به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ دکتر علیاکبر محمدزاده، رئیس سابق کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال در یادداشت ارسالی به پایگاه خبری تحلیلی «تهران پرس»؛ نوشت: بر اساس گزارشهای منتشرشده، محدودیتهای ایجادشده برای استقرار کاروان تیم ملی در آمریکا، موجب شد ملیپوشان ناچار به اقامت در مکزیک و انجام رفتوآمدهای مکرر میان دو کشور باشند. در چنین شرایطی، قضاوت درباره عملکرد تیم ملی تنها بر اساس جدول مسابقات، منصفانه نخواهد بود.
این وضعیت، همراه با پروازهای متعدد، تشریفات مرزی، اتلاف زمان، کاهش فرصت ریکاوری و برهم خوردن برنامههای تمرینی، شرایطی را رقم زد که کمتر تیمی در چنین سطحی با آن مواجه بود.
در فوتبال حرفهای، کوچکترین اختلال در خواب، استراحت و آمادگی جسمانی میتواند بر کیفیت عملکرد بازیکنان اثر بگذارد و طبیعی است که چنین شرایطی، توان فنی هر تیمی را تحت تأثیر قرار دهد.
در کنار این مشکلات، گزارشهایی نیز از رفتارهای توهینآمیز و ایجاد مزاحمت از سوی برخی مخالفان جمهوری اسلامی و گروههای سلطنتطلب علیه اعضای تیم ملی و خانوادههای آنان منتشر شد.
اگر این گزارشها را ملاک قرار دهیم، چنین رفتارهایی نه با اخلاق ورزشی سازگار است، نه با قوانین حاکم بر مسابقات بینالمللی و نه با شعار همیشگی فیفا مبنی بر احترام، امنیت و دور نگه داشتن فوتبال از تنشهای سیاسی.
در چنین فضایی، انتظار افکار عمومی از فیفا این بود که بهعنوان متولی فوتبال جهان، با اقتدار بیشتری از حقوق همه تیمها دفاع کند و شرایطی برابر برای تمامی شرکتکنندگان فراهم آورد.
با این حال، به باور بسیاری از کارشناسان، عملکرد فیفا با شعارهای همیشگی این نهاد درباره عدالت، بیطرفی و حمایت یکسان از همه تیمها فاصله داشت و این انتظار را بهطور کامل برآورده نکرد.
با وجود همه این دشواریها، تیم ملی ایران نمایشی آبرومندانه ارائه داد. سه تساوی در مرحله گروهی و کسب سه امتیاز، هرچند برای صعود به مراحل حذفی کافی نبود، اما نشان داد که تیم ملی در برابر حریفان خود تیمی تسلیمشده نبود و تا آخرین لحظه برای حفظ اعتبار فوتبال ایران جنگید. حذف از مرحله مقدماتی، اگرچه برای مردم ایران تلخ بود، اما نباید موجب نادیده گرفتن شرایط ویژهای شود که این نتایج در آن به دست آمد.
از سوی دیگر، تیم ملی این دوره با هدایت یک سرمربی ایرانی و بومی وارد مسابقات شد؛ سرمربیای که در مقایسه با مربیان خارجی سالهای گذشته، با هزینهای بهمراتب کمتر هدایت تیم را بر عهده داشت.
این موضوع نشان داد که میتوان با اعتماد به ظرفیتهای داخلی، بدون تحمیل هزینههای سنگین ارزی، تیمی منسجم و قابل احترام را روانه بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان کرد.
نکته دیگری که نباید از آن غافل شد، شخصیت و منش اعضای تیم ملی بود. بازیکنان و کادر فنی، در کنار تعهد حرفهای، تلاش کردند هویت ملی و باورهای دینی خود را نیز حفظ کنند.
آنان در برابر فشارهای بیرونی، آرامش و انسجام خود را از دست ندادند و با وجود همه حاشیهها، تمرکز خود را بر انجام وظیفه حرفهای و دفاع از نام ایران معطوف کردند.
امروز، بیش از هر زمان دیگری باید میان «نتیجه» و «عملکرد» تفاوت قائل شد. ممکن است نتیجه نهایی، صعود به مراحل بالاتر نبوده باشد، اما عملکرد تیم ملی در مجموعه شرایطی که با آن روبهرو شد، قابل احترام و حتی قابل تقدیر است.
فوتبال تنها نود دقیقه مسابقه نیست؛ مجموعهای از عوامل فنی، روانی، مدیریتی و لجستیکی در آن نقش دارد و وقتی یک تیم ناچار است همزمان با این همه فشار و محدودیت مقابله کند، ارزیابی آن باید منصفانهتر باشد.
تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ شاید نتوانست به مرحله بعد صعود کند، اما غیرت، انسجام، وطندوستی، پایبندی به ارزشهای اخلاقی و تلاش صادقانه بازیکنان و کادر فنی، سرمایهای است که با هیچ نتیجهای از بین نمیرود. این تیم نشان داد که حتی در سختترین شرایط نیز میتوان با عزت از نام ایران دفاع کرد.
ارسال دیدگاه