به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حجتالاسلام والمسلمین شیخ عباس صراف، خطیب و کارشناس دینی، صبح امروز در حسینیه حضرت رباب(س) به مناسبت ایام پربرکت میلاد پیامبر اعظم(ص) و امام صادق(ع) با اشاره به کارکرد حقیقی ادعیه و متون دینی گفت: مهمترین ثمره و اثر بهجامانده از مکتب اهلبیت(ع)، بسترسازی برای رشد، تعالی و رسیدن انسان به غایت کمال خلقت است.
وی با اشاره به اینکه انس با ادعیه باید در متن زندگی جاری شود، افزود: متأسفانه خواندن دعا در جامعه غالباً به عنوان ابزاری برای رفع حوائج مادی جا افتاده است؛ در حالی که ادعیه مأثوره در حقیقت یک «کارخانه انسانسازی» و نقشهراهی برای پیمودن مسیر توحید و بندگی هستند.
«اخلاص در عمل»؛ شاخص انطباق با خواست امام عصر(عج)
این کارشناس مذهبی با ذکر خاطرهای از تشرف و دغدغه مرحوم آیتالله ابطحی اصفهانی بیان کرد: ایشان در محضر امام زمان(عج) جویا شدند که چگونه عمل کنیم تا مورد رضایت شما واقع شود؟ حضرت فرمودند «عملت را عمل امام زمانت قرار بده»؛ یعنی در هر کاری بنگرید که اگر امام زمان بود، چگونه رفتار میکرد. وقتی سؤال شد دستگاه سنجش و عیار این شباهت چیست، مشخص شد که شاخص بنیادین «الاخلاص فیالعمل» است؛ اینکه کاری خالصانه و صرفاً برای خدا انجام گیرد.
وی با اشاره به جایگاه اخلاص در محبتهای دنیوی خاطرنشان کرد: بر اساس روایات، اگر محبت به فرزند و اطرافیان نیز در امتداد حب الهی باشد، با بروز ابتلائات یا از دست رفتن آنها، لحن و ادبیات بنده در برابر پروردگار دچار دگرگونی و گلایه نخواهد شد.
اهمیت طهارت باطن، اطعام و گمنامی در سلوک اولیای الهی
حجتالاسلام صراف در بخش دیگری از سخنان خود به سیره اولیای الهی در طهارت لقمه اشاره کرد و گفت: بزرگانی چون سید بن طاووس تقید داشتند که حتی پخت غذا باید با ذکر «بسمالله» همراه باشد، زیرا طهارت خوراک مستقیماً بر حالات روحی و توان بندگی فرد اثرگذار است؛ سنتی که در سلوک علمایی چون آیتالله جوادی آملی نیز با خواندن دعای «قَوِّ عَلى خِدمَتِکَ جَوارِحی» پس از غذا نمود دارد.
وی در پایان با برشمردن ویژگیهای حضرت ابراهیم(ع) در دستیابی به مقام خلیلاللهی نظیر اطعام نیازمندان، سجدههای طولانی در خلوت شب و کثرت صلوات، اظهار داشت: به تعبیر شهید سپهبد قاسم سلیمانی، سالک الیالله باید به این بلوغ معنوی برسد که در بندِ «دیده شدن» نباشد؛ چراکه خداوند متعال خریدار و ناظر اعمال خالصانه بندگان خویش است.
علیرضا برومند
ارسال دیدگاه