علی رفیعی وردنجانی، منتقد و پژوهشگر سینما، در گفتوگو با خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاعرسانی راه دانا؛ درباره برخی آثار حوزه نمایش خانگی اظهار کرد: «بیعاطفه» ساخته کمال تبریزی از نوعی نگاه غربزده نشأت میگیرد که به باور او ریشهای در فرهنگ بومی ندارد.
به گفته وی، «بدنام» به کارگردانی احسان سجادی حسینی نیز عشق را در مسیری نادرست تصویر میکند و تعریفی مخدوش از احساسات به مخاطب ارائه میدهد.
وی افزود: «تهران کنارت» ساخته علی بهراد، در تصویرسازی خود فرهنگ ایرانی را واپسگرا و کهنه نشان میدهد و همین مسئله پرسشهایی درباره وضعیت فعلی حوزه نمایش ایجاد میکند.
رفیعی با اشاره به برخی مضامین مطرحشده در این آثار افزود: در سنت دینی و فرهنگی ایران، همزیستی زن و مرد در قالب ازدواج تعریف شده است.
وی تصریح کرد: در سکانسهای پایانی قسمت پانزدهم «بیعاطفه» این سنت بهگونهای تصویر میشود که گویی امری متعلق به گذشته است و نوعی از همزیستی خارج از چارچوب رسمی به رسمیت شناخته میشود؛ موضوعی که از نظر او قابل نقد و بررسی جدی است.
این منتقد سینما درباره «بدنام» نیز گفت: در این مجموعه نوعی نمایش روابط عاطفی دیده میشود که به باور او مسئلهبرانگیز است.
وی تأکید کرد: گاهی القای ذهنی برخی صحنهها میتواند حتی بیش از نمایش مستقیم بر ذهن مخاطب اثر بگذارد و به همین دلیل سازندگان آثار نمایشی باید نسبت به پیامهای ضمنی کار خود حساسیت بیشتری داشته باشند.
رفیعی در ادامه به جنبههای فنی آثار نیز پرداخت و اظهار داشت: با وجود حضور بازیگران شناختهشده در «بیعاطفه»، داستان بر پایه سوژهای نسبتاً کلیشهای شکل گرفته است. به گفته او، برخی انگیزههای شخصیتها بهخوبی پرداخت نشده و رابطه میان شخصیتهای اصلی نیز عمق لازم را پیدا نمیکند.
وی درباره «بدنام» نیز معتقد است: اگر جلوههای ظاهری و زرقوبرق اثر کنار گذاشته شود، از نظر محتوایی حرف تازهای برای گفتن باقی نمیماند.
رفیعی افزود: در برخی سکانسها هماهنگی لازم میان موسیقی و ریتم روایت دیده نمیشود و نورپردازی نیز بیشتر فضایی تجملی ایجاد میکند تا اینکه در خدمت روایت داستان قرار گیرد.
این پژوهشگر سینما در پایان تأکید کرد: به نظر او سازندگان آثار و نهادهای مسئول صدور مجوز باید با دقت بیشتری به پیامها و محتوای فرهنگی تولیدات نمایشی توجه کنند تا این آثار هم از نظر فنی و هم از نظر محتوایی در سطحی قابل دفاع قرار گیرند.
ارسال دیدگاه