی و بالندگی نسلهای آینده ایران زمین است. آنها از آگاهیِ دختران این سرزمین بیش از سلاحهای نظامی هراس دارند.
ضرورت دفاع مشروع و مطالبه ملی
در جهانی که سازمانهای بینالمللی در برابر پیکرهای کوچک و بیجان دختران مینابی و دیگر شهدای این تجاوز سکوت اختیار کردهاند، تکیه بر دکترین دفاع مشروع نه یک انتخاب سیاسی، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای ملی است. نقد رئالیستی روابط بینالملل حکم میکند که وقتی حتی حریم مقدس مدرسه از تعرض مصون نیست، هیچ میز مذاکرهای نمیتواند تضمینکننده امنیت واقعی باشد. ایران مقتدر در این لحظه حساس تاریخی، طبق منشور ملل متحد، حق مسلم دارد پاسخ این ترور سیستماتیک و هدفمند را به گونهای قاطع بدهد که متجاوزان دریابند مدرسه و کودک، خط قرمزهای غیرقابل بازگشت این مرز و بوم هستند.
خشم عمومی مردم نجیب هرمزگان و سراسر ایران، بر این نکته کلیدی تأکید دارد که انتقام سخت و پشیمانکننده از عاملان و آمران این فاجعه، یک مطالبه ملی و غیرقابل چشمپوشی است. خاک میناب اکنون با خون نونهالانش گلگون شده، اما این تراژدی، بذری از بیداری، بصیرت و وحدت را در دل ایرانیان کاشته است. کسانی که گمان میکردند با شلیک به قلب یک مدرسه دخترانه میتوانند میان ملت و حاکمیت شکاف ایجاد کنند، بار دیگر دچار خطای محاسباتی راهبردی شدند. آنچه امروز از میان ویرانههای آن کلاس درس باقی مانده، نه ترس و عقبنشینی، بلکه عزمی راسخ برای پایان دادن به قلدریهای بینالمللی و صیانت از خون شهیدان راه دانش است.
ارسال دیدگاه