به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شب گذشته حامد عنقا مهمان برنامه تلویزیونی «من ایرانم» بود و هر جملهاش بغضی فروخورده را همراه داشت. او از روزی گفت که دو دخترش در مدرسهای بودند که حوالی آن بمباران شد. بازگرداندن آنها به حالت عادی، هفتهها طول کشید. بغضی که در صدایش جاری بود، تنها برای خودش نبود؛ برای پدر و مادرانی بود که فرزندانشان در میناب پرپر شدند، برای مردمی که هر روز با جنگ، مصیبت و خطر دست و پنجه نرم میکنند.
عنقا از تابآوری گفت؛ همان تابآوریای که از پدر و مادرها آغاز میشود و به طول تاریخ امتداد دارد. او به نسلهایی اشاره کرد که با همان روحیه، ایران را در طول قرنها حفظ کردهاند: از مقاومت در برابر حمله مغولها و سلجوقیان گرفته تا حفظ زبان و فرهنگ فارسی، شاهنامه، علوم اسلامی و رصدخانه مراغه. حتی در دل تاریکترین روزهای تاریخ، ایران تمدنساز باقی مانده است.
او به یادآوری تاریخ پرداخت: سرزمینی که در طول حملات متعدد، از مغول تا اعراب، از ایلخانیان تا حکومتهای متعددی که بر آن حکومت کردند، هویت و فرهنگ خود را حفظ کرده است. عنقا از آثار بزرگان علمی و فرهنگی ایران همچون خواجه نصیرالدین طوسی، ابن سینا و قطبالدین شیرازی نام برد و توضیح داد که چگونه این اندیشمندان، حتی در شرایط سخت، میراث علمی و فرهنگی ایران را گسترش دادند.
او به تجربه شخصی خود بازگشت: «روزهای اول جنگ و بمباران مدرسه دخترانم، برایم سخت بود. تنها ساعتها طول کشید تا بتوانم بچهها را آرام کنم، اما برای پدر و مادرانی که فرزندانشان از دست رفتند، این درد غیرقابل وصف است.» عنقا با بغض گفت که ایران همچنان پابرجاست، زیرا مردمش، با ایمان و اتحاد، هر نسل را تربیت کردهاند تا در سختترین شرایط مقاومت کنند.
حامد عنقا همچنین به ایران امروز اشاره کرد و گفت: «این ملت هنوز همان تابآوری تاریخی را دارد. ایران با همه اقوام و فرهنگهایش کنار هم مانده و هر بار بعد از بحران، دوباره سرپا ایستاده است.» او به اهمیت اتحاد، فرهنگ، آموزش و حفاظت از میراث فرهنگی و ملی تأکید کرد و گفت که اینها ستونهایی هستند که ایران را از هر بحران عبور دادهاند.
او درباره نسلهای جدید و مهاجرت نخبهها هم سخن گفت و ابراز تأسف کرد که بخشی از ایرانیان خارج از کشور، از میراث فرهنگی و هویتی خود فاصله گرفتهاند، و یادآور شد که حفظ ارتباط با فرهنگ و ارزشهای ملی، برای آینده ایران حیاتی است.
در پایان، بغض حامد عنقا، روایتگر قصه پدرانی است که با عشق و شجاعت، تاریخ و آینده ایران را ساختهاند؛ مردمی که هزاران سال در برابر دشمن و بلایا تاب آوردند، فرهنگ و تمدن خود را زنده نگه داشتند و با همه سختیها، هنوز سرپا ایستادهاند. این بغض نه تنها داستان یک پدر، بلکه داستان ایران است؛ قصهای از مقاومت، ایمان، عشق به خاک و فرهنگ و تابآوری که هرگز نمیمیرد.
ارسال دیدگاه